Sovyet Otobüs Duraklarının Tuhaf Dünyası

Havayıdişleyenadam
🕒 Konu sahibi 2 saat önce aktifti


Chris Herwig

SARATAK, ERMENİSTAN. Fotoğrafçı Chris Herwig, 2002 yılında Londra’dan St. Petersburg’a yaptığı uzun bisiklet turu sırasında, Sovyetler sonrasının çıplak coğrafyalarında beklenmedik bir görüntüyle karşılaşmış: Uzay aracına benzeyen, sanatsal ve sıradışı otobüs durakları. Bisiklet yolculuğuna devam ettikçe daha çok yapıya rastlamış.

2751_a_1.jpg
 
Chris Herwig

PİTSUNDA, ABHAZYA. Sovyet cumhuriyetlerde yolculuk yapan ve daha sonra buralarda yaşamaya başlayan Herwig, sıradışı otobüs duraklarını arar olmuş. Kanada’da yetişen Herwig, SSCB’nin kendisi için hep gizemli bir yer olduğunu söylüyor. Esrarlı ve açıklanamaz bir yer. Bir zamanlar son derece sıkı yönetilen topraklarda böylesine renkli ve eğlenceli yapılar bulmak ilgisini çekmiş.

2751_a_2.jpg
 
Chris Herwig

TARAZ, KAZAKİSTAN. “Bu otobüs duraklarına ilgi duymamın nedenlerden biri varoluş nedenlerini merak etmekti,” diyor. “Beklenmedik bir şeydi. Bir durak gördüğünüzde, ‘Burada planlanan şey neymiş?’ ya da ‘Amaç neymiş?’ diye düşünüyorsunuz. Çünkü Sovyetler Birliği’nde her şey sıkı disiplin altında, planlı, organizeydi, oysa otobüs durakları konusunda merkezi bir plan varmış gibi durmuyordu. Bazı yerlerde çok basitti, yol inşaatında çalışan işçiler öğrencileri işe dahil etmişlerdi. Komünizmin idealizmini sembolize ediyordu; insanlar otobüs duraklarına katkıda bulunuyorlardı.

2751_a_3.jpg
 
Chris Herwig

GAGRA, ABHAZYA. Her tasarım özgün ve civarda yaşayanlar tarafından şekillendirilmiş. Herwig, otobüs durağına yöresel nakış desenlerini eklemek isteyerek iş arkadaşlarını kızdıran inşaat işçisine dair bir öykü anlatıyor. Herwig oldukça kapsamlı bir araştırma yapmış, hatta otobüs duraklarında iş verilmiş sanatçılarla tanışmış. Ancak tasarımların neden yerel yönetimlere bırakıldığını henüz keşfedememiş. Yaptığı araştırmalar, otobüs duraklarının çoğunlukla yol işçileri, yerel sanatçılar ve hatta halk tarafından inşa edildiğini gösteriyor.

2751_a_4.jpg
 
Chris Herwig

MAÇUHİ, UKRAYNA. Bu projeye neden 14 yılını verdiği sorusunu Herwig şöyle yanıtlıyor: “Fotoğrafçı olarak sizi kavrayacak ve hoşunuza gidecek bir şey istiyorsunuz. Doğruyu söylemek gerekirse yaptığım en eğlenceli işti, çünkü kendinizi bir kâşif gibi hissediyorsunuz, sanki gerçekten bir şey keşfediyorsunuz.”

2751_a_5.jpg
 
Chris Herwig

PİTSUNDA, ABHAZYA. Ermenistan’a yaptığı bir yolculuk sırasında, çorak coğrafyada saatlerce araba kullandıktan sonra birden uzakta bir otobüs durağı görmüş. “Ağır brütalist tarzı betondan büyük bir duraktı ama aynı zamanda son derece hafif, deneysel ve eğlenceliydi, dayanmak üzere inşa edilmişti,” diyor. “Dağ başına inmiş bir uzay gemisi gibiydi. Böyle bir ortamda karşılaşmak durakları daha da değerli kılıyor. Mimari, coğrafya ve kültür ortak bir noktada buluşuyor. Dümdüz bir coğrafyadasınız ve pat diye bir otobüs durağı çıkıyor karşınıza. Sanki bir kaidenin üzerinde duruyor, muhteşem bir sanat yerleştirmesi adeta.”

2751_a_6.jpg
 
Chris Herwig

ARALSK, KAZAKİSTAN. Projenin geleceğine dair planları ne? “Tüm bu otobüs durakları yok olmadan önce son bir epik yolculuk yapmak için sabırsızlanıyorum,” diyor. Bu yolculukta, fotoğrafladığı Sovyet sonrası cumhuriyetler arasında yer almayan Rusya’daki durakları görüntülemek için Karadeniz’den Büyük Okyanus'a uzanan bir yolculuk yapacak.

2751_a_7.jpg
 
Chris Herwig

ÇİMKENT, KAZAKİSTAN. Çalışmasının, insanların kendi ülkeleri dışındaki dünyayı görmesini sağlayacağını ümit ediyor. “Umarım insanlar dışa açılır, dünyanın bir başka yerinde politik olarak ne yaşanırsa yaşansın bir ülkenin yaptıklarıyla içinde yaşayanların yaptıkları arasında fark olduğunu anlar. Umarım insanlara seyahat etme ve hep göz önünde olan şeylere bakmama konusunda esin verir. Onurlandırılmayı hak etmesine rağmen fazla şans verilmemiş birçok mimari yapı var.”

2751_a_8.jpg
 
"Utopya"ydi zaten...
Bir gun St. Petersburg’un beyaz gecelerinde Marx'cim ile ile ekim devrimi ve isci sinifinin mucadelesini
tartisacagim kafamin icinde.
 
Hepte en güzelleri abhazyada gözümden kaçmadı
 
Sovyetler birliği zamanında tüm sanatçılar herkes gibi memur du. Boş oturmaınlar diye onlara iş yaratılmş.
 
"Köy Enstitü"leri ile alakali bir soylenti vardir nesilden nesile aktarilan.
Bir rus askeri dikti diye Enstitü'deki agaci kestiklerine dair.
Sadece soylentiler,hikayeler degil zihniyetlerde nesilden nesile aktariliyor boyle.
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri