Stres Yüklü

N
  • Kullanıcı Noura
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi
  • - Üye Günlüğü
⚪ Konu sahibi son olarak 1431 gün önce görüldü



Bir dönem gittiğim psikolog; yazmak iyi gelecektir demişti.
Bunun üzerine screen alıntısındaki kapak benim kendime dair, iyi hissetmek adina yazmayı denediğim kitabın kapağı.
Güzel bir hevesle başlamıştım. Fakat kardeşim'in okuyup anneme bahsetmesi üzerine, annem'inde tüm hissettiklerimden haberdar olması beni de onu da üzdü. Onun üzülmesine dayanamiyorum, ağladığı anda tüm şevkim uçup gitti ve kitabı yayindan çektim.
Ha derseniz yazmak iyi geldi mi?
Malesef hiç bir şeyin iyi gelmediği gibi bu da iyi gelmedi. Işe yaramadı.​
 
Büyülü derecede güzel bir anı kaç defa yaşayabilir insan? O lezzeti nasıl yakalar?
Içine konan o kuş sürüleri geri gelir mi?Gelsin ne olur.
Bazı şeyleri unutamamak mı güçlendiriyor insanı?
Anılar neden olur olmaz aklına gelir ki?
Gelmek zorundalar mı ya.
Tam olarak insan kendini nasıl ne durumda yapayalnız hisseder? Bunu tetikleyen şeyi bilememek kadar kötü bir şey yok.
Bu kendi kendimi manipüle etme çabam ne zaman son bulacak?
Ne zaman?
Bu yaptığım şey. Bu kendimle monolog halim en sevmediğim hal.
​
 
Böyle bu akşamda dün gibi, dün de ondan önceki gün gibiydi.
Içime öyle bir yalnızlık yerleştirmişim ki, sanki zırh'ı varda dokunup geri çıkaramıyorum.

Durup dururken tüylerim diket diken oluyor. Nefesim daralıyor. Çoğu cümlelerimi yutmak zorunda hissediyorum kendimi. Of felek offf..
Atmak isteyipte atamadığım kocaman bir çığlık var içimde...
​
 
Bitmek bilmeyen bir gündü diyebilirim.
Hiç bir şey tat vermedi.
5. Kattan uzun uzun baktım insanlara,evlere karanlığa herkes herşey yerli yerinde de ben değilim sanki. Konu mankeni gibiyim.
Yavan geçen günün içinde tek iyi gelen şey erendi.
Eren bizim cananın oğluşu, nasıl güzel kokuyor, nasıl güzel bakıyor bu dünyaya o boncuk gözleriyle..
Bıcırık ya beni öpmicekmisin iro demiyor mu aklımı yiyorum. Nasıl güzel uyuttum ama.
Kaldım mı şimdi kendimle başbaşa
Peki şimdi? Şimdi ben ne yapmalıyım?​
 
son ses....

bırak sana yağsın yağmur benimle kalsın kar
içimdeki yangılar yardım dayandım yarr
hiç sorma bi tarifi yok metanetim yok
bi tarifi yok-yok…

[YOUTUBE]du3LLh1ICWs[/YOUTUBE]​
 
En ufak bir probleme tahammülüm kalmadı. Kendimden ödün vermekten yoruldum. Aile yorar mı bi insanı bu kadar? Beni yoruyorlar yoran bir aileye, çevreye, işe sahibim. Ondandır belki bu kendime öfkem, stresim. Dinmeyen bu sinir harbim, kendimi cezalandırmam, yoracak en ufak sebepleri ortadan kaldırma çabam.
Içim dağınık, düzensiz. Kafam bulanık,bunalmış. Anlıyor musunuz?

Değmesin kimse yara izlerime, dokunmasın. Hem ben alışkın değilim ki,
‎ birinin içime batanları törpülemesine.
‎"Ateşimi körüklemeyin yeter."
‎KImseden bir beklentim yok. Kimseyle derdim yok. Benim kendi içimde attığım çığlığa ortak olmayın. Gri hayatım bana kadar...​
 
Kendini anlatim tarzina bayildim, biliyor musun en cok aile yorar insani, ve yine en cok aile mutlu eder. Buyuk kavgalar sonunda affetmeyi ogrendiginde insan mutlu olabiliyor, yani denedim oluyor/olabiliyor, olmuyorsa buyuk sikinti var .p . Hani motive edici bir cumle bekliyormussun ya; Oyle bir cumle yok. Zaten cumlelerle olacak is degil bu. Hamak fikri super, dilerim bir gun gogusunde tasla degil de kedi ile uyanirsin o hamakta. Kedi'nin insanin psikolojisine iyi geldigini biliyor muydun ? Belki isvicreli bilimadamlarinin bundan haberi yok, (hani ota boka arastirma yapiyorlarya) ama ben iyi geldigini biliyorum. Ve anneciginin dedigi gibi gercekten istersen olur. Isteme yontemini degissen ? optum gozlerinden, yazmayi birakma takibe aldim.
 
Bir uyandım saat 14:00 olmuş, ölü gibi uyumuşum. Uzun zamandır evlenip işten ayrılan bir arkadaşım vardı. Davet etti ben de tamam dedim.
Kuzenimin'in külüstür bir arabası var ona bindim gittim.
Oturduk hoş beş kaktım eve gelmeye, taa bahçehirde ev adana'nın bir ucu, kanaldan gidiyordum.Allahtan yani tam kanal tokilerin orda araba bozuldu. Kalakaldım. Saydım, sövdüm ama nafile. Neyse ki sağ şeritteydim. Baktım olmuyor arabayı kitleyip yürüyeyim dedim. Çünkü ordan evime gidecek dolmuş yok.:/
Zaten yürümeye gözüm korkuyor, bir de 10 tane sokak köpeklerinin dalaşmasına denk geldim mi, kimse de yok etrafta saldırsalar parçapinçik olurdum herhalde. Çok şükür ki zararsızdılar. Groseriye kadar yürüdüm orda babam yetişti imdadıma bir adım atacak mecalim kalmamıştı.
Dönüşüm tam bi işkenceydi.
Bunu niye anlattım derseniz? Canım sıkılıyor işte ne var.
Sadede gelicek olursak; gönülsüz yaptığım her eylem burnumdan geliyor.​
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri