M
Myself
Ziyaretçi
Ziyaretçi
Satırlarımı son kez yüreğine eğip sana yazıyorum Yoksun işte Cümlelerim bile değişti sensizliğin vurgun saatlerinde Herşey anlamsız umut zannetmiştim karanlıkları
Hep severken terkedildim yüreğim ise sensiz Bıraktığın yerdeyim
Çok mu senden istediklerim ? Çok mu seni uzaklarda bekleyip bir yudum nefesini beklemelerim çok mu ? Haklısın Ben sevgiyi hiç haketmedimHiçbir zaman da haketmeyeceğim
Şimdi bu yazıyı okuyupta çok karamsarsın deme bana Sensizlikte çektiğim acıları bilemezsinSanma senin yokluğundan kanayan yaralarımın sancı değil çektiklerim Dört duvar yalnızlığı arasında nefes alan yüreğimin çığlıklarıdır hissediklerim
Hani senin düşlerinde gökyüzüne kanatlanmayı öğretecektin bana ? Hani gözlerimin renginden gökyüzünü " mutluluğa " boyamayı öğretecektin ?
Şimdi yalnızlığa demlenmiş yokluğunla başbaşayım Sevgiyi haketmeyen yüreğimle sesinden gelecek ılık rüzgarları bekliyorum odamda
Yokluğun kanıyor içimde dört duvar yalnızlığında üşüyorum Artık dışarıya bile çıkmıyor Herşey seni hatırlatıyor Dört duvar yalnızlığında yokluğunu soluyorum
Çok mu istediklerim senden ? Çok mu sana dair beklentilerim? Düşlerinde ellerini tutmaktan öte ne istedim senden Karanlıklarıma bir avuç güneşinle gelmeni çaresizliğim ise yapayalnız
Şimdi beni bıraktığın yerde hala seni bekliyorum Çok şey istemiyorum senden Yüreğime yüreğinle dokunmak kirpiklerinde ıslanmış gözyaşlarınla kanayan yokluğunu yıkamak Söyle hadi senden istediklerim çok mu sevgili ?
Senden hiçbir zaman yollarıma serilecek bir ömür istemedim Ya da duygularıma sunulacak bir beden dilemedim senden Asla senin yüreğinde bir yudum sevgi damlası istemedim Dilinde ıslanan bir kelime gözbebeklerinde akan son damla olup toprağa ben sarılayım
Ben ellerimi uzattım yüreğine; nefesinden ya yokluğunu yolla yalnızlığa sarılayım ya da gözlerini yolla delice yüreğine soluyayım
Karanlıklarıma yokluğunun hançerinin düşmesine izin verme; gözlerinde saklı bir avuç güneşle gel yalnızlığın gölgelerine
Hep severken terkedildim yüreğim ise sensiz Bıraktığın yerdeyim
Çok mu senden istediklerim ? Çok mu seni uzaklarda bekleyip bir yudum nefesini beklemelerim çok mu ? Haklısın Ben sevgiyi hiç haketmedimHiçbir zaman da haketmeyeceğim
Şimdi bu yazıyı okuyupta çok karamsarsın deme bana Sensizlikte çektiğim acıları bilemezsinSanma senin yokluğundan kanayan yaralarımın sancı değil çektiklerim Dört duvar yalnızlığı arasında nefes alan yüreğimin çığlıklarıdır hissediklerim
Hani senin düşlerinde gökyüzüne kanatlanmayı öğretecektin bana ? Hani gözlerimin renginden gökyüzünü " mutluluğa " boyamayı öğretecektin ?
Şimdi yalnızlığa demlenmiş yokluğunla başbaşayım Sevgiyi haketmeyen yüreğimle sesinden gelecek ılık rüzgarları bekliyorum odamda
Yokluğun kanıyor içimde dört duvar yalnızlığında üşüyorum Artık dışarıya bile çıkmıyor Herşey seni hatırlatıyor Dört duvar yalnızlığında yokluğunu soluyorum
Çok mu istediklerim senden ? Çok mu sana dair beklentilerim? Düşlerinde ellerini tutmaktan öte ne istedim senden Karanlıklarıma bir avuç güneşinle gelmeni çaresizliğim ise yapayalnız
Şimdi beni bıraktığın yerde hala seni bekliyorum Çok şey istemiyorum senden Yüreğime yüreğinle dokunmak kirpiklerinde ıslanmış gözyaşlarınla kanayan yokluğunu yıkamak Söyle hadi senden istediklerim çok mu sevgili ?
Senden hiçbir zaman yollarıma serilecek bir ömür istemedim Ya da duygularıma sunulacak bir beden dilemedim senden Asla senin yüreğinde bir yudum sevgi damlası istemedim Dilinde ıslanan bir kelime gözbebeklerinde akan son damla olup toprağa ben sarılayım
Ben ellerimi uzattım yüreğine; nefesinden ya yokluğunu yolla yalnızlığa sarılayım ya da gözlerini yolla delice yüreğine soluyayım
Karanlıklarıma yokluğunun hançerinin düşmesine izin verme; gözlerinde saklı bir avuç güneşle gel yalnızlığın gölgelerine