Sessizlik

Dalgaların kıyıya vuruşu gibi sakince izliyorum hayatı.
Ömrüm geçiyor ömrümden.
Akreple yelkovanı karıştırırdım hep eskiden.
Zaman geçerdi, önemsizdi ayrıntılar.
Denizin ortasındaki kayalıkların üzerinde duran martıları deniz kızlarına benzetirdim.
Bulutlardan çeşitli şekiller çıkarıp hayal bahçeme dikerdim bir bir.

Susardım..hep susardım..
Eskiden beri bir terapi şekli susmak benim için.
Yazar yazar yırtardım yaprakları.
Kimse bilsin istemezdim yaşadıklarımı.
İçimi dökersem toparlanmazdı bir daha.
Eski yerine sığdıramazdım yeniden.
Dağıttıkça çoğalırdı dağılmışlığım bilirdim.
Hayat acımasızdı, insanlar soğuk.

Üzeri yosun tutmuş suları çayır çimen sanırdım eskiden.
İçine bir taş atmadan anlayamazdım su olduğunu.
Derinliğini bilmediğim sulara hiç girmedim kıyılarında dolanıp durdum hep.
Korkularım alıkoyardı beni, belki de korurdu bilmem ki.
Uzaktan bakmayı sevdim en çok bu yüzden.
Her şey muazzamdı uzaktan, hayal ettiğim gibiydi, dokunulmazdı, yoktu benzeri.

Kışları severdim ben.
Ama insanların soğukluğuyla üşüyorum.
Sobanın arkasında ısınır gibi çekiyorum kendimi içimin sıcaklığına.
Gözlerimde çaydanlıktan sızma bir buhar.
Kaynama noktasında tüm duygular.
Kendimi bir tek içime sığdırabilirdim.
Eksiklerimle kendime bile sığamazken,
Fazlaydım gittiğim her yere, açıldığım her insana.
Kendini keşfettikçe yabancılaşıyorsun etrafına.
Uzaklar sana ,sen uzaklara hasret,türkülere yoldaş ,yağmur sesine sevdalı..
Uzayan yollara, giden yolculara, kaçan tüm umutlara bir tebessüm yolla yeter.

Ağız dolusu gülmeyi bıraktım dost meclislerinde,
Kavgayı ,anlamsızca dinleyen insanlarda,
Ve üzülmeyi kıymet bilmezlerde bıraktım.
Her duygu layığında kalmalıydı.
Hakedeni hakettiği yere koyduğumda vazgeçtim, acaba nerede diye arama telaşımdan.
Annemin sözüne güvendim nereye bıraktıysam orada kaldılar.

Bakmadım ardıma, çoğaldım gün geçtikçe.
İçimde mutluluğa daha çok yer açtım ve çokça umuda..
Her duyguyu yaşamalıydım aynı anda o yüzden gülüşlerime biraz da hüzün kattım.

Unutmadım hiç bir şeyi
Hatırlamak acıtsa da ,acımı sevincime katmayı bildim.
Biraz buruktu hep içim ,kendim gibi olanı da hemen bulup seçerdim.
Halden anlayanı, halime uyanı kendime dost edindim.

Zaman akıp geçerken ruhumun limanına çekildim.
Hep kaldığım köşeme.
Çayın buğusu ocakta ve
Hanımeli kokusu giriş kapısında,
Kuşların sesi çatı katında ve
En güzel türkü kulağımda.

Gerçek olana dek kurabileceğim,
Bir hayal seçtim mutluluk tadında..

Sessiz,sakin,huzurlu..





Yazgı
26.06.2019