Sen Biraz İstanbul’a Benzersin – Ümit Yaşar Oğuzcan
Sen biraz İstanbul’a benzersin
Bazen ışık ışık, bazen dalgın
Gözlerin ki en koyu karanlıklarda
Anlatır bize güzelliğini aşkın
Ellerinde buluruz tek teselliyi
Gün olur; yıkılır, yapayalnız kalırız da
O zaman silinir bütün renkler, çizgiler
Gizli bir yakınlık başlar aramızda
Baş başa hayaline dalarız gelecek günlerin
Kimseler duymaz konuştuklarımızı
Sevinçli gözlerle görür gibi oluruz
Senin kadar güzel çocuklarımızı
Akşam olur, işimden çıkar eve dönerim
Koşar pişirirsin yorgunluk kahvemi
ve gelir oturursun yanıma, sarılırız
Dudaklarımızda yılların özlemi
Becerikli ve duygulu ellerinle
Sonra kalkar soframızı kurarsın
Derken vakit geçer, mesut bir uykuya dalarız
Bakarım, rüyalarımda bile sen varsın
Sabahlar senden uzaklara çağırır beni
Kapıdan çıkarken ” ne olur gecikme” dersin
Gözlerin ki kıskançlık ve özlem doludur
Sen biraz İstanbul’a benzersin
Ümit Yaşar Oğuzcan