Grealish
Gümüş Üye
-
- Katılım
- Şubat 9, 2011
-
- Mesajlar
- 5,411
-
- Tepkime puanı
- 1,178
-
- Puanları
- 348
-
- Konum
- Kapadokya
-
- Web sitesi
- rerererarara.net
İtiraf etmeliyim; kimse adının son harfini senin kadar güzel taşıyamaz.
Hem de, alfabenin bugün otuz gram geldiğini bilmediği halde...
Bu sancının giriş cümlesi paspasın altında. Al onu.
Kelimelerin arasındaki boşlukları incitmeden kendi gizli öznenin yanına koy.
Kimsesiz bir bağlaç platonik öfkesinde hız sınırlarını zorlarken
birinin sana ''kime'' diye sormasını beklemeden kaygan zemin levhalarını sök yerinden.
Sonra birkaç pankartı açılmamış eylemsinin kendini zincirlediği yere yağmur yağacak.
Çünkü bütün bulutların cebi delik.
Çünkü gözlerini diktiğin yerlere dikiş tutmuyor!
Ben gökyüzünün kendine hayran griliğinde saklanan
siyah-beyaz bir kentin tarihi enkazından kendi geçmişimi çalmaya geldim.
Şimdi zaman, ilk leyleğin gagasında tutamadığı çabuk büyüyen bir evren.
Şimdi mekan, adını çok ölümlü savaşların altına büyük harflerle yazan dünya.
Olay da şu; kendi elleriyle açtığı yarayı kapatamadığı için endişeli bir doktorun beyninde
masallarla büyüyen ura güzel bir gelecek bırakmak.
Ona attığı dikişlerin neden tutmadığını söylemedik.
O daha çocuk...
Dilimde biten hangi tüye üzülsem ki şimdi.
Hangi dişimi kırsam da daha az ısırsa gözüm aynadaki yansımayı.
Saklanma.Kendi boğazını sıkmakta zorlanıyor denizlerim.
Ancak üç tarafını çevirebildiğim topraklara çığlık ekiyor bu gölgeler.
Bırak, bu kara parçası siyah kalsın.
Bırak, başkasının adası yarım olsun.Biz gidelim.
Aklımda flu bir adamın günün renkleriyle girdiği tartışmadan geriye kalan son cümleleri...
Son cümlenin son kelimeleri...Son kelimenin...
İnanmıyorum, bu harfler ıslak!
Anla işte, ne kadar sonbahardın bana!
O paspasın altından yağmura aldırmadan yükselen iki anahtar kelimenin yerlerini bulamamaktan korkması gibi tedirgin, uzanıyorum mevsime.
Açılıyor iyice...
Dikiş tutmayan yerlerim...
Bugün günlerden, beyni urlu doktorun ameliyat masasının ortasında bıraktığı neşter...
Üzerimde ayak basılmamış eylül kokusu...
Ceplerimde ''bir varmış, bir yokmuş''lar...
Gelme, o paspası ordan kaldırdım ben.
Ben...
Ben kendimi öldürmekten suçlu bulundum bu gece.
Silaha çocukluk anılarımı doldurup beynime sıkınca yazının sonuç paragrafı gözüme kaçtı.
Lütfen...
Lütfen bunu bahane edip beni yaramdan öpme.
Hem de, alfabenin bugün otuz gram geldiğini bilmediği halde...
Bu sancının giriş cümlesi paspasın altında. Al onu.
Kelimelerin arasındaki boşlukları incitmeden kendi gizli öznenin yanına koy.
Kimsesiz bir bağlaç platonik öfkesinde hız sınırlarını zorlarken
birinin sana ''kime'' diye sormasını beklemeden kaygan zemin levhalarını sök yerinden.
Sonra birkaç pankartı açılmamış eylemsinin kendini zincirlediği yere yağmur yağacak.
Çünkü bütün bulutların cebi delik.
Çünkü gözlerini diktiğin yerlere dikiş tutmuyor!
Ben gökyüzünün kendine hayran griliğinde saklanan
siyah-beyaz bir kentin tarihi enkazından kendi geçmişimi çalmaya geldim.
Şimdi zaman, ilk leyleğin gagasında tutamadığı çabuk büyüyen bir evren.
Şimdi mekan, adını çok ölümlü savaşların altına büyük harflerle yazan dünya.
Olay da şu; kendi elleriyle açtığı yarayı kapatamadığı için endişeli bir doktorun beyninde
masallarla büyüyen ura güzel bir gelecek bırakmak.
Ona attığı dikişlerin neden tutmadığını söylemedik.
O daha çocuk...
Dilimde biten hangi tüye üzülsem ki şimdi.
Hangi dişimi kırsam da daha az ısırsa gözüm aynadaki yansımayı.
Saklanma.Kendi boğazını sıkmakta zorlanıyor denizlerim.
Ancak üç tarafını çevirebildiğim topraklara çığlık ekiyor bu gölgeler.
Bırak, bu kara parçası siyah kalsın.
Bırak, başkasının adası yarım olsun.Biz gidelim.
Aklımda flu bir adamın günün renkleriyle girdiği tartışmadan geriye kalan son cümleleri...
Son cümlenin son kelimeleri...Son kelimenin...
İnanmıyorum, bu harfler ıslak!
Anla işte, ne kadar sonbahardın bana!
O paspasın altından yağmura aldırmadan yükselen iki anahtar kelimenin yerlerini bulamamaktan korkması gibi tedirgin, uzanıyorum mevsime.
Açılıyor iyice...
Dikiş tutmayan yerlerim...
Bugün günlerden, beyni urlu doktorun ameliyat masasının ortasında bıraktığı neşter...
Üzerimde ayak basılmamış eylül kokusu...
Ceplerimde ''bir varmış, bir yokmuş''lar...
Gelme, o paspası ordan kaldırdım ben.
Ben...
Ben kendimi öldürmekten suçlu bulundum bu gece.
Silaha çocukluk anılarımı doldurup beynime sıkınca yazının sonuç paragrafı gözüme kaçtı.
Lütfen...
Lütfen bunu bahane edip beni yaramdan öpme.