Sözün Yurtluğu - Ahmet Oktay

A
⚪ Konu sahibi son olarak 2622 gün önce görüldü
Sözün Yurtluğu - Ahmet Oktay

Sözün Yurtluğu​
​

"Ne yazıyorsun?" diye soruyor​

geçen günkü çocuk: usulca​

açmış bir haşhaş çiçeği​

çitin yanında. Öğle sonunun​

dinginliğinde yankılanıyor​

soru. Yaşam böyle apansız​

kuşatıyor Sözü: daha yolunu​

sorarken yele, kerteriz ararken​

geri dönmek için. Çünkü bir yurt​

gereksinir söz de: unutulmak​

ve yeniden bulunmak üzre. Yazgı bu!​

Kovulmuş ve yargılanmış adına​

konuşana ne mutlu. Dönecek olan​

odur çiçekler içinde; tutuşmuş​

ardında yabanıl gece.​

Ey kokuya işleyen yazı! Gölgeye​

açtığın remilde görünce kendi​

suretini, vaktindir bil:​

konuşulacaktır zamana karşı.​

Sevgili çocuk! Gün​

geldiyse şükürler olsun; kaç​

ton kalay eritildi; göğsünden​

bir düğme açtırmak için​

kilitler ermişinin. Bir kitap​

bu: belki de senin yazacağın: içinde​

titreyip dururken binlerce kandil.​

Ey kokuya işleyen yazı! Gölgeye​

işleyen yazı! Reddedildin​

ve kabul edildin: Korktu Davud Tai​

gecenin açıkladığından ve günün​

sakladığından; el yazmalarını​

suya attı. Su soldu​

ve kum çatladı. Ama Gazalî ey çocuk​

öldü çölü soluyarak ve göğsünde​

Buharî'nin kor kesilmiş kitabı.​


​
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri