her bulduğum yerde yitiriyorum seni
yanı başımda öldüğün oluyor kimi gün
ya da ben ölüyorum gözlerinde sessizce
bir yaprak kıpırdıyor hafiften
bu sessizlik bir kasırga başlangıcı
kükremeye hazırlanışı denizin
bu,aslanların sarı,
vahşi gözlerindeki ölüm parıltısı
bir yerde erimek
ansızın yok olmak belki de
ve susmak ,susmak yüzyıllar boyu
beni unuttuğun bir uzak çizgide
tuvale sürdüğüm boya değil artık
kırmızı kan rengidir gözlerimin
en karadan daha karası yok
oysa en beyazıydın sen düşlerimin
o bana an yakın renkti,tüy gibi
burama buram sıcaklığını çizerdim duvarlara
kokun bir tuhaftı çocuksu
ve katmerli bir gül gibiydi, baygın
gecenin en koyulaştığı o yerde
düşerdi ellerime darmadağın
öten bir ishak kuşudur şimdi
haber getirir ölümlerden,dinle
yaşamak ,bir manga asker karşısında
ateş etmeyin diyorum,durun!
bir diyeceğim var
gözlerimi bağlamayın,
son defa görmek istiyorum
sevgilimi ,göğü,güneşi,denizleri
ve bu son ölümüm olsu diyorum
bir daha öldürmeyin beni
kibritim ıslak
sigaram yanmıyor
ne olur bir ateş verin
bu ilk aldanışım değil
bu ilk sönüşü değil umutlarımın
bu denizin son kıyısıyım
bir cam kırıldı uzakta,taaaa uzakta
içimde bir can kırıldı
bütün şiirlerim anlamsız şimdi
resimlerim renksiz,şarkılar ruhsuz
hiç bir şey avutamaz artık beni
bakın bir çağ devriliyor içimde sersefil
son şairde kırdı son kalemini...
ilk meşaleyi kim yaktı bu karanlıkta
kimdi aydınlatan zindan gözlerimi
sevilmek mi
o en ilkel artığı son çağların
bir mağara duvarında ki en eski resim
ya sevmek...
hiç sönmeden bir ömür boyu
o en güzel huydur benim istediğim
yaşadıkça tutunduğum dal bu boşlukta
o en insancıl gerçeğim benim
ben hep böyle yüzyıllar boyunca sevdim
çağlar boyu kopkoyu bir geceydi yaşadığım
Arial
ellerini arardım,bulamazdım çoğu gün
bir saklayan vardı sanki bir tutan vardı
sonra yaklaşamazdım,anlayamadığım korkular vardı
hep böyle seninle sensiz kalırdım ben
bir kıvılcım sönerken
bir yanardağ patlardı içimde
kov şimdi
ben yalnız öleyim
vur elime
ekmeğimi al
tiksinir benden,kim görürse beni sensiz
utanır yalnızlığım ban baktıkça
aynalar mı?hani neredeler?
kim bilir kaç asır oldu kendimi görmeyeli
adım mı neydi?
besbelli unutmuşum
hadi vur!hadi öldür!
kurtar beni ezilmekten çürümekten
hadi gel,açtım kollarımı bekliyorum
bir zamanlar ölmeye vaktim mi vardı
seni sevmekten...
yanı başımda öldüğün oluyor kimi gün
ya da ben ölüyorum gözlerinde sessizce
bir yaprak kıpırdıyor hafiften
bu sessizlik bir kasırga başlangıcı
kükremeye hazırlanışı denizin
bu,aslanların sarı,
vahşi gözlerindeki ölüm parıltısı
bir yerde erimek
ansızın yok olmak belki de
ve susmak ,susmak yüzyıllar boyu
beni unuttuğun bir uzak çizgide
tuvale sürdüğüm boya değil artık
kırmızı kan rengidir gözlerimin
en karadan daha karası yok
oysa en beyazıydın sen düşlerimin
o bana an yakın renkti,tüy gibi
burama buram sıcaklığını çizerdim duvarlara
kokun bir tuhaftı çocuksu
ve katmerli bir gül gibiydi, baygın
gecenin en koyulaştığı o yerde
düşerdi ellerime darmadağın
öten bir ishak kuşudur şimdi
haber getirir ölümlerden,dinle
yaşamak ,bir manga asker karşısında
ateş etmeyin diyorum,durun!
bir diyeceğim var
gözlerimi bağlamayın,
son defa görmek istiyorum
sevgilimi ,göğü,güneşi,denizleri
ve bu son ölümüm olsu diyorum
bir daha öldürmeyin beni
kibritim ıslak
sigaram yanmıyor
ne olur bir ateş verin
bu ilk aldanışım değil
bu ilk sönüşü değil umutlarımın
bu denizin son kıyısıyım
bir cam kırıldı uzakta,taaaa uzakta
içimde bir can kırıldı
bütün şiirlerim anlamsız şimdi
resimlerim renksiz,şarkılar ruhsuz
hiç bir şey avutamaz artık beni
bakın bir çağ devriliyor içimde sersefil
son şairde kırdı son kalemini...
ilk meşaleyi kim yaktı bu karanlıkta
kimdi aydınlatan zindan gözlerimi
sevilmek mi
o en ilkel artığı son çağların
bir mağara duvarında ki en eski resim
ya sevmek...
hiç sönmeden bir ömür boyu
o en güzel huydur benim istediğim
yaşadıkça tutunduğum dal bu boşlukta
o en insancıl gerçeğim benim
ben hep böyle yüzyıllar boyunca sevdim
çağlar boyu kopkoyu bir geceydi yaşadığım
Arial
ellerini arardım,bulamazdım çoğu gün
bir saklayan vardı sanki bir tutan vardı
sonra yaklaşamazdım,anlayamadığım korkular vardı
hep böyle seninle sensiz kalırdım ben
bir kıvılcım sönerken
bir yanardağ patlardı içimde
kov şimdi
ben yalnız öleyim
vur elime
ekmeğimi al
tiksinir benden,kim görürse beni sensiz
utanır yalnızlığım ban baktıkça
aynalar mı?hani neredeler?
kim bilir kaç asır oldu kendimi görmeyeli
adım mı neydi?
besbelli unutmuşum
hadi vur!hadi öldür!
kurtar beni ezilmekten çürümekten
hadi gel,açtım kollarımı bekliyorum
bir zamanlar ölmeye vaktim mi vardı
seni sevmekten...