BirDevrinSonu
Üye
-
- Katılım
- Ocak 10, 2010
-
- Mesajlar
- 38,599
-
- Tepkime puanı
- 3,179
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Napıcan ?
Son Durak 'Ayrılık'....
Hani kelebekler uçuşur ya yüreğinde,
Hani durup dururken kalbin hızla atmaya başlar, yanakların kıpkırmızı olur.
Hani bir şarkı dinlersin yüzünde “tebessüm” oluşturur..
Aslında tebessümün nedeni değil şarkılar, sana hissettirdiğidir ya …
Mutluluğun tarifi olduğuna inanırdım eskiden; Sevgilin tutuyorsa ellerini, arkadaşların varsa yanında, ailen arkanda değil de seni koruyabilmek için önünde kale gibi duruyorsa her zaman
“mutlusundur” derdim. Hayatın iç yüzünü bilmeden ettiğim saçma bir kelimeymiş aslında. Sahip olduğun her şeyin sahte olmadığını nerden bilebilirsin ki? Sevgilin tutsa da ellerini ya yüreği başkasındaysa? Arkadaşların yanındaysa her zaman ya kaybolurlarsa en zor anında başucundan? Her şey zaman ya, zamanla her şey geçer ya, aslında hayatın en büyük kazığı değil midir zaman bize? Yüzünü “zamanla” kırıştıran, sevdiklerini senden “zamanla” alan, hızlı geçtiğini fark ettirmeyerek sinsi sinsi yaklaşan, acıyı çektikten çok sonra özleme dönüştüren, seni ve sahip olduklarını toprağa gömen “zaman” değil midir?
Keşke kaybolabilsem, kimsenin beni tanımadığı benim ise sadece tanımak istediklerimin olduğunu bir şehre.. Kirlenmemiş, yok olmaya gem vurmuş, ninelerimizin anlattığı insan sevgisiyle doluşmuş bir şehre.. Seni benden çok uzağa, en uzağa götüren bir şehre…
Hangi bahar unutturur şimdi seni bana?
Kaç yıl geçerse siler yüreğim seni bir daha anılmamak üzere?
Susuyorum… Bağıra bağıra özlese de yüreğim seni, sadece susuyorum..
Güneş batıyor, yıldızlar aydınlatıyor geceyi, kutup yıldızı tam orada duruyor işte..
Sonra güneş tekrar açıyor, gözlerimi kamaştırıyor, bana seni hatırlatıyor. “O” iyi diyor. “O çok iyi..”
Öğle güneşi tam tepemde, beni eskisi gibi sevindirmiyor.
"Ne kadarı benim hayatım..." … ".Ne kadarını başkaları yaşamış benim yerime ya da ben başkalarının... Aynadakinin ne kadarı ben'im, ne kadarı oy¬nadıklarım...?" (Can Yücel)
O küçücük aşk,
Şimdi kalbimde kocaman bir yara açtı,
Merhemi olmayan..
Nerdeyim? Uçurumun hangi köşesindeyim?
Kimim? Oynadığım mutluluk ifadesi kime ait?
Fotoğraflarda gördüğüm tanıdık yüzler hangi zamandan kalma?
Kelimelerle anlatılacak kadar basit bir acı değil bu!
Hani kalbimizin sesi, yüreğimizin sahibi istemememize rağmen gider ya uzaklara; ”ayrılıktır” adı.
Yenilgiye uğrarız ya kimi zaman “kaybetmektir” adı.
Göz pınarlarımız kuruyana dek ağlarız ya susmadan.
“Bir daha asla olmayacak” lafını duyup uzaklardan iki el sallanır ya sağa sola..
Beni bulutların üzerine çıkaran bu aşk hiç beklemediğim anda çembe taktı bana.
Düştüm. Acısı öyle ağır ki!
İlacı yok, telafisi imkansız..
Peki onca şeye rağmen neden aklımda hala?
Neden her şarkıda o, her çiçekte, her güneşte o?
Neden duyduğum her sözcükte arıyorum harflerini?
Neden aşk benim için senin adın hala?
