BirDevrinSonu
Üye
-
- Katılım
- Ocak 10, 2010
-
- Mesajlar
- 38,600
-
- Tepkime puanı
- 3,180
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Napıcan ?
İnsanlık tarihiyle başlayan derin bir soru. önemli bir problem;
Siz, biz hepimiz “ne kadar kendimiz olabiliyoruz?”
Ya da insan “kendi” olabilir mi?
Siz hiç “kendiniz” olabildiniz mi?
Biz kimin hayatını yaşıyoruz?
Duygularımız, düşüncelerimiz, davranışlarımız, ideallerimiz ne kadar bizim?
Nereden, nasıl aldık onları?
Hiç soru sorduk mu alırken, üzerimizde taşırken, onlarla yaşarken?
“İnsanın kendisi olması” ne demek?
Olmanın bu boyutu üzerine yeterince kafa yorduk mu, şakaklarımız ağrıdan çatlayacak duruma geldi mi? “Acaba kendimiz olamadık mı” endişesiyle sık sık kalbimiz daraldı mı?
Kendimiz olmak…
Olamadığımız bir şey mi, olunmaz mı artık.
Hayatta iki sınıf insan var;
Bir; kendi olanlar.
İki, asla kendisi olamayanlar.
Kendisi olamayan insan iç ve dış faktörlerin etkisi altındadır ancak bu süreçte iç faktör daha belirleyicidir.
İç istilaya uğramış kendisi olamayan insan “başkası” da olamaz, olsa olsa içi boş bir “kalıp” olur. Böylelerinin varlığı-yokluğu kimseyi etkilemez.
İnsan başkasına benzer, esinlenir, taklit eder ama o kadardır. Ne kendisidir ne de başkasıdır.
Kendi hayatına sahip çıkıp o hayatın müellifi olamayanlar, başkalarının hayatına nasıl renk katarlar ki?
Kendi olamayan insanlar sürekli “sorun” olurlar, insanı ve insanlığı ilgilendiren basit bir sorunu dahi çözdüklerine kimse şahit olamaz.
Onlar korkularıyla, kaprisleriyle ve derileriyle yaşarlar.
“İnsanın kendisi olma çabası” daha ilk adımda kazandırır, çünkü bu bir erdemdir.
“İradeyi” tercih etmek her zaman bedeli ağır bir “insanlık halidir.”
Benim bildiğim insanlık da “ağır” yaşanır.
Derin bir sorumluluk hissiyle, kâinatı içine alan bir tecessüsle, duyarlılıkla, duyguyla, düşünceyle, iradeyle, idrakle, irfanla, cesaretle, kalple, vicdanla, değerler manzumesiyle…
İnsanın kendisi olması zordur, fakat o zor yolculukta alınan her nefes, her yorgunluk, her meşakkat sizi biraz daha “kendiniz olmaya” doğru taşır.
Gerçekten mutlu insanlar da kendi olabilen insanlardır.
Hepimizin “kendi olduğumuz” bir ülke var, henüz keşfetmediğimiz, keşfetme ufkuna ulaşıp da merkezine ayak basmadığımız için hala “meçhul” bir yerde duruyor.
O ülkede kalbimizi bularak şuurla tanışıp hayatımıza da yönelebiliriz.
Siz, biz hepimiz “ne kadar kendimiz olabiliyoruz?”
Ya da insan “kendi” olabilir mi?
Siz hiç “kendiniz” olabildiniz mi?
Biz kimin hayatını yaşıyoruz?
Duygularımız, düşüncelerimiz, davranışlarımız, ideallerimiz ne kadar bizim?
Nereden, nasıl aldık onları?
Hiç soru sorduk mu alırken, üzerimizde taşırken, onlarla yaşarken?
“İnsanın kendisi olması” ne demek?
Olmanın bu boyutu üzerine yeterince kafa yorduk mu, şakaklarımız ağrıdan çatlayacak duruma geldi mi? “Acaba kendimiz olamadık mı” endişesiyle sık sık kalbimiz daraldı mı?
Kendimiz olmak…
Olamadığımız bir şey mi, olunmaz mı artık.
Hayatta iki sınıf insan var;
Bir; kendi olanlar.
İki, asla kendisi olamayanlar.
Kendisi olamayan insan iç ve dış faktörlerin etkisi altındadır ancak bu süreçte iç faktör daha belirleyicidir.
İç istilaya uğramış kendisi olamayan insan “başkası” da olamaz, olsa olsa içi boş bir “kalıp” olur. Böylelerinin varlığı-yokluğu kimseyi etkilemez.
İnsan başkasına benzer, esinlenir, taklit eder ama o kadardır. Ne kendisidir ne de başkasıdır.
Kendi hayatına sahip çıkıp o hayatın müellifi olamayanlar, başkalarının hayatına nasıl renk katarlar ki?
Kendi olamayan insanlar sürekli “sorun” olurlar, insanı ve insanlığı ilgilendiren basit bir sorunu dahi çözdüklerine kimse şahit olamaz.
Onlar korkularıyla, kaprisleriyle ve derileriyle yaşarlar.
“İnsanın kendisi olma çabası” daha ilk adımda kazandırır, çünkü bu bir erdemdir.
“İradeyi” tercih etmek her zaman bedeli ağır bir “insanlık halidir.”
Benim bildiğim insanlık da “ağır” yaşanır.
Derin bir sorumluluk hissiyle, kâinatı içine alan bir tecessüsle, duyarlılıkla, duyguyla, düşünceyle, iradeyle, idrakle, irfanla, cesaretle, kalple, vicdanla, değerler manzumesiyle…
İnsanın kendisi olması zordur, fakat o zor yolculukta alınan her nefes, her yorgunluk, her meşakkat sizi biraz daha “kendiniz olmaya” doğru taşır.
Gerçekten mutlu insanlar da kendi olabilen insanlardır.
Hepimizin “kendi olduğumuz” bir ülke var, henüz keşfetmediğimiz, keşfetme ufkuna ulaşıp da merkezine ayak basmadığımız için hala “meçhul” bir yerde duruyor.
O ülkede kalbimizi bularak şuurla tanışıp hayatımıza da yönelebiliriz.