Sende Bulunmayan Ben

Şimdi siyah bir gecede,
Şiirlerime sen bulaşıyorsun…
İklimime sen düşünce , ben üşüyorum.
Soğuğunda erirken, bir köz oluyorum.
Meçhullerin sürüklediği bir hayatı bırakıp avuçlarına,
Gömüyorum tüm şiirleri aşka,
Senden, benden geçip gidiyorum zamansızlığa!

Kalemimden dökülürken harfler yazdıklarımın sıfatına bakmıyorum.
Sağ yanıma yaslanan sol yanımın yarasını sarıyorum
Bende kolay bulunan sen
Yazık
Sende hiç bulunamayan ben!
Neden hep satırlara seni dizdim?
Artık ne yazsam geceme gözyaşı niyetine;
Ne yazsam sürüklenir bir dehlizden diğerine…
Ve sen, hadi öl kalemimde de
Kendi ellerinle…​