Söz Uçar, Yazı Kalır. Aşk Uçar, Acı Kalır.

Kırgınım diyemem.
Kırılmak bana göre değil,
Ben olsam olsam mahvolurum yok olurum, hiçleşirim.
Tüm organlarının iflas etmesi gibi bir şey olur bana.
Tam olarak ölmek de denemez buna.
Unutulmuş bir sigara gibi kül tablasında,
Henüz sönmemiş ama bazen ateş düştüğü yeri bile yakmaz ya.​

eski bir ev gibi hissediyorum kendimi.
ruhum rutubetli.
anılar sinmiş içime, silik.
tahribatım tarifsiz.
tadilatı imkansız.
hani böyle etrafını çevreleyip kapatırlar,
düştü düşecek,
yıkıldı yıkılacak,
hani yaklaşmasın kimse,
enkaz altında kalan olmasın diye.
ölmeyi unutmuş bir ihtiyar gibi,
titrer gibi ayakta.
dökülen boyası,
sıvasıyla.
çatlak, kırık penceresiyle.
akan damıyla.
içinde yaşanmaz,
ayağını bastığın zemin içeri çöker hani.
is,
toz,
kir,
pas.
hani hatta;
köpek bağlasan durmaz.
öyle Rabbim.
kendime ne yaptımsa,
özür dilerim.​

Alıştığın zaman kopması da zor be abiler ablalar.
Sevmek güzel hoş da, sonrası ne olacak abiler ?
Anılar,
şarkılar,
mekanlar,
pişmanlıklar..
Kötü şeyler bunlar be.
Hani tamam seviyorsun eyvallah, güzel şeyler yaşıyorsun eyvallah, alışıyorsun ona da tamam.
Sen benden daha iyilerine layıksın ne demek lan Allahın öküzü.
Beyninle kurulmuş bir cümle değildir bu.
Benden daha iyierine layıksın demiyeceksin.
Sevmeye g.tüm yemedi diyeceksin.
Bu.​

​

​

Bilene ağıt gibi oturur,
Bir kadının gamsız gülmesi…​

Her gelmenin gelmek demek olmadığını, haliyle de her gitmenin aslında gitmekten sayılmayacağını daha bebeyken öğrenmiştim.
İlk annem gitmişti benden.
İki yaşındayken abiydim çünkü ve kardeşimin ona benden daha çok ihtiyacı vardı. Tamam derdim çaresiz, sıramı beklerdim.
Ama sıra hiç gelmezdi.
Çünkü sıranın bana gelecek gibi olduğu zamanlarda bir sürü kardeşim daha oldu.
Öyle öyle büyüdüm işte..
Anladım hep durumu ve ve hep hak verdim anneme.
Ne kızdım ne sitem ettim.
Bekledim yine de…
Dizimi masanın köşesine çarptığımda, mahalledeki çocuklardan dayak yediğimde, babam ilk tokatı attığında…
İçime içime ağladım hep. İçime içime ağladım ve bekledim.
Annemi bekledim.
Koşup gelseydi annem, sarılsaydı bana, yapıştırsaydı kafamı göğsüne, ortalığı ayağa kaldırırcasına ağlardım.
Ama annem hiçbirinde gel-e-medi.
Hep çok işi vardı çünkü!
Öyle öyle, kimselere göstermeden, içime içime ağlamayı öğrendim.
Demem o ki, ben şimdi sana kalk gel demem.
Beklerim hep ama gel demem.
Diyemem.
Çünkü öyle öğrendim.
Canım çok yanıyor şu an.
Eğer gelirsen, sarılırsan bana, yapıştırırsan kafamı göğsüne, ortalığı ayağa kaldırırcasına ağlarım.
Ama gel demem.
Diyemem.
Öyle öğrendim çünkü.
Öyle büyüdüm.
Gelmezsen işi vardır derim.
Çünkü biliyorum.
Sevdiğim bütün kadınların hep, hep çok işi oldu çünkü.
Bir şey demem o yüzden.
Oturur beklerim.
Gelirsen ne iyi edersin.
Gelmezsen bir şey demem.
Beklerim…
A.Lidar
​