M
Myself
Ziyaretçi
Ziyaretçi
Kalabalık cümlelerin arasında bir ben…
Tenhalarda beni arayan kocaman yürekli sen…
Bir de kıyısı olmayan sarı sonbahar
Bir de siyah - beyaz fotoğrafları işgal eden bir türkü…
Sonu hep hüzünlü biten…
Ben kadar yürüdük / sen kadar yaşadık ve “ biz “ kadar “ öldük…
Sen Ben Bir de Biz…
Biz ki bu sevdaya başlamadan sonumuzu çizen iki kahramandık
sırtları hiçbir zaman birbirine dayanmayacak
Biz ki tek umudun peşine takılıp ölümü birbirimizin dudaklarından
içen iki kurşunduk
girse de yüreğimizin en derine…
Kanasa da gövdemiz gözlerimiz hiç acımayacak
İki yoksulduk biz, gözlerimizde sevdamızın varlığıyla zenginleşen
Tek bir yolduk avuç içlerimizden düşüp uçurum kenarlarında ilerleyen
Rüzgara denk gelen zamanları gözyaşlarımızda eleyip
mavi bir bilyenin peşinde koşan tek bir cümleydik
Yüklemi ben öznesi sen olan…
Ve biz birbirimizi hiç sevmedik…
Sadece dua dua yaşadık birbirimizi…
Cümle cümle büyüdük birbirimizde
En sonunda ben kadar yürüdük sen kadar yaşadık ve biz kadar öldük …
“ Ben seni hiç sevmedim / sadece harf harf susayıp kana kana yaşadım seni “
"Ben seni kocaman bir yürekle sevdim
Sessizliğinde büyüttüm yetim kuşları
Gözyaşlarımı içime akıttım
Aktığını gördüğünde üzülmeyesin diye
Yürüdüğüm her yolun sana geldiğini bilerek başladım yolculuklara
Nice gözü yaşlı isyankar bulutlara yataklık ettim
Sen geleceksin, senden geliyor diye yaşadım, kabullendim ve özledim
Parmak uçlarında dolaşan kan pıhtılarına özendim
Bazen de saçlarından düşen her saçın düştüğü toprağa niyetlendim
Tuttuğum her niyet, sanaydı
Umut bulduğum her söz,
yüreğimi sürdüğüm her yol senin adınaydı…
Bir ekin tarlasında ki başağın tanesindeki bereketini dudaklarında bildim
Dilinden, sözcük lugatından düşen her sözü bereket bildim
Nefesini su bildim, kana kana içirdim içimin çöl deryalarına
Gözlerini azık belledim ama bir gün o gözlerine bakmaktan bıkmadım
Kirpiklerinin gölgelerinden dünyaya bakmaya doymadım, doyamadım
Sahi ben seni hiç sevmedim…
Sevmek sadece bir sözden ibaret
Oysa ben seni hayat bildim
Yaşadıkça benle yaşayacak kadar sonsuz
Nefes aldıkça benle büyüyecek kadar bana elzem…
Sahi ben seni hiç özlemedim
Sadece biriktirdim seni içimde
Kovaladım her bulutu
Ta ki senin özlemin dağlarında umutlar açıncaya kadar"
Olamadık / Olduramadık / Ölmedik / Ölemedik
"Vakitlerden ayazYüreğimin en derininde bir sızı
Sesinin yokluğu vuruyor yüreğimin kıyılarına
Üşüyor kalemimin ucu
Düşmüyor, akmıyor tek bir satır gözlerinin hayat sığlığında
Ört beni kendinle
Yalnızlığın çıplağında düşmekteyim bir yanıma
Sür yüzünün baharını
Yoksa bir sonbahar sabahında cümlelerin enkazına devrilecek gövdem
Kapa gözlerine gözlerimiSonra sus…
Sen ve ben aynı safta aynı niyete durmuşken biz olamadık /
seni, beni çıkarıp üzerlerimizden bir cümlede kendimizi "" biz "" olduramadık diye yenilecek miyiz ?
Elif’e gebe, dudaklarıma bir hece kalamadın diye pes mi edeceğiz ?
Kavuşamadık özlemlerin dal açtığı bir sabahta ölmeliydik boylu boyunca
Ölmedik Ölemedik Ölemedik diye bitecek miyiz ?
Unutma;
Bize ölüm ancak biz olduğumuzda müstahak…
Şimdi zaman seni delice yaşamak
Ne bir nefes kadar yakın ne de ölüm kadar uzak
Şimdi zaman " seni " içime yazmak
Ne ben kadar kısa ne de ölüm kadar uzun
Sadece yaşamak seni öylece…
Özlemin kavuşmaya gebe kaldığı an’ a kadar…
" Yerinden kalkamasa da er geç toprak idrak olacaktır
Tıpkı sen de bana gelemesen de elbet sen bu cesede bir gün sevda libasını giydireceksin
Adımın ilintisine en yakın yerdesin çünkü"
21092008
İsmail SARIGENE
Tenhalarda beni arayan kocaman yürekli sen…
Bir de kıyısı olmayan sarı sonbahar
Bir de siyah - beyaz fotoğrafları işgal eden bir türkü…
Sonu hep hüzünlü biten…
Ben kadar yürüdük / sen kadar yaşadık ve “ biz “ kadar “ öldük…
Sen Ben Bir de Biz…
Biz ki bu sevdaya başlamadan sonumuzu çizen iki kahramandık
sırtları hiçbir zaman birbirine dayanmayacak
Biz ki tek umudun peşine takılıp ölümü birbirimizin dudaklarından
içen iki kurşunduk
girse de yüreğimizin en derine…
Kanasa da gövdemiz gözlerimiz hiç acımayacak
İki yoksulduk biz, gözlerimizde sevdamızın varlığıyla zenginleşen
Tek bir yolduk avuç içlerimizden düşüp uçurum kenarlarında ilerleyen
Rüzgara denk gelen zamanları gözyaşlarımızda eleyip
mavi bir bilyenin peşinde koşan tek bir cümleydik
Yüklemi ben öznesi sen olan…
Ve biz birbirimizi hiç sevmedik…
Sadece dua dua yaşadık birbirimizi…
Cümle cümle büyüdük birbirimizde
En sonunda ben kadar yürüdük sen kadar yaşadık ve biz kadar öldük …
“ Ben seni hiç sevmedim / sadece harf harf susayıp kana kana yaşadım seni “
"Ben seni kocaman bir yürekle sevdim
Sessizliğinde büyüttüm yetim kuşları
Gözyaşlarımı içime akıttım
Aktığını gördüğünde üzülmeyesin diye
Yürüdüğüm her yolun sana geldiğini bilerek başladım yolculuklara
Nice gözü yaşlı isyankar bulutlara yataklık ettim
Sen geleceksin, senden geliyor diye yaşadım, kabullendim ve özledim
Parmak uçlarında dolaşan kan pıhtılarına özendim
Bazen de saçlarından düşen her saçın düştüğü toprağa niyetlendim
Tuttuğum her niyet, sanaydı
Umut bulduğum her söz,
yüreğimi sürdüğüm her yol senin adınaydı…
Bir ekin tarlasında ki başağın tanesindeki bereketini dudaklarında bildim
Dilinden, sözcük lugatından düşen her sözü bereket bildim
Nefesini su bildim, kana kana içirdim içimin çöl deryalarına
Gözlerini azık belledim ama bir gün o gözlerine bakmaktan bıkmadım
Kirpiklerinin gölgelerinden dünyaya bakmaya doymadım, doyamadım
Sahi ben seni hiç sevmedim…
Sevmek sadece bir sözden ibaret
Oysa ben seni hayat bildim
Yaşadıkça benle yaşayacak kadar sonsuz
Nefes aldıkça benle büyüyecek kadar bana elzem…
Sahi ben seni hiç özlemedim
Sadece biriktirdim seni içimde
Kovaladım her bulutu
Ta ki senin özlemin dağlarında umutlar açıncaya kadar"
Olamadık / Olduramadık / Ölmedik / Ölemedik
"Vakitlerden ayazYüreğimin en derininde bir sızı
Sesinin yokluğu vuruyor yüreğimin kıyılarına
Üşüyor kalemimin ucu
Düşmüyor, akmıyor tek bir satır gözlerinin hayat sığlığında
Ört beni kendinle
Yalnızlığın çıplağında düşmekteyim bir yanıma
Sür yüzünün baharını
Yoksa bir sonbahar sabahında cümlelerin enkazına devrilecek gövdem
Kapa gözlerine gözlerimiSonra sus…
Sen ve ben aynı safta aynı niyete durmuşken biz olamadık /
seni, beni çıkarıp üzerlerimizden bir cümlede kendimizi "" biz "" olduramadık diye yenilecek miyiz ?
Elif’e gebe, dudaklarıma bir hece kalamadın diye pes mi edeceğiz ?
Kavuşamadık özlemlerin dal açtığı bir sabahta ölmeliydik boylu boyunca
Ölmedik Ölemedik Ölemedik diye bitecek miyiz ?
Unutma;
Bize ölüm ancak biz olduğumuzda müstahak…
Şimdi zaman seni delice yaşamak
Ne bir nefes kadar yakın ne de ölüm kadar uzak
Şimdi zaman " seni " içime yazmak
Ne ben kadar kısa ne de ölüm kadar uzun
Sadece yaşamak seni öylece…
Özlemin kavuşmaya gebe kaldığı an’ a kadar…
" Yerinden kalkamasa da er geç toprak idrak olacaktır
Tıpkı sen de bana gelemesen de elbet sen bu cesede bir gün sevda libasını giydireceksin
Adımın ilintisine en yakın yerdesin çünkü"
21092008
İsmail SARIGENE