R
Rüya Perisi
Ziyaretçi
Ziyaretçi
Tahta salıncakta sallıyorum geçmişimi Anneannesarsılıyorum. Kaç güz birikmiş öykümdesayamıyorum. Mumlar eritmiş yüreğimle geldim; elimde bir demet çiçekhani senin verdiğin… Hem çiçeklerin konuşuyor
Anneanne! Senin tek tek seçtiğin güzîdelerinisimlerini söylüyorlar bana. Gül”gözyaşı” diyor adına; lâle”hasret”; karanfil”gece”; zambak”gurbet”… Bu çiçekler isim değiştirmiş elimde! Sızım sızım kalmış hâtıraları.
Avlu çiçekleri en çok toprağında mutluöğrendim bunu… Ya o erik ağacıfısıldar mı mâsumluğumu? Elimde küçük süpürgeyle kalakaldım ortada. Görmeyeli dillenmiş her zerre ve üstelik ellerim de büyümüş ve kezâ aynadaki sûretim de…
Köşe bucak aradım dedemin siyah taşınıbulamadım. Bulamadıkça ısınamadım Anneanne! Soğuk suyunda yüzünü yıkadım rûhumunarttı soğukluğum. Mevsim hep kış ve dizlere kadar kar… Oysayazı da vardı çocukluğumun!
Çiçekleri hatırlamıyorum o kar soğuğunda. Masal gibiydi dedemhayâtıma girdi ve gitti… Söylediği son gazeldi… Üşüttüm içimi…
…
Yaz ve bahar… Dur durak bilmezdin! Güz ve kış… Mevsim dinlemezdin! En çok da miskinliği sevmezdin. Herkesin yapacağı işi olurdu mutlaka…
İşte yine bayram… Geliyorum Anneanne! Düşümde büyütüp büyüyememişliğimibahçenin mis kokusuna bırakıyorum kalbimi… Varsın ayaza gelsin bayramlar bundan böyle. Anılar defterinde dipnotumuz olsun yazlar… Ve o büyük portalar…
Kendimi önemli hissettiğim kocaman tahta kapıgıcırtısıyla merhaba diyor bana ve koşuyorum son hız ömrümün düş evine…
Düşüveriyorum dayaralarım kanıyor dizlerimde. Portaların gizemi hâlâ gülüşlerimde. Düşe kalka geldim Anneanne; çocukluğumun çok bilmiş dilliliğiyle değilse delâl oldum da geldim…
Yine çok kalamayacağız. Bitmeyen işlerimiz var evde… Ben isesenin evinin gizinde bir tek enstantenedeyim. Kilitliyim esrârına tavan arasının; yeni yeni süpürgelerden başka neler konur acaba?
Sen yine harıl harıl… Kolay gelsin Anneanne! Öyle yakırkyama seccâdelerinde rûhunu yamalıyorsun ilâhî buluşma gününe! Benimki lâcivert ve boyuma göre… Niye lâcivert diye sormamışım hiçalmışım elime öylece… Şimdilerdesenin kırkyama parçaların gibi kareler biriktiriyorum ömrümde rengârenk. Zeminhâlâ lâcivert… Sâhitılsımı neydi lâcivertin?
…
Günkoyulaşıyor anılar şehrimde… İçime hüzün bulaşıyor Anneanne! Koşuyorum incir ağacı altından son hızla. Koyulanıyorkıvâma eriyor rengim. Gecede demleniyor sessizliğim…
Bir bakraç eriğin hayâlinde sallanıyorum salıncakta… Bize en güzel ikrâmıntahta salıncağın ve çiçeklerindi… Yıllar sonra iseasıl ikrâmın küçük gözlerinde ışıl ışıl mütebessimliğinin olduğunu haykıracakmışım meğerse!
YokAnneanne; sus gerçekleri!...
Acılar gerçek ve gerçekler acıladı içimi…
Sus gerçekleri Anneanne! Bendüşlerimde yine o küçük kızyine aynı gül kokulu bahçe ve erik ağacımı büyütüyorum… Süpürüyorum küçük ellerime yaraşır küçük süpürgeyle kapı önlerini ve sallıyorum salıncağımda yârelenmemiş c/ismimi…
Yaşamak çekiliyor içimdensus gerçekleri!.. Hem üzülme sen de; gül bahçendeki gübre kokularıbesler belki çiçeklerinin geniş zamandan silinemeyecek râyihalarını. Hem evin… Gençliğin… Gelinliğin… Dört mâsumu cennete gönderişin…Ve refîk-i hayâtın ve hâtıraların harâbeye dönse deharap etme kalbini! Kırıla kırıla onarılacağız Anneanne; mis kokulu avlun içimizde… Gerçek çekilsin debiz gönlümüzde yeşertelim verdâlarını aşkın!..
Âh Anneanne! Kim bilir nelere akmada göz pınarların? İnsansusamaz ki içine! Susturamaz sızılarını…
…
Ve benküçümenliğimle muntazır kaldım ırmak gibi akışında leyl ü nehârın. Hep o tahta salıncakta bıraktım ömrün kalanını…
*
Zeynep Dilyâre
Anneanne! Senin tek tek seçtiğin güzîdelerinisimlerini söylüyorlar bana. Gül”gözyaşı” diyor adına; lâle”hasret”; karanfil”gece”; zambak”gurbet”… Bu çiçekler isim değiştirmiş elimde! Sızım sızım kalmış hâtıraları.
Avlu çiçekleri en çok toprağında mutluöğrendim bunu… Ya o erik ağacıfısıldar mı mâsumluğumu? Elimde küçük süpürgeyle kalakaldım ortada. Görmeyeli dillenmiş her zerre ve üstelik ellerim de büyümüş ve kezâ aynadaki sûretim de…
Köşe bucak aradım dedemin siyah taşınıbulamadım. Bulamadıkça ısınamadım Anneanne! Soğuk suyunda yüzünü yıkadım rûhumunarttı soğukluğum. Mevsim hep kış ve dizlere kadar kar… Oysayazı da vardı çocukluğumun!
Çiçekleri hatırlamıyorum o kar soğuğunda. Masal gibiydi dedemhayâtıma girdi ve gitti… Söylediği son gazeldi… Üşüttüm içimi…
…
Yaz ve bahar… Dur durak bilmezdin! Güz ve kış… Mevsim dinlemezdin! En çok da miskinliği sevmezdin. Herkesin yapacağı işi olurdu mutlaka…
İşte yine bayram… Geliyorum Anneanne! Düşümde büyütüp büyüyememişliğimibahçenin mis kokusuna bırakıyorum kalbimi… Varsın ayaza gelsin bayramlar bundan böyle. Anılar defterinde dipnotumuz olsun yazlar… Ve o büyük portalar…
Kendimi önemli hissettiğim kocaman tahta kapıgıcırtısıyla merhaba diyor bana ve koşuyorum son hız ömrümün düş evine…
Düşüveriyorum dayaralarım kanıyor dizlerimde. Portaların gizemi hâlâ gülüşlerimde. Düşe kalka geldim Anneanne; çocukluğumun çok bilmiş dilliliğiyle değilse delâl oldum da geldim…
Yine çok kalamayacağız. Bitmeyen işlerimiz var evde… Ben isesenin evinin gizinde bir tek enstantenedeyim. Kilitliyim esrârına tavan arasının; yeni yeni süpürgelerden başka neler konur acaba?
Sen yine harıl harıl… Kolay gelsin Anneanne! Öyle yakırkyama seccâdelerinde rûhunu yamalıyorsun ilâhî buluşma gününe! Benimki lâcivert ve boyuma göre… Niye lâcivert diye sormamışım hiçalmışım elime öylece… Şimdilerdesenin kırkyama parçaların gibi kareler biriktiriyorum ömrümde rengârenk. Zeminhâlâ lâcivert… Sâhitılsımı neydi lâcivertin?
…
Günkoyulaşıyor anılar şehrimde… İçime hüzün bulaşıyor Anneanne! Koşuyorum incir ağacı altından son hızla. Koyulanıyorkıvâma eriyor rengim. Gecede demleniyor sessizliğim…
Bir bakraç eriğin hayâlinde sallanıyorum salıncakta… Bize en güzel ikrâmıntahta salıncağın ve çiçeklerindi… Yıllar sonra iseasıl ikrâmın küçük gözlerinde ışıl ışıl mütebessimliğinin olduğunu haykıracakmışım meğerse!
YokAnneanne; sus gerçekleri!...
Acılar gerçek ve gerçekler acıladı içimi…
Sus gerçekleri Anneanne! Bendüşlerimde yine o küçük kızyine aynı gül kokulu bahçe ve erik ağacımı büyütüyorum… Süpürüyorum küçük ellerime yaraşır küçük süpürgeyle kapı önlerini ve sallıyorum salıncağımda yârelenmemiş c/ismimi…
Yaşamak çekiliyor içimdensus gerçekleri!.. Hem üzülme sen de; gül bahçendeki gübre kokularıbesler belki çiçeklerinin geniş zamandan silinemeyecek râyihalarını. Hem evin… Gençliğin… Gelinliğin… Dört mâsumu cennete gönderişin…Ve refîk-i hayâtın ve hâtıraların harâbeye dönse deharap etme kalbini! Kırıla kırıla onarılacağız Anneanne; mis kokulu avlun içimizde… Gerçek çekilsin debiz gönlümüzde yeşertelim verdâlarını aşkın!..
Âh Anneanne! Kim bilir nelere akmada göz pınarların? İnsansusamaz ki içine! Susturamaz sızılarını…
…
Ve benküçümenliğimle muntazır kaldım ırmak gibi akışında leyl ü nehârın. Hep o tahta salıncakta bıraktım ömrün kalanını…
*
Zeynep Dilyâre