İnsan bazen birini tanırken, karşısındaki kişiyi olduğu gibi değil de kafasında büyüttüğü, kurduğu haliyle tanıyor. İlk günkü samimiyeti, verdiği hissi, kurduğu cümleleri bir yere koyuyor çünkü. Sonra zaman geçiyor, insanlar değişiyor mu yoksa gerçek karakterleri mi ortaya çıkıyor orasını kestirmek zor. Ama değişmeyen bir şey varsa o da insanın içinde bıraktıkları oluyor.
En garibi de şu olanilir bi tip insanlar demiyim insancıklar seni saf sandığı için sustuğunu düşünüyor. Halbuki mesele çoğu zaman anlamış olmak. Her şeyi görüp, bazı şeyleri sadece konuşmaya değmez diye kestirip atmik olmak... İnsan bazen karşısındakini kaybetmemek için görmezden geliyor bazı şeyleri. Sonra bir bakıyorsun, senin verdiğin değeri zayıflık sanmışlar.
Tanıdığımız kişiler ilk günkü gibi kalmıyor belki ama bizim onlara yüklediğimiz anlam biz ayilana kadar aynı kalıyor.....