Sensizliğin Kum Taneleri
ben umutsuzluk vadisinde esen bir rüzgarım bir başıma,
ruhunun sessizliğinde,sensizliğin kum taneleriyle konuşuyorum.
konuştukça içten içe gözlerine dokunuyorum.
dokundukça, gecenin kalbindeki inci gibi yıldızlara haykırıyorum.
haykırdıkça yokluğunda seni buluyorum.
seni buldukça kendini bulamayan,
bir garip,
bir o kadar acayip bir fırtınaya dönüşüyorum.
şimdi aynı yerde,aynı sessizlikte hala sensizliğin kum taneleriyle konuşuyorum.
yoksun...
ve yoksunum.
Zekeriya Öztoprak