Sesine Kırlangıçlar Takılmış

Konu sahibi son olarak 2660 gün önce görüldü
Sesine kırlangıçlar takılmış gibiydi.
Sözleri sanki yuva kurmuştu can evime.
Sanki mekânı buralar.
Sanırsın kök salmış gitmez bir bahar.
Fakat bir göç vaktine tutsak,
Kalıcı değil,
Bütün geçenlerin öncüsü gibi.
Bütün pencere önü nöbetçilerine selamcı.
Öyle ki sesinin kanatları ayaklarından büyük.
Belli ki konmak değil niyeti.
Göçmek işlemiş fıtratının rüzgarlarına.
Sonra, düşündüm.
Onu düşündüm.
Kal demek geldi içimin her zerresinden.
Fakat belki de gittiği yer, kim bilir?
Buralardan daha mutlu edecek onu.
Onun mutluluğunu öncelik yapak değil mi sevmek.
Sevmek bir denizde eriyip denizden olmak.
Kendine rağmen onu öncelemek…
Hüzünle karışık bir özlem,
Ve kırlangıçlarını uçurdum,
Gönlümün gök kubbelerinden.
Sesini son kez dinledim.
Beynimin ses yerlerinde sakladım adını.
Ve o artık kanat açmıştı başka bir bahara…


Ahmet Yaşar Gündüz
 
Geri