Ben arkadaş, dost bildiklerimi “seviyorum” sanıyordum; tâ ki Sadri Alışık’ın yazdığı Ayhan Işık’a Mektuplar’a kadar.
Birkaç kadını çok sevdiğimi sanıyordum; tâ ki en sevdiğim şair olan Ümit Yaşar Oğuzcan’ın yazdığı Sahibini Arayan Mektuplar’a kadar. Hele ki “Sekizinci Mektup”…
“Bana çılgın diyorsun, seni sevdiğim için. Yanılıyorsun; sevmek çılgınlık değil. Sevmek, insan tarafımızı bulmamızdır bence. Biraz da zaman zaman Tanrı’ya yaklaşmamızdır.”
diye başlar.
Sevmemişim ki, söyleyememişsem, yazamamışsam, sevmemişim.