Ne garip bir durum. Şu anda gördüğümde tasvip etmediğim durum, ama dürüstlük gerek. Ben de tüm lise hayatım boyunca sigara içen öğrenciydim. Ben de oydum ve inanılmaz bir şekilde bunu savunuyordum, şu anda baktığımda "keşke hiç başlamasaydım da sigaraya, o 'sigara içen öğrenci' de olmamış olsaydım" diyebiliyorum. O zaman neden bırakmıyorum? Garip değil aslında insan psikolojisi ve davranışı olarak bakarsak. Basitçe üşenmekten ve 'alışkanlık'tan yada daha doğru tabiriyle var olan düzenin değişmesi korkusundan.
Alkol ve sigara ile çok erken yaşta tanışmış bir bedbaht olarak şunu da söyleyebilirim ama, lise hayatım boyunca çevremde haddinden fazla uyuşturucu kullanan/satan/üreten onlarca insan vardı; öyle bir batağa girmem/girmemiz sadece tek bir adım tek bir fersah uzağımda/uzağımızda iken maalesef şu anda bulunduğum duruma bakıp en az zayiat ile kurtulmuşum diyebiliyorum. İnsanın bunu deyip bundan mutluluk duyması çok acı değil mi?
