" Siz Kimsiniz ? " Sorunsalı

Aynı aynı.

Her sabah İsmail olarak uyanmak ta çok sıkıcı, ama elimden başka bir şey gelmiyor.

Düşünce ve sözlerin değiştiği zaman aklında olup bitenler arasında bir bağ vardır. Yeni birisi, özlenen eskiler ya da pişmanlıklar gibi... Kelimelerimin kimseye faydası yok. Montaigne ne güzel söylemiş " Kendimden başka amacım yok." derken... Kimseye faydalı olmak gibi bir niyetim yok. Öncelikle müsade ile kendimi tanımak istiyorum. demek istiyor.

Ben de siz kimsiniz , her sabah aynı kişi olarak mı uyanıyorsunuz derken aslında " kendinizi tanıyor musunuz? " demek istiyorum

Her polemik,tartışma sonrası en sevdiğim mod SEN KİMSİN YEAA !!!

Her gün uyandığında hafızasını kaybeden bir kadın ve onu kendine yeniden aşık eden bir adam aklıma bak o geldi..

Elli ilk Öpücük

Film.

benim de aklıma @need geldi niyeyse... -pardon hiç çıkmıyor ki-

Bir dönemler "Sen kimsin, nasıl birisin?" sorularına verdiğim çok güzel bir yanıtım vardı. "Ne söylesem yalan olur." diyordum. Tabi bu yanıtta durmaksızın değişen bir değişim döngüsünü pek aklıma getirmemiştim. Birine kendimizi anlatmanın anlam ifade etmediğini, nasıl bakarsan öyle tanıyacağını anlatmak istemiştim. Şimdi düşündüm de durmaksızın değişen bir değişim döngüsünü de içeriyormuş.
Bu başlığa girmeden önceki ben değilim şu an, muhtemelen birazdan yine değişeceğim. Değişmek güzeldir, zihinsel değişim kastettiğim tabi. Fiziksel değişimin olağan ve dokunmamız kısıtlı olan döngüleri var. Yine de aynaya bakınca saçlarıma düşen aklar beni düşündürüyor. Simsiyah saçlarıma nazar değdi yıllar tarafından. Yaşlandırıyor mu beni aynalar?
"Ben kimim?" sorusu bir insanın bir ömür sürebilecek bir arayışı olabilir. Bu soruya gerçekten yanıt verebilen kişi sayısının çok çok az olduğunu düşünüyorum. Kendini bulma, kendini tanıma arayışı faydalı bir yolculuk. Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisinin zirvesinde "kendini gerçekleştirme" var zaten. Tabi bu durum, kendini bulma ihtiyacı hissedenler için geçerli.
Şimdi yanıtlarsam başlıktaki soruyu; ben, kendini arayan biriyim. Ve kendimi bu dünyada bulamıyorum, bir mekanım yok gibi; bazen bütün dünya benim diyorum, bazen de hiçbir yer benim.
Bu ihtiyacın getirdiği en önemli his, ölümsüzlük hissi. Bir ömürlük yalan, küçük bir boşluk olmadan önce Dünya'da dikili bir taşım olursa arayışımın somut bir delili olarak kalır.

Aynı ben değilim. Dünden hatta birkaç saat evvelinden dahi farklıyım. Bir kitap okuduğum, bir film izlediğim, bir yazar keşfettiğim, hayatıma ve bana bir şeyler katacak arkadaşlık kurduğum, beni tüketen ilişkilerimi sonlandırdığım, sınırlarımı zorladığım ve değişime başkaldırmak yerine uyum sağladığım vakit aynı ben olmaktan uzaklaşıyorum. Kalıplarımın dışına çıktığım vakit yenileniyorum.
Bu süreci her detayına kadar anlatmaya çalışabilirim fakat ‘ben kimim’ noktasında tıkanır kalırım. Çünkü çıktığım bu yolculukta aynı zamanda bende kendimi keşfediyorum.