Şeref’e..

Kendim olmayı unutalı ne kadar zaman oldu söylesene?
Hislerimi kaybedip, tepkisiz ve ruhsuz bir adama ulaşalı, ne kadar oldu sahi?
Neresinden tutsam elimde kalan hayatımın kıyısına köşesine sığınmış gibiyim.
Eski anılarım, yaşanmışlıklarım, eski kadınlarım hatta eski mutluluklarımın yanında eski yaralarım bile kalmadılar sanki.
Her şeyi unutmuşum.
Oysa en sevdiğimdi, içimi yıllarca saklı kalacağını bildiğim cümlelere dökebilmek.
Ondan bile koparmışım kendimi.
Neleri, nerede bıraktığımı öyle unutmuşum ki, bulmak için her döndüğümde daha beter kayboluyorum sanki.
Ufak tebessümlerimi, içten gülüşlerimi özledim biliyormusun.
Canımı yakan şeylerde çekinmeden gözyaşı dökebilmeyi özledim.
Konuşabilmeyi özledim hatta, ne kadar komik dimi?
O en içlendiğim şarkıları son ses açıp, saatlerce tek bir kadeh eşliğinde dökülebilmeyi özledim.
Her şey, ulaşamadığım yerlere saklanmış artık.
Bugünden daha beter olmamasını umduğumuz geleceklere öyleyse, şerefe.

Yılı bitiriyoruz.
Geçen seneye göre oldukça sakindik ama dimi?
Ya da öyle denklemsiz iniş çıkışlara denk gelmişiz ki, bu olağan düzen pek sarsmadı.
Genel olarak stabil geçen bir zaman dilimiydi.
Sadece bu senenin tek getirisi baş belası ‘maskot’ oldu
Kalan 25 günde, düzenimiz bozulmazsa eğer sıkı bir plan yapıyorum bitirmek için.
Şu son bir kaç yılın acısını çıkarırcasına.
Biliyormusun, bazen garipsiyorum hayatımı, herkes gibi olamadığım ve yaşayamadığım için efkarlanıyorum.
Yine de şanslı olsam gerek.
Haftasonu bekleyen sıkı bir sınavım var, onuda atlatırsak, gelecek seneye umutla karışık gireriz belki.