Anılar saklandı..
Çıkmazlar gerçekle savaşamazlar..
Sevda gizlendi karanlıklar içinde.. Pembe güller soldu artık...
Son kökleri sen söktün attın topraktan ellerinle..
Anlamadın sana ne kadar ihtiyacım olduğunu..
Bu hayat karmaşasında, savaş istedim benle savaşmadın,
savun istedim sevdamızı..
O kocaman yüreğin dağları devirsin istedim, olmadı...
Belki ben zor olanı istedim, belki sen her şeyi kolay istedin..
Çok gözyaşı döktüm, akan her yaş bizi sildi yeryüzünden bilirim..
Artık çok geç, artık çok geç kaldık can...
Biliyorum, bu canımızı acıtsa da biliyorum, yarınlarda biz yokuz...
Ne umutlar söndü arkamızda, ne acılar yaşandı..
Ne hüzünler gölgeledi yüreği, ne yaşlar döküldü gözlerden..
Ne geceler sabahı gördü, ne yıldızlar parladı ayrı şehirlerde aynı gökte..
Biz beraber bakamadık onlara, tutamadık umutları..
Söndüremedik acıların ateşlerini, güneş açtıramadık hüzünlere..
Yaşları dindiremedik gözlerde...
Tutmadın elimi can, söz vermiştin, bana verdiğin en büyük sözdü..
Hep elimden tutacağına söz verdin oysa...
Gittin deme bana, sen gönderdin, tutamadın beni..
Sevdin mi can, sevmişmiydin.. yoksa sadece....
Bu soruyu soramam sana, sormayı da yüreğim kaldırmaz,
Oysa sen beni atıyorsun böyle başkalarının ellerine
Hiç düşünmeden, gözünü kırpmadan...
Aslında biliyorum ne sorgulamak ne suçlamak için çok geç artık...
Denedik başaramadık, acılar, hüzünler, ve anılar yadigar bize şimdi..
Bize mi bana mı sadece onu bile bilmiyorum artık...
İnanamadığım, inanmayı bir kez bile düşünmediğim
Her şeye inandırdın beni, tüm yollarımı kestin sana gelen..
Son umudumu da yıktın, son elimi uzatışımı farketmedin..
Bumuydu yanımda oluşun, bumuydu bana verdiğin sözün..
Sözünü bile tutamadın...
Gücüm kalmadı hayatla ve seninle boğuşmaya..
Sensizlikle baş başa yaşamayı öğreniyorum..
Biliyorum ki artık ayağa dikilme vakti doğan yeni güneşte...
Şimdi artık sensizlikte düşünme vakti...
Çıkmazlar gerçekle savaşamazlar..
Sevda gizlendi karanlıklar içinde.. Pembe güller soldu artık...
Son kökleri sen söktün attın topraktan ellerinle..
Anlamadın sana ne kadar ihtiyacım olduğunu..
Bu hayat karmaşasında, savaş istedim benle savaşmadın,
savun istedim sevdamızı..
O kocaman yüreğin dağları devirsin istedim, olmadı...
Belki ben zor olanı istedim, belki sen her şeyi kolay istedin..
Çok gözyaşı döktüm, akan her yaş bizi sildi yeryüzünden bilirim..
Artık çok geç, artık çok geç kaldık can...
Biliyorum, bu canımızı acıtsa da biliyorum, yarınlarda biz yokuz...
Ne umutlar söndü arkamızda, ne acılar yaşandı..
Ne hüzünler gölgeledi yüreği, ne yaşlar döküldü gözlerden..
Ne geceler sabahı gördü, ne yıldızlar parladı ayrı şehirlerde aynı gökte..
Biz beraber bakamadık onlara, tutamadık umutları..
Söndüremedik acıların ateşlerini, güneş açtıramadık hüzünlere..
Yaşları dindiremedik gözlerde...
Tutmadın elimi can, söz vermiştin, bana verdiğin en büyük sözdü..
Hep elimden tutacağına söz verdin oysa...
Gittin deme bana, sen gönderdin, tutamadın beni..
Sevdin mi can, sevmişmiydin.. yoksa sadece....
Bu soruyu soramam sana, sormayı da yüreğim kaldırmaz,
Oysa sen beni atıyorsun böyle başkalarının ellerine
Hiç düşünmeden, gözünü kırpmadan...
Aslında biliyorum ne sorgulamak ne suçlamak için çok geç artık...
Denedik başaramadık, acılar, hüzünler, ve anılar yadigar bize şimdi..
Bize mi bana mı sadece onu bile bilmiyorum artık...
İnanamadığım, inanmayı bir kez bile düşünmediğim
Her şeye inandırdın beni, tüm yollarımı kestin sana gelen..
Son umudumu da yıktın, son elimi uzatışımı farketmedin..
Bumuydu yanımda oluşun, bumuydu bana verdiğin sözün..
Sözünü bile tutamadın...
Gücüm kalmadı hayatla ve seninle boğuşmaya..
Sensizlikle baş başa yaşamayı öğreniyorum..
Biliyorum ki artık ayağa dikilme vakti doğan yeni güneşte...
Şimdi artık sensizlikte düşünme vakti...