Birden bire bazen dışarıdan izliyorum kendimi her olan bitenin farkına varmak isteyince mesela...
Kendimi ne kadar da sen gitmişliğe alıştırmış görünüyor gibi davranmaya çalışıyorum etrafımda seni tanıyan ya da tanımayanlara. Her mutlu zamanımın gökyüzü olmaya alışmış gözlerin artık olmasa da ben varmış zannediyorum. Kafam mı rahatlıyor sanıyorsun elimdeki seninle ilgili konuşunca? En fazla rüzgarın hatırası oluyor saçların. Gözbebeklerini yaşlarla yıkayarak yasları susturacak kadar geçiştiremedim geçmişi. Ama sonunda sensizlikten de vazgeçtim. İnsan hep neden akşama doğru kendisi gibi oluyor cümlesinde geçen biri gibi konuştum seninle o kadar. Yazarken de olsa şimdiki zamana dönmek zorunda insan. . .
Kendimi ne kadar da sen gitmişliğe alıştırmış görünüyor gibi davranmaya çalışıyorum etrafımda seni tanıyan ya da tanımayanlara. Her mutlu zamanımın gökyüzü olmaya alışmış gözlerin artık olmasa da ben varmış zannediyorum. Kafam mı rahatlıyor sanıyorsun elimdeki seninle ilgili konuşunca? En fazla rüzgarın hatırası oluyor saçların. Gözbebeklerini yaşlarla yıkayarak yasları susturacak kadar geçiştiremedim geçmişi. Ama sonunda sensizlikten de vazgeçtim. İnsan hep neden akşama doğru kendisi gibi oluyor cümlesinde geçen biri gibi konuştum seninle o kadar. Yazarken de olsa şimdiki zamana dönmek zorunda insan. . .