Her zamanki gibi yine Allah’a mahcup, aileme mahcup, kendime mahcup…
Hayatımın müteahhidi benim. Bu hayatı ben inşa ettim.
Otuz dört senelik bu yapıyı kurarken başında bizzat ben durdum.
“Bir yanlışlık var mı?” diye sordum mu gerçekten?
Tuğlalar önümden geçti, çimento ömrümden karıldı.
Ne “Durun” dedim, ne “Yıkın.”
Yapı kaba taslak yükseldi.
Şimdi yapsam ne, yıksam ne…
Harç bitti, yapı paydos.
*
İşte ruh hâlimi böyle anlatmak istedim. İmgeleştirmek size kaldı.