İyi değilim bugün.
Bugün ölümlerle taçlandırılmış bir günün ertesin de yine kendimleyim.
İnsan yaş aldıkça sevdiklerinin , yakınlarının acı haberleriyle daha zor başa çıkıyor. Hiç bir zaman ölüme alışılmıyor.
Bu kaybettiğim kaçıncı insan! Nasılsa alıştımlara göz yumamıyorum.
Benim sorunum ertelemek! Ertelemek, gözardı etmek. İçsel döküntülere , acılara sabretmek.
Dedim ya yaş aldıkça zorlaşıyor, içinden çıkılmaz hale getiriyor.
İlk kez çocukken kaybetmiştim çok sevdiğim birini. Hiç unutmam Tokat'a her gittiğimiz de bana sütlaç yapardı, Temam nene.
Sürekli kadını taciz eder arardım 'neneeeeeee bana sütlaç yapacak mısın?' ..
Bir gün yine aklıma esmiş aramak istemiştim. Annemin olmaz arayamayız kızım deyişlerine aldırmayıp ısrar kıyamet aramak istiyordum.
Çocuk aklı ya! Annemin 'kızım artık o yok, ben sana sütlaç yaparım' deyişlerini 'hayır istemiyorum Temam nenem yapacak bana sütlaç! Bana söz verdi köye gittiğimiz de yapacakmış ki bana,
Söz bak anne söz söz söz derslerime çok çalışacagım , sonra da yanına gidip bana sütlaç yapacak , ben de yiyeceğim' diye bas bas bağırışlarımla susturmaya çalıştığım daha dün gibi aklımda.
Sadece sütlaç istiyordum! Onun yaptığı sütlacı!
Gidişini kabullenemiyordum bir türlü. Ahırına gizlice girip ineklerini korkuttuğumu
, dobermanına taş attığımı.
O bana sütlaç yaparken yavru köpek bakışlarımla onu izlediğimi. Yine yapacaktı bana sütlaç!
Artık o yok! laflarını kabullenemiyordum.Uzun yıllar ağzıma sütlaç sürmedim. Çünkü onun yaptığı değildi.
Her geçen gün, biraz daha unutuyordum yüzünü, sesini, sütlacını!
Büyüyordum çünkü.
Aradan 21 yıl geçmiş. Güzel uyu nenem!
--
Sonrası çorap söküğü gibi geldi. Hep öyle olmaz mı zaten?
Bir yerden eksiltmeye başlar hayat. Bir kere ölümle tanıştın mı, ardı arkası kesilmez.
Babaannem, dedem, büyük anneannem , eski sevgilim, büyük dayım, kuzenimin bebeği, yol arkadaşım... ve diğerleri.
Şimdi de Hürü yengem!
Evinde çıkan yangından , balkon a dayanmış merdivenden inmeye çalışırken düşüp beyin kanaması geçiren Hürü yengem.
Tek tesellimizin cesedinin yanmaması olması ne acı!
Her bir ölüm, ondan önce ki acıları da peşinden getiriyor.
Biraz olsun dinen sızı , bir sonrakin de yığınlar halinde üzerine çörekleniyor.
Yine sütlaç'a küstüm.
Bugün ölümlerle taçlandırılmış bir günün ertesin de yine kendimleyim.
İnsan yaş aldıkça sevdiklerinin , yakınlarının acı haberleriyle daha zor başa çıkıyor. Hiç bir zaman ölüme alışılmıyor.
Bu kaybettiğim kaçıncı insan! Nasılsa alıştımlara göz yumamıyorum.
Benim sorunum ertelemek! Ertelemek, gözardı etmek. İçsel döküntülere , acılara sabretmek.
Dedim ya yaş aldıkça zorlaşıyor, içinden çıkılmaz hale getiriyor.
İlk kez çocukken kaybetmiştim çok sevdiğim birini. Hiç unutmam Tokat'a her gittiğimiz de bana sütlaç yapardı, Temam nene.
Sürekli kadını taciz eder arardım 'neneeeeeee bana sütlaç yapacak mısın?' ..
Bir gün yine aklıma esmiş aramak istemiştim. Annemin olmaz arayamayız kızım deyişlerine aldırmayıp ısrar kıyamet aramak istiyordum.
Çocuk aklı ya! Annemin 'kızım artık o yok, ben sana sütlaç yaparım' deyişlerini 'hayır istemiyorum Temam nenem yapacak bana sütlaç! Bana söz verdi köye gittiğimiz de yapacakmış ki bana,
Söz bak anne söz söz söz derslerime çok çalışacagım , sonra da yanına gidip bana sütlaç yapacak , ben de yiyeceğim' diye bas bas bağırışlarımla susturmaya çalıştığım daha dün gibi aklımda.
Sadece sütlaç istiyordum! Onun yaptığı sütlacı!
Gidişini kabullenemiyordum bir türlü. Ahırına gizlice girip ineklerini korkuttuğumu
, dobermanına taş attığımı.O bana sütlaç yaparken yavru köpek bakışlarımla onu izlediğimi. Yine yapacaktı bana sütlaç!
Artık o yok! laflarını kabullenemiyordum.Uzun yıllar ağzıma sütlaç sürmedim. Çünkü onun yaptığı değildi.
Her geçen gün, biraz daha unutuyordum yüzünü, sesini, sütlacını!
Büyüyordum çünkü.
Aradan 21 yıl geçmiş. Güzel uyu nenem!
--
Sonrası çorap söküğü gibi geldi. Hep öyle olmaz mı zaten?
Bir yerden eksiltmeye başlar hayat. Bir kere ölümle tanıştın mı, ardı arkası kesilmez.
Babaannem, dedem, büyük anneannem , eski sevgilim, büyük dayım, kuzenimin bebeği, yol arkadaşım... ve diğerleri.
Şimdi de Hürü yengem!
Evinde çıkan yangından , balkon a dayanmış merdivenden inmeye çalışırken düşüp beyin kanaması geçiren Hürü yengem.
Tek tesellimizin cesedinin yanmaması olması ne acı!
Her bir ölüm, ondan önce ki acıları da peşinden getiriyor.
Biraz olsun dinen sızı , bir sonrakin de yığınlar halinde üzerine çörekleniyor.
Yine sütlaç'a küstüm.
Son düzenleme:
