Grealish
Gümüş Üye
-
- Katılım
- Şubat 9, 2011
-
- Mesajlar
- 5,411
-
- Tepkime puanı
- 1,178
-
- Puanları
- 348
-
- Konum
- Kapadokya
-
- Web sitesi
- rerererarara.net
Öğrenmenin yaşı yok diyorlar. Nasıl yok? Her şeyi yaşında öğrenmeli insan.
Youtube'a ''yalan dünya'' yazdığımda sayfa boyunca dizi bölümlerinin çıkıp Neşet Ertaş'ın çıkmaması çok acı. Ben şimdi buradan ülkenin durumuna girerdim ama şuan konu bu değil.
Hayatım boyunca bu siz ne diyorsunuz, he kader kader dediğiniz soyut anlamın kurucusu zat-ı muhteremin arkamdan bıçaklamalarıyla uğraştım. Yani şimdi şöyle bi baktığında hep bi aksilik, hep bi şanssızlık, hep terso durumlar beni buldu. Hani Barcelona deplasmanında 3-0 yenilmişsin de rövanşta bir umut olur ya içinde, işte o umutla yaşıyorum ben. Nevizade' de bağırıyoruz maç öncesinde. Maçtan sonra yine bağırıyoruz. "ulan 17. dakikada Burak o pozisyonu iyi değerlendirseydi, hani belki.." diyen adamlardanım. Sonra arkadan biri bağırıyor "saçmalama lan!" diye. İşte o adam hayatı boyunca hep kazananlardan olacak. Bende işte o içimdeki umutla hep kaybeden.. Sonuçta maça giderken "koy şuna, koy şuna" deyip, maç çıkışında "abi hani böyle yeniliyoruz falan ama ben yenildikçe daha çok bağlanıyorum bu takıma" diyen bir adamım neticesinde. O yüzden çok da oryantalist takılmaya gerek yok. Bu oryantalist kelimesini de az önce televizyonda duydum, satayım dedim hemen.
Haksızlıklarla savaşmaktan erken büyüdüm. Yani şöyle bi baktığımda hayatımda "lan sahi bak şu olmuştu" diyebileceğim tek bir şey yok. Bi ara bir şeyler olup, adam oldum dediğim zamanlar oldu aslında fakat çok geçmeden zat-ı muhterem oraların adamı olmadığımı gösterdi.
Hayatın kurallarını değiştirecek kadar güçlü değilim evet ama kurallara boyun eğmeyecek kadar güçlüyüm. Sende eğmeyenlerdensen, sende kaybedeceksin. Sahip olduğun hiçbir şey seni tatmin etmeyecek, nasılsa kaybedeceğim diyeceksin. "lan her şey yolunda gidiyor, hayırdır ya" deyip, sonra iki güne "hee bak gördün mü, ben dediydim" derken buluyorum kendimi. Her şey yaşanır, gelişir ve biter. Hakkın yenir ve sen orada öyle dımdızlak kalakalırsın. İşte tam bu sırada gül, zaten sonrasında beni arayıp "içelim mi birader" diyeceksin. Ama gül. Çünkü gülmek en güzel devrimdir, anlayabilene.
Bir keresinde babam "senden bi bok olmaz" demişti. Hayatımda duyduğum en doğru cümleydi bu. Haksızlığa boyun eğmediğim için hayatım boyunca benden bi bok olmayacaktı, bunu biliyordum. Fakat bunu neden bu kadar erken öğrendim? Öğrenmenin yaşı yok diyorlar. Nasıl yok? Her şeyi yaşında öğrenmeli insan. Sonrasında erkenden yaşlanıyor çünkü.
Benim hayatım bu oğlum işte; kağıt, elli kuruşluk kalem, biraz da zenginsem eğer rakı. Bu kadar oğlum işte.
Youtube'a ''yalan dünya'' yazdığımda sayfa boyunca dizi bölümlerinin çıkıp Neşet Ertaş'ın çıkmaması çok acı. Ben şimdi buradan ülkenin durumuna girerdim ama şuan konu bu değil.
Hayatım boyunca bu siz ne diyorsunuz, he kader kader dediğiniz soyut anlamın kurucusu zat-ı muhteremin arkamdan bıçaklamalarıyla uğraştım. Yani şimdi şöyle bi baktığında hep bi aksilik, hep bi şanssızlık, hep terso durumlar beni buldu. Hani Barcelona deplasmanında 3-0 yenilmişsin de rövanşta bir umut olur ya içinde, işte o umutla yaşıyorum ben. Nevizade' de bağırıyoruz maç öncesinde. Maçtan sonra yine bağırıyoruz. "ulan 17. dakikada Burak o pozisyonu iyi değerlendirseydi, hani belki.." diyen adamlardanım. Sonra arkadan biri bağırıyor "saçmalama lan!" diye. İşte o adam hayatı boyunca hep kazananlardan olacak. Bende işte o içimdeki umutla hep kaybeden.. Sonuçta maça giderken "koy şuna, koy şuna" deyip, maç çıkışında "abi hani böyle yeniliyoruz falan ama ben yenildikçe daha çok bağlanıyorum bu takıma" diyen bir adamım neticesinde. O yüzden çok da oryantalist takılmaya gerek yok. Bu oryantalist kelimesini de az önce televizyonda duydum, satayım dedim hemen.
Haksızlıklarla savaşmaktan erken büyüdüm. Yani şöyle bi baktığımda hayatımda "lan sahi bak şu olmuştu" diyebileceğim tek bir şey yok. Bi ara bir şeyler olup, adam oldum dediğim zamanlar oldu aslında fakat çok geçmeden zat-ı muhterem oraların adamı olmadığımı gösterdi.
Hayatın kurallarını değiştirecek kadar güçlü değilim evet ama kurallara boyun eğmeyecek kadar güçlüyüm. Sende eğmeyenlerdensen, sende kaybedeceksin. Sahip olduğun hiçbir şey seni tatmin etmeyecek, nasılsa kaybedeceğim diyeceksin. "lan her şey yolunda gidiyor, hayırdır ya" deyip, sonra iki güne "hee bak gördün mü, ben dediydim" derken buluyorum kendimi. Her şey yaşanır, gelişir ve biter. Hakkın yenir ve sen orada öyle dımdızlak kalakalırsın. İşte tam bu sırada gül, zaten sonrasında beni arayıp "içelim mi birader" diyeceksin. Ama gül. Çünkü gülmek en güzel devrimdir, anlayabilene.
Bir keresinde babam "senden bi bok olmaz" demişti. Hayatımda duyduğum en doğru cümleydi bu. Haksızlığa boyun eğmediğim için hayatım boyunca benden bi bok olmayacaktı, bunu biliyordum. Fakat bunu neden bu kadar erken öğrendim? Öğrenmenin yaşı yok diyorlar. Nasıl yok? Her şeyi yaşında öğrenmeli insan. Sonrasında erkenden yaşlanıyor çünkü.
Benim hayatım bu oğlum işte; kağıt, elli kuruşluk kalem, biraz da zenginsem eğer rakı. Bu kadar oğlum işte.
