-
- Katılım
- Ekim 30, 2014
-
- Mesajlar
- 41,036
-
- Tepkime puanı
- 18,477
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Kapadokya
Sadece dizilerde ve filmlerde olur zannederdim. Demek ki iş başa düşünce yapılabiliyormuş.
Arkadaşım biriyle nişanlanmak üzere. Yani sevgilisiyle durumu güya ciddi… Önümüzdeki yaz evlenmeyi düşünüyorlar. Kendisi o kadar heyecanlı ki gözü hiçbir şey görmüyor. Ama ben kaçırmam. Sevgilisinin bazı hareketleri hiç hoşuma gitmiyordu. Onu en başından beri gözüm tutmamıştı ama oldukça etkileyici bir tip olduğu için arkadaşımı aksi yönde ikna etmem asla mümkün olmadı. İmalı konuşmalar yaptım, sorular sordum ama hiçbir şekilde adamın güven vermeyen taraflarına arkadaşımın dikkatini çekemedim. Adeta büyülenmiş halde. Benimki ona aşık ama müstakbel nişanlısının hiç de öyle olmadığının ben farkındayım. Süslü evlilik lafları kurup duruyor ama vaatlerinin içi boş. Arkadaşımın ailesinin maddi durumu çok iyi. Sevgilisi ise pek dikiş tutturamamış bir tip. Sık sık iş değiştiriyor. Şüphelendiğim şey ise ne yazık ki doğru çıktı.
Sevgilisinin bazı hareketlerinden şüpheleniyordum. Arkadaşıma “Peki telefonunu niye açmamış?” gibi sorular sorup parçaları kendi kafamda birleştiriyordum. Bazı durumlarda resmen yalan söylüyordu. Kızcağız hala nişanın heyecanında. Ama benim içim rahat etmedi. Adamı takip etmeye karar verdim.
Yalanlarından şüphelendiğim bir gün yine dedektif gibi parçaları birleştirdim. O akşam onu kesinlikle takip etmeliydim. Neden mi o akşamı seçmiştim? Çünkü beyefendi saçma bir bahaneyle arkadaşımı ekmişti. Tabi ki bu ilk değildi. Onu takip etmek için abimin arabasını aldım. Arabayı tanımıyordu. Onu iş çıkışında yakalayıp takip ettim. Bir apartmanın önünde durdu. Yavaşça yakın bir yere yanaştım. Arabadan inip apartmana girdikten sonra beklemeye başladım.
Arabanın içinde üç saat, evet inanır mısınız, üç saat bekledim. Neyse ki bir ara park yeri açıldı da sonradan iyice kuytuya geçtim. Ne kadar süreceği belli olmayan bir zaman boyunca beklemek zordu ama buna değerdi. 12 yaşından beri tanıdığım canım dostumun nişanlanacağı ve hayallerini adadığı bu adam neyle meşgul diye çok merak ettim. Ben öğrenmezsem kimse bilmeyecekti. Bekledim, bekledim… 3 saat sonra bir kızla çıktı apartmandan. Durdular, yakın mesafe bir şeyler konuştular ve öpüşerek ayrıldılar. Hatta birkaç adım uzaklaştıktan sonra tekrar yaklaşıp bir öpücük daha verdiler. Kız sokakta park halindeki arabalardan birine binip gitti. Plakasını alamadım.
Bu sahneyi görmem yetti. Keşke fotoğraf çekebilseydim. Sinirden kan beynime sıçradı ama o anda hiçbir şey yapamazdım ki…
Bu kadar basit mi her şey? Dizilerdeki ve filmlerdeki gibi mi olacaktı? Evet, maalesef arkadaşım aldatılıyor. Arkadaşım gece yatağında uyurken, düğün hayalleri kurarken basitçe, düpedüz aldatılıyor. Şimdi ben bu gerçeği ona nasıl söyleyeceğim? Nasıl öğrendiğimi anlatsam inanır mı? Ya bana inanmazsa?
alıntı
Arkadaşım biriyle nişanlanmak üzere. Yani sevgilisiyle durumu güya ciddi… Önümüzdeki yaz evlenmeyi düşünüyorlar. Kendisi o kadar heyecanlı ki gözü hiçbir şey görmüyor. Ama ben kaçırmam. Sevgilisinin bazı hareketleri hiç hoşuma gitmiyordu. Onu en başından beri gözüm tutmamıştı ama oldukça etkileyici bir tip olduğu için arkadaşımı aksi yönde ikna etmem asla mümkün olmadı. İmalı konuşmalar yaptım, sorular sordum ama hiçbir şekilde adamın güven vermeyen taraflarına arkadaşımın dikkatini çekemedim. Adeta büyülenmiş halde. Benimki ona aşık ama müstakbel nişanlısının hiç de öyle olmadığının ben farkındayım. Süslü evlilik lafları kurup duruyor ama vaatlerinin içi boş. Arkadaşımın ailesinin maddi durumu çok iyi. Sevgilisi ise pek dikiş tutturamamış bir tip. Sık sık iş değiştiriyor. Şüphelendiğim şey ise ne yazık ki doğru çıktı.
Sevgilisinin bazı hareketlerinden şüpheleniyordum. Arkadaşıma “Peki telefonunu niye açmamış?” gibi sorular sorup parçaları kendi kafamda birleştiriyordum. Bazı durumlarda resmen yalan söylüyordu. Kızcağız hala nişanın heyecanında. Ama benim içim rahat etmedi. Adamı takip etmeye karar verdim.
Yalanlarından şüphelendiğim bir gün yine dedektif gibi parçaları birleştirdim. O akşam onu kesinlikle takip etmeliydim. Neden mi o akşamı seçmiştim? Çünkü beyefendi saçma bir bahaneyle arkadaşımı ekmişti. Tabi ki bu ilk değildi. Onu takip etmek için abimin arabasını aldım. Arabayı tanımıyordu. Onu iş çıkışında yakalayıp takip ettim. Bir apartmanın önünde durdu. Yavaşça yakın bir yere yanaştım. Arabadan inip apartmana girdikten sonra beklemeye başladım.
Arabanın içinde üç saat, evet inanır mısınız, üç saat bekledim. Neyse ki bir ara park yeri açıldı da sonradan iyice kuytuya geçtim. Ne kadar süreceği belli olmayan bir zaman boyunca beklemek zordu ama buna değerdi. 12 yaşından beri tanıdığım canım dostumun nişanlanacağı ve hayallerini adadığı bu adam neyle meşgul diye çok merak ettim. Ben öğrenmezsem kimse bilmeyecekti. Bekledim, bekledim… 3 saat sonra bir kızla çıktı apartmandan. Durdular, yakın mesafe bir şeyler konuştular ve öpüşerek ayrıldılar. Hatta birkaç adım uzaklaştıktan sonra tekrar yaklaşıp bir öpücük daha verdiler. Kız sokakta park halindeki arabalardan birine binip gitti. Plakasını alamadım.
Bu sahneyi görmem yetti. Keşke fotoğraf çekebilseydim. Sinirden kan beynime sıçradı ama o anda hiçbir şey yapamazdım ki…
Bu kadar basit mi her şey? Dizilerdeki ve filmlerdeki gibi mi olacaktı? Evet, maalesef arkadaşım aldatılıyor. Arkadaşım gece yatağında uyurken, düğün hayalleri kurarken basitçe, düpedüz aldatılıyor. Şimdi ben bu gerçeği ona nasıl söyleyeceğim? Nasıl öğrendiğimi anlatsam inanır mı? Ya bana inanmazsa?
alıntı
