Son 5 Dakikam..
Çok yorgunum artık..
Üstümde yılların getirdiği haklı bir yorgunluk..
Gittikçe çöküyorum..
Mutlu olmaya çalıştım.
Hayatımda girdiğim her sokak sonsuz bir yoldu benim için.
Ve hiçbir yolun tabelası net değildi girdap gibiydi..
Bu yüzden çaresizdim.
Ailemle mutlu olmayı denedim.
Ama daha çok babamla.
Bir babanın en büyük hayali oğluyla maça gitmektir..
Benimse ; babamla maça gitmekti ve top oynamaktı onunla..
Top oynamak gibi çocukluk hayalleri bir yana kokularına hasret kaldım.
Artık her gece üstümü örten bir annem yoktu..Isıtılmış süt getiren olmuyordu hiç artık..
Aksine soğuk ve tatsız içkiler geldi masama..
Ben başımı bile kaldıramadım..
Hayatın renklerinin olduğuna inandım..
Şansa bakın ki ilk siyah bir perde geldi önüme..
Onu hiçbir zaman atlatamadım..
Sesimi duyurmaya çalıştığım mağaralar ıssız ve griydi..
Kimse olmadı hiç.
Hayatta denemediğim bir şey kalmıştı ama iyi ki denemişim..
Çünkü aşk bana göre değildi..
Aşk iki kişilikti..
Fakat gönül kontenjanına kayıt yaptıran birisi olmadı asla.
Zaten sevilmeyi bilen sevmeyi de bilir..
Ben bilmiyordum sevmesini..
Sevmek güzel şey seviyorsa sevilen..
Bunca yıl boşuna yaşamıştım..
Sahip olduğum tek şey kalemlerimdi..
Kağıtlarımı saymıyorum..
Çoğu kez kullanılmış müsveddelerin üzerine yazdım çünkü..
Kalemi elime her aldığımda bir yerden sonra kelimeler eşlerini buluyordu..
Ahenk tamamlanıyordu..
Yazılarım bir öğünlük yem oluyordu martılara..
Oysa hiç birisi pencereme gelip teşekkür etmedi..
Hani konuk oyuncu vardır ya..
Benim hayattaki konuklarım da sözlerim cümlelerimdi..
Bunlardı bütün hazinem..
Yazdıkça mutlu oldum ben..
Hep mutlu olmam gerekirken kısa sürdü sevinçlerim.
Bir zaman sonra
Uyumak yemek yemek ihtiyaç olmaktan çıkmıştı benim için..
Biliyordum vakit azdı..
Tek ihtiyacım yazıydı..
Ve şu anda yazdığım kağıt hafif sarıydı.
Sarılığı eskiliğinden kaynaklanıyordu..
Yastığımın altında benimle birlikte yaşlanmıştı..
Kalan cümlelerimi bitirmek için dua ediyordum tanrıya ama
Bir kaç dakika sonra nefesimin kesileceği endişesi kaplıyordu tüm satırlarımı..
Yarım kalmamalıydı bu yazım da..
Ama ellerim yarım kaldı..
Önce kağıdı tutan sol elim sonra kalemi tutan sağ elim bacağıma düştü..
Hikayem ve hayalim
Yarım kalmıştı..
alıntı
Çok yorgunum artık..
Üstümde yılların getirdiği haklı bir yorgunluk..
Gittikçe çöküyorum..
Mutlu olmaya çalıştım.
Hayatımda girdiğim her sokak sonsuz bir yoldu benim için.
Ve hiçbir yolun tabelası net değildi girdap gibiydi..
Bu yüzden çaresizdim.
Ailemle mutlu olmayı denedim.
Ama daha çok babamla.
Bir babanın en büyük hayali oğluyla maça gitmektir..
Benimse ; babamla maça gitmekti ve top oynamaktı onunla..
Top oynamak gibi çocukluk hayalleri bir yana kokularına hasret kaldım.
Artık her gece üstümü örten bir annem yoktu..Isıtılmış süt getiren olmuyordu hiç artık..
Aksine soğuk ve tatsız içkiler geldi masama..
Ben başımı bile kaldıramadım..
Hayatın renklerinin olduğuna inandım..
Şansa bakın ki ilk siyah bir perde geldi önüme..
Onu hiçbir zaman atlatamadım..
Sesimi duyurmaya çalıştığım mağaralar ıssız ve griydi..
Kimse olmadı hiç.
Hayatta denemediğim bir şey kalmıştı ama iyi ki denemişim..
Çünkü aşk bana göre değildi..
Aşk iki kişilikti..
Fakat gönül kontenjanına kayıt yaptıran birisi olmadı asla.
Zaten sevilmeyi bilen sevmeyi de bilir..
Ben bilmiyordum sevmesini..
Sevmek güzel şey seviyorsa sevilen..
Bunca yıl boşuna yaşamıştım..
Sahip olduğum tek şey kalemlerimdi..
Kağıtlarımı saymıyorum..
Çoğu kez kullanılmış müsveddelerin üzerine yazdım çünkü..
Kalemi elime her aldığımda bir yerden sonra kelimeler eşlerini buluyordu..
Ahenk tamamlanıyordu..
Yazılarım bir öğünlük yem oluyordu martılara..
Oysa hiç birisi pencereme gelip teşekkür etmedi..
Hani konuk oyuncu vardır ya..
Benim hayattaki konuklarım da sözlerim cümlelerimdi..
Bunlardı bütün hazinem..
Yazdıkça mutlu oldum ben..
Hep mutlu olmam gerekirken kısa sürdü sevinçlerim.
Bir zaman sonra
Uyumak yemek yemek ihtiyaç olmaktan çıkmıştı benim için..
Biliyordum vakit azdı..
Tek ihtiyacım yazıydı..
Ve şu anda yazdığım kağıt hafif sarıydı.
Sarılığı eskiliğinden kaynaklanıyordu..
Yastığımın altında benimle birlikte yaşlanmıştı..
Kalan cümlelerimi bitirmek için dua ediyordum tanrıya ama
Bir kaç dakika sonra nefesimin kesileceği endişesi kaplıyordu tüm satırlarımı..
Yarım kalmamalıydı bu yazım da..
Ama ellerim yarım kaldı..
Önce kağıdı tutan sol elim sonra kalemi tutan sağ elim bacağıma düştü..
Hikayem ve hayalim
Yarım kalmıştı..
alıntı