Okulun başlarında biriyle tanıştım başlarda hiç bir şey yoktu aramızda ama tanıdıkça duygusal bir bağ oluverdi.. Onun da annesi geçen sene ölmüş bu konuda beni çok çok iyi anlıyor onun yanın da ne bileyim bir garip huzurlu oluyorum. Geçenlerde beni annesinin mezarına götürdü derin bir duygu yaşadım... Neyse bu bizim okulda 4. sınıfta okuyor babam hiç onaylamıyor onunla görüşmemi onun son sınıfta oluşu sınavlara hazırlanışı, benim 1. sınıf olmam daha okulda yeni olmam vs gibi şeyler yüzünden sağlıksız buluyor. Dün akşam bunun yüzünden biraz limoni olduk ses çıkaramadım ne diyebilirim ki babamı hiç bir erkeğe değişemem.. sustum.. sabah namazdan sonra kahvaltı hazırladım her zaman ki gibi ama babam yüzüme bile bakmadı . Öylece bastı gitti. Her sabah ben okula o işe birlikte çıkardık. Arabayla gitmemden rahatsız olduğu için zoraki servise bindirirdi.. Bugün anahtarı masaya koydu yüzüme bakmadı çekti gitti.. Benim de canım sıkıldı girmedim derse babamı hiç böyle görmedim ben ya . Bir daha görüşmeyi düşünmüyorum o kişiyle numaramı falan değiştircem okulda da konuşmam kapanır gider diye düşünüyorum ama çok üzülmesinden de korkuyorum. Anlayacağınız ikisinin arasında kaldım. Sizce ne yapmalıyım? canım çok sıkkın ...