sevgiliye mektup

BirDevrinSonu · Ekim 16, 2011

Yasa büründü tüm geceler. Gök kubbe

yıldızlı ihtişamıyla çöktü aşkımın üstüne

aşkın içinde biçare ruhum enkazında kaldı. Senin varlığınla kurduğum ne kadar toz pembe hayal varsa

üzerine siyah boya kutusu ters gelmişçesine siyaha boyandı. Bir an kaçmayı denedim buralardan

sensizlik alıştığım bir durumdu

sensizliğimde hayalin bir avuntu. Şimdi annesinin en sevdiği vazoyu kırmış bir çocuk gibi suçlu hissediyorum kendimi; seni sevdiğimi söylemekte keşkelerim olmasaydı derken kendi kendime

içim buruluyor. Düşünmeden yapamıyorum; bütün servetlerini ayaklarının altına dökerek sana sahip olmayı düşünen insanlar

sırf kendi egolarını tatmin etmek uğruna her şeyi yapmayı göze alanlar

sana mutluluğu da satın alabilirler mi? Gözlerin cezbedici zenginliğin rengarenk görüntüsüyle boyanır

sen ideallerinden vazgeçip

aşkını üç kuruşa satabilir misin ya da sattırırlar mı? Nasıl canım yanıyor bilemezsin

çakıl taşlarıyla dolu bir alanda top oynarken düşen bir çocuğun derisi yüzülen diz kapağından akan kan gibi yüreğim kanıyor. Yakamozlu gecelerde bir başka hayal ederdim seni

yakamozlu geceler bile şaşkın halime

hayallerim siyahı kadife gibi emdi

korkularım aydınlığa kavuştu

bu gece yarısı sabah olmak bilmez. Olsa ne değişir ki sevgili

sensiz olan her sabah sensizliğin üstüne doğan her güneş

ay benim için.

Başlamadan son bulacak sanırım bu aşk hikayesi... Tamamlanamamış bir beste

yarım kalmış bir şiir gibi olmasından iyidir sevgili

başlamadan bitmesi belki her ikimiz içinde en hayırlısıdır. Bunları ben söylüyorum. Savaşmadan yenilgiyi kabul etmeyen bir adamdım halbuki

maneviyatın maddiyata yenilmesine izin vermezdim ben

bana ne oldu böyle bilemiyorum. Bu belirsizlik her geçen gün

yüreğimde daha da şiddetlenen fırtınanın benden bir şeyleri koparıp götürmesine sebep oluyor. Senden

varlığından

gerçekliğinden ve beni hayata bağlayıp

hayallerde seni yaşamamı sağlayan bakışlarından birazcık cesaret alsam belirsizliğe sebep olan bulutları

karanlık dünyanın üstüne güneş gibi doğan o gülüşünle dağıtsan

canımı bile ortaya koyarak savaşacağım ama yoksun işte ve yaşananlardan bihabersin. Şu an yorgun bedeninle masum bir çocuk gibi

melekler gibi uykudasındır

rüya görüyorsun belki de

merak ediyorum sevgili

sende rüyalarında yer veriyor musun naçiz siluetime

sende sevmelerinin en yücesini

aşkların en temizini yaşıyor musun? Seninle yalnız kaldığım o an söyleyebilseydim seni sevdiğimi

sonunun yıkım olacağını bile bile söyleseydim

şimdi böylesine seni kaybetmekten korkuyor olmazdım sevgili. Düşlerime giriyor kaç zamandır; ellerinde paradan oraklarıyla yüreğimde aşkının can suyuyla yeşeren sarı saçlı başaklarındaki her tanesinde aşkımızı gösteren ekinlerimizi yoluyorlar

ikimizi karşılıklı bağlayıp; sıcaklığını bile bilmediğim o pamuk ellerine tütünden bulaşan kolaları alıp gözlerime sürüyorlar

resmen seni bir daha görmemen için gözlerimi dağlıyorlar sevgili.

Ben seni olduğun gibi seviyorum

bu insanlarsa bedenini

ruhunu bir eşya misali satın almak için çaba sarfediyor

bunları gördükçe canım acıyor

tüm bu yaşananlardan habersiz olduğunu düşündükçe

boğazıma düğümlenen ne kadar asi kelime varsa haykırmak istiyorum. Senin ağırlığınca altın verebilirler. Ya ben? Kalbimi

yüreğimin sınırlarına sığmayıp beni biçare eden aşkımı

sana hasret sevgimi verebilirim şu an ki sefaletimle...Seni koluna takıp bir süs eşyası gibi taşımayı düşünen bu zenginler gibi paraya boğamam belki ama sevgiye doymanı

aşkla sarhoş olmanı

aşk ateşiyle yanmanı sağlayabileceğim gibi o ateşte seninle yanmayı göze alırım sevgili.

Yoruldum

biliyor musun? Zemheri ayazında kalmışçasına üşüyorum sensizliğimde... Bir tarafım para değer vermeyeceğini söylüyor

bir tarafımda fırtınalar koparıyor isimsiz korkularım ve sen hiç birini bilmiyorsun. Dayanması en güç acı bu; evladını yitirmiş bir anne gibi feryat edesim geliyor içimden

acısını yüreğine gömen bir baba gibi sessizce ağlıyorum

damla damla sen düşüyorsun gözlerimden

incinirsin diye korkuyorum.

Meydan okurum tek başıma

Kuşatılsa

aşkımı barındıran yüreğim

Kafa tutarım tüm dünyaya

Ölüm gelse keskin kılıcıyla üzerime

Güler geçerim

sen yanımda oldukça

Kalemimden kan damlıyor sanki sensizliğimde seni ölümsüzleştirdiğim şiirlerdeki kelimeler ok olup yüreğime saplanıyor yokluğunda ve ben seni öylesine çok özledim ki

ne zaman özlemimi yazmaya kalksam kelimeler kifayetsizleşiyor. Tıpkı sensiz hayatın kifayetsizleştiği gibi.

Hayallere bakarsan sevgili; zaman vuslata beş varı gösteriyor

gerçeklere bakarsan vuslatımız imkânsızlaşıp

aşkımız efsaneleşiyor ve şu an ben sensizliğimde; hayalinle

yalnızlığımla

aşkımla gece yarılarının zifiriliğini yaşıyorum. Bir hücrede mahkum nasıl hasretse güneşe

bende gerçekliğine öyle hasretim sevgili. Ne olur gittiğin o uzun yollardan geri dön ve seni göreyim gün yüzüyle

daha fazla sensizliğe dayanamayacak bu yürek...

Dayanamıyorum

yüreğime gömmek istemiyorum seni

gerçekliğinin başka birine ait olduğunu ve kendini onlara sunduğunu düşünmek istemiyorum. Eğer ki maddiyatı seçerse o yüreğin

işte yıkım o an olur benim için

o an aşkın enkazının altından cesedim çıkar

yatalak olur biçare ruhum

sensizliğimde değil ama bir eşya değerinde başka birine aidiyetinde ben

sen var oldukça yok olurum sevgili. Sessiz feryatlarımı duy gece yarısı

ikimizde uyanığız bak

rüzgar kokunu getiriyor bana

çığlıklarımı da sana getirsin ve yağmur yağsın yarın sevgili

belki o yağmurla bana gelirsin. Seni seviyorum

Foruma hoş geldin 👋, Ziyaretçi

sevgiliye mektup

BirDevrinSonu