seni neden sevdiğimi sorguladığım akşam üstlerinde,
nedensiz cevapların anlamsızlığında buldum kendimi..
baktım ellerime,
sonra gözlerime,
ağız birliği yapmış gibi
kimse bir şey söylemedi..
kendime bile itiraf etmemiştim sevgimi..
korktum ihanet duyar adını..
korktum korkularım çalar kapımı..
ve açar gururum,
kapanır aşkım..
oysa yüreğim gözlerinin afişiyle doluydu..
duvarlarında bağıra bağıra sloganlar.
'seni seviyorumm..'
kızdığımda,
kırıldığımda,
bir hışımla söküp atmak istedim hepsini..
kimbilir belki de istemedim
yani demem o ki;
öyle gizli
öyle saklı sevmişim ki seni
bana bile söylememişim..!
yüzümü elimdeki hasretin kokularıyla yıkadım..
sapsarı bir hüzün avuçlarımda,
sen dönene kadar hala bir yanım yarım,
ve birkez daha sordum aynalara;
bu adam neyimdi?
kaderim ya da inadım?