Gidiyor musun diye sorma bana. Gönderen sensin.
Ne terk etmeyi istedim seni, ne de daha yaşamadığımız bu aşkı toprağa gömmeyi.
Senin kadar sabırsız ben de, senin kadar endişeli...
Bir dokunuşunla bin kenti yıkacak güç verirdin bana, ama inandıramadım seni.
Sen sorgularken beni kafanda, ben gözlerinin içine bakıyordum kuşkuyla.
Bir tek sözün bağlardı beni sana, oysa sen hep susmaları tercih ettin....
Aşkın içine bir kez girdi mi kuşku, teslim alır bedenleri de.
Sütten çıkmış ak kaşık değildim ama yalanı sokmadım iki kişilik dünyamıza.
O dünya ki, bazen minicik bir odada bazen kentin ortasında şekillendi. Nasıl da güzeldi. Zaten varsın diye her şey güzeldi ama sen buna inanmadın.
Ah bu sorular... Yaşamak varken sevdayı delice, niye boğarız sorularla?
Nasıl ikna edebilirdim seni? Ben "aşk" dedikçe sen sustun,susmayı tercih ettin....
Ne kadar zarar vermişim sana meğer... Nasıl değiştirmişim seni... Oysa hiç böyle düşünmemiştim.
Kimseye zarar vermek istemem ben. Kimseyi olduğundan farklı bir hale getirmek istemem.
Ama öyle oldu işte... Demek ki gitmelerin zamanı geldi şimdi.
"Rahat değilim" diyordun ya, rahat ol artık.
Gülüşlerini saklaman için bir neden kalmadı.
Tedirginliğinin sebebi be kalktı ortadan.
Gidişim yürekten değil, zorunluluktan.
Bu toy sevdayı başka kimselere taşımam.
Benden sakladığın gülüşlerini yalancı yüzlerde aramam.
Seni de götürürüm yüreğimde. Yokluğunu taşırım.
Yokluğunuda kaldırır bu beden bu can...
Bulup bulup kaybettim seni.. Ne yazık ki toz-duman edemedim kuşkularını, ne yazık ki kalamadın bana...
Yıkılsın adı konmamış sevdanın kader kaleleri....sevidiğimi kaybetmektense cehennemlere taşırım bu bedenimi...
Kahrederim sensiz geçen bu yüreğide bu canıda...