Yine bir tek o kalacak, yaşanacak yıllardan da geriye
Bir tek sevgi olacak bunca telaştan artakalan...
...Öteki yalan...
Hani durup dururken kalbin hızla atmaya başlar, yanakların kıpkırmızı olur.
Hani bir şarkı dinlersin yüzünde “tebessüm” oluşturur..
Aslında tebessümün nedeni değil şarkılar, sana hissettirdiğidir ya …
Mutluluğun tarifi olduğuna inanırdım eskiden; Sevgilin tutuyorsa ellerini, arkadaşların varsa yanında, ailen arkanda değil de seni koruyabilmek için önünde kale gibi duruyorsa her zaman
“mutlusundur” derdim. Hayatın iç yüzünü bilmeden ettiğim saçma bir kelimeymiş aslında. Sahip olduğun her şeyin sahte olmadığını nerden bilebilirsin ki? Sevgilin tutsa da ellerini ya yüreği başkasındaysa? Arkadaşların yanındaysa her zaman ya kaybolurlarsa en zor anında başucundan? Her şey zaman ya, zamanla her şey geçer ya, aslında hayatın en büyük kazığı değil midir zaman bize? Yüzünü “zamanla” kırıştıran, sevdiklerini senden “zamanla” alan, hızlı geçtiğini fark ettirmeyerek sinsi sinsi yaklaşan, acıyı çektikten çok sonra özleme dönüştüren, seni ve sahip olduklarını toprağa gömen “zaman” değil midir?
Keşke kaybolabilsem, kimsenin beni tanımadığı benim ise sadece tanımak istediklerimin olduğunu bir şehre.. Kirlenmemiş, yok olmaya gem vurmuş, ninelerimizin anlattığı insan sevgisiyle doluşmuş bir şehre.. Seni benden çok uzağa, en uzağa götüren bir şehre…
Hangi bahar unutturur şimdi seni bana?
Kaç yıl geçerse siler yüreğim seni bir daha anılmamak üzere?
Susuyorum… Bağıra bağıra özlese de yüreğim seni, sadece susuyorum..
Güneş batıyor, yıldızlar aydınlatıyor geceyi, kutup yıldızı tam orada duruyor işte..
Sonra güneş tekrar açıyor, gözlerimi kamaştırıyor, bana seni hatırlatıyor. “O” iyi diyor. “O çok iyi..”
Öğle güneşi tam tepemde, beni eskisi gibi sevindirmiyor.
"Ne kadarı benim hayatım..." … ".Ne kadarını başkaları yaşamış benim yerime ya da ben başkalarının... Aynadakinin ne kadarı ben'im, ne kadarı oy¬nadıklarım...?" (Can Yücel)
O küçücük aşk,
Şimdi kalbimde kocaman bir yara açtı,
Merhemi olmayan..
Nerdeyim? Uçurumun hangi köşesindeyim?
Kimim? Oynadığım mutluluk ifadesi kime ait?
Fotoğraflarda gördüğüm tanıdık yüzler hangi zamandan kalma?
Kelimelerle anlatılacak kadar basit bir acı değil bu!
Hani kalbimizin sesi, yüreğimizin sahibi istemememize rağmen gider ya uzaklara; ”ayrılıktır” adı.
Yenilgiye uğrarız ya kimi zaman “kaybetmektir” adı.
Göz pınarlarımız kuruyana dek ağlarız ya susmadan.
“Bir daha asla olmayacak” lafını duyup uzaklardan iki el sallanır ya sağa sola..
Beni bulutların üzerine çıkaran bu aşk hiç beklemediğim anda çembe taktı bana.
Düştüm. Acısı öyle ağır ki!
İlacı yok, telafisi imkansız..
Peki onca şeye rağmen neden aklımda hala?
Neden her şarkıda o, her çiçekte, her güneşte o?
Neden duyduğum her sözcükte arıyorum harflerini?
Neden aşk benim için senin adın hala?
Yine bir tek o kalacak, yaşanacak yıllardan da geriye
Bir tek sevgi olacak bunca telaştan artakalan...
...Öteki yalan...