Şeceresi hüzün olan adamın

Konu sahibi son olarak 1887 gün önce görüldü
Şeceresi hüzün olan adamın buzdan kalbine düşen hayatsın..
Canıma can diye süzülen canânsın. Kanadında mutluluk olan baharlarsın sen…
Gonca güllerle süslenmiş sabahların gülümsediği cansın sen..
Kaybettiklerimin ardından tek kazandığımsın..
Bedeli ödenmiş acılarımı dudaklarındaki nefesle gideren şifâsın sen..
Bağrı yanmış ve susuzluktan yüreğimi kurumuş kıyılarıma dolan ve benliğimden aşıp yüreğimde çoğalan bitmez deryâsın sen..
Yaralarıma kendi yarası gibi bakıp sökük yüreğimi Eyyubvâri sabırla mutluluk ekleyen,
Çöllerimdeki serabın tükendiğini bilip dudaklarındaki ab- ı hayat ile menzile giren Leylasın sen…
Göğsümde her zaman övünç abidesi diye saklayacağım ömrü vefasın sen..
Sen susuzluğuma düşen hayatsın..Bak çöllerim yeşeriyor..Dokun toprağa..
Zamanın göğsünde elenmiş topraktan “ sen ” fışkırıyor bak..
Dua dua filizleniyor kuru yapraklar..
İçinde büyüttüğüm sevdayı vakitsiz gömen adamın kuru dudaklarına sunulmuş ab- ı hayatsın…
Sen benim gözlerindeki kendimi gördüğüm hayatımsın…Soluklandığımsın, nefes aldığımsın…
 
Geri