Sonsuz Aşk

Tibet
⚪ Konu sahibi son olarak 19 gün önce görüldü
Yine elimde ateşten kadeh, içinde sensizlik, çarezizce yokluğunu içiyorum
Yoksun artık gelmeyeceksin biliyorum ama kabullenemiyorum
Yüreğimin sitemkar çığlıkları aklımın duvarlarına çarpıp kayboluyor sessizce
Seni düşündükçe bende yok oluyorum, varlığınla var olduğum gibi
Seninle olmak istiyorum, beraber sonsuza karışmak istiyorum
Sonu kabullenemiyorum, ben hala sonsuz Aşk'a inanıyorum
O tatlı gülüşün geliyo aklıma, tebessümün için yaşadığımı anlıyorum

Sensiz yine kahroluyorum, yerini hüzüne bırakıyor güzel anılarımız
Yorgun yüreğim sensiz atmak istemiyor artık
Gözlerimi her kapattığımda o güzel yüzün geliyo aklıma
Yüreğim ve aklım savaşıyor adeta, kabullenemiyorum yokluğunu
Karanlık gecelerimi aydınlatan hayat ışığımı kaybettiğimi biliyorum
Artık son bulsun bu acı istiyorum, ne olur dön istiyorum
Dünyanın en kötü hissini, yokluğunu kabullenemiyorum
Yazdığım satırlarda kayboluyorum, seni arıyorum ama bulamıyorum


Levent 30.12.2016
 
Çoğu kelimenin yazımı yanlış, yazım kurallarına bâzen dikkât edilmemiş, benzetme alabildiğine yapılmış ve bunun da yanında getirdiği bir şâirânelik var. Şâirânelik İkinci Yeni'den beri bir sorun. Ben bıktım okumaktan, insanlar bıkmadı yazmaktan. Ben şâirâneliğe karşıyım, benzetmenin yerinde yapılmasını savunuyorum. Dilin de doğru kullanılması gerektiğini düşünüyorum, hele bir de ortaya böyle ürünler koyuyor ise bir kişi, daha da dikkât etmeli. Bunların dışında, dizeler oldukça uzun. Bâzılarında es verebilecek yer bırakılmamış okuyucuya. Noktalama kullanımı da sâdece virgülden ibâret olunca, oldukça sıkıntı çekiyor insan. Tema olarak daha farklı şeyler işleyebilirsiniz. Bu zamana kadar aşk ile söylenmiş çoğu şeyi görüyorum okuduğum vakit şiirinizde. Pek yoruma değecek bir iş değil ortaya koyduğunuz, genel olarak bölüm içerisinde okuduğum diğer şiirler gibi. Yine de fikrimi başka bir konuda açıklamaktansa, konunuza yazıyorum.
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri