Bugün nostaljik moddayım.
9-10 yaşlarındayım. Bir gün babamla çerezciye girdik, babam kabak çekirdeği alıyor. Çerezci de kabuklu fıstık ikram edip “Abi bu da çok güzel yeni geldi taze mahsül biraz bundan da tartayım.” diye fıstık satmaya çalışıyor.
Babam da “Evde var fıstık. Teşekkürler.” dedi çerezciye. Ben direkt atlayıp “Yooo evde yok ki fıstık baba.” dedim. Babam da “Tamam o zaman bir kilo ver dedi.”
Eve gittik sonrasında benle konuştu. “Bak oğlum, ben de biliyorum fıstık olmadığını ama almak istemedim çünkü taze değildi. Elinde kalan mahsülü satmak istiyordu. Esnafa bana bayat fıstık mı satıyorsun sen demem hoş olmazdı ondan evde var dedim. Sen o an evde fıstık olmadığını biliyordunsa da esnafın yanında konuşmak yerine çıkınca bana sormalıydın. Bir aile üçüncü kişilerin yanında birbirini boşa düşürmemeli ama merak ediyorsa da sonrasında sormalı, diğer kişi de cevap vermeli.” minvalinde bir konuşma yapmıştı.
O yüzden ben ne başkasının yanında, ailemden, dostlarımdan biri ile tartışırım ne de o bir şekilde beni “küçük düşürmüşse” o an karşılık veririm. Bilahare iletişim kurar, konuyu konuşuruz zaten.