Söz Bendini Kırmadı Daha/Nur Zelal
Vurdağılayım
Görme bendeki senikalsın
Zaten ateş karası gözlerindeyim senin
Zaten bir daha olmayacak aşkın
Sen uzakların olgun ışığı
Beni karanlığından alıkoyduğundan beri
Dünya kalın ve isli duvarlarından başlıyordu
Ağlamaya
Diyordum ki kadife bir dokunuş
Gelip sığındı duyarlılıklarıma
Sarayım gölgenden devşirdi
Son masalcıyı
Sen de geldin
Sesinden önce dizlerim üşüdü soğukluğuna
Önce lütfuna erdim sonra kahrına
Kuşkulara uzanan bir mendil ıslaklığında hayat
Ellerimden sıyırıp da tenini
Gözlerimden akıp gidiyorsun sonunda
Diyorum ki ağıdını yakma yokluğun
Sen kadarıyla değişir dünya ve gülüşünah gülüşün
Titredi bir bağ bozumunda
Sevgili
Kadar bile taşımadın hayatı omuzlarında
Koyma git!
Sözdilimde yarasına har olmadı daha