Serendipçe

Sade
  • Kullanıcı Sade
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi
  • - Üye Günlüğü
🟢 Konu yazarı şu anda aktif
“Değersiz hissettiren kim olursa olsun elbet terk ediyorsun. Üstesinden gelinen ne varsa artık durdurmaya yetmiyor. Defalarca şans vermenin, görmezden gelmenin sınırına gelindiğinde harcadığın emek de gözüne gelmiyor. Tükenmiş bir toleransla devam etmek kendini hiç etmek demek.”
 
“İsterdim ki insan biraz sevgi görünce uzaklaşmasın, değer verildiğini hissedince bunu suistimal etmesin. Samimiyet karşısında hadsizleşmesin. Biraz olsun elindekinin kıymetini bilsin, bu zaten elimde rahatlığıyla değersizleştirmesin.”
 
Çoktandır kafamı kurcalayan bir şey var. Niçin insanlar birbirlerine karşı açık yürekli davranmıyorlar? Neden en iyi insan bile karşısındakinden bir şeyler gizliyor, bütün düşündüklerini söylemiyor? Sözlerimizin yabana atılmadığını bildiğimiz zamanlar bile neden içimizden geçenleri olduğu gibi söylemiyoruz? Nedense herkes olduğundan sert görünmek istiyor. Duygularını hemen açığa vurursa altta kalacakmış, küçük düşürülecekmiş gibi bir korkuya kapılıyor.

Dostoyevski / Beyaz Geceler
 
Herkesin hayatının belli kısmında olan bir insanım ben. Kimsenin hayatında sürekli olmadım, dile getirmediğim sürece kırıldığım anlaşılmadı, sorun var demediğim sürece her şey yolunda sanıldı, anlatmadığım sürece anlaşılmadım, hatta bazen anlattığımda bile anlaşılmadım.
 
İçinizde yarım kalan kim varsa bitirin. Siz bitirmeye kıyamazken onun onca şeyi hiç yaşanmamış saydığını görmek yorar çünkü.
 
Bu yıl öğrendiğim en büyük ders hiçbir şeyi zorlamamamız gerektiğidir: "Konuşmalar, arkadaşlıklar, ilişkiler, dikkat, sevgi. Zorunlu olması gereken şeyler için savaşmaya değmez, çünkü gerçekleşmesi gereken her şey olacak, olmayacak şeyler olmayacak."
 
"O kadar çok ince detay yerlere kırılıyorum ki o kadar ayrıntılı düşünmenin açıklamasını yapamadığım için hiçbir şey olmamış gibi devam etmek zorunda kalıyorum."
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri