Sana yazıyorum bilesin.
İnsanlar ne de çok özenirler birbirlerine;
ve aslında ne kadar ayrıdırlar herbiri
diğerinden.
biri ilkbahar olmak ister diğeri sonbahar;
eylül yaprağı gibi dökülmek ister,
süzülüp güneşin kucağından.
biliyorum okumayacaksın, hissetmeyeceksin
belki bilmiyorsundur dahi varlığımı.
sen bilmiyorsundur boşluğa doğru bağırdığımı!
yanıbaşına uzandığımı..
nefesim kursağımda kaldı; ey tanrım
öldür beni,
bitsin şu halet-i ruhiyemde ki kırık girdabım
yaşamanın elzemi yokmuş meğer
bir sokakta yürümenin diğer sokağa faydası yokmuş..
ey tanrım öldür beni;
güneşe gölge eylemek ne de çok günahmış..
kalbim paramparça tanrım,
yüreğim heyecanını kaybetmiş
ağırmış saçlarımız bir salıncakta
geceye doğru koyvermiş..
oysa ne samimi duygularla yazmıştık binlerce satırı..
oysa ne kafiyeler üretmiştik
ne şehirler yakmıştık kibrimizden
ne baharlar ayaklarımızın altında çürümüştü
hislerim bir haziran gecesi tanrım,
umutlarım küçük bir çocuğun hayalkırıklığında
yeni doğan bebelerin sevgisini gasp etmemeliyiz tanrım
öldür bizi.
onu benden aldıysan, lüzumu yok nefes almamın,
bir bahar akşamında turnaların yerini kapmamın
yeni hayallere aldırmanın,
ruhumu yakmanın..
lüzumu yok!
insan binlerce kez sevebilir mi ey!
eğer öyleyse neden binlerce kalp yaratmadın sayın tanrı..
cehennem ötekindeyse
neden bunda cehennem ateşiyle sınadın..
lisanım gark bu uzlette,
muhtelif cevaplarımın soruları eksik her bir yerinde;
bir kalp kıyısı şeridinde,
döneninde, gideninde..
eksik her biri bir yerinde!
ey sevgili; aylardan kasım ve henüz
yüzümü dökmedim bu maviliğe
evrilmedim henüz simanın rengine.
gökyüzüne..
aylardan kasım ve sığamadım denizlere!
yoksun; yokluğun bir ahmed arif şiiri,
öylesine can yakıcı, öylesine içten
sana yazıyorum bunları bilesin,
vakit geçken.
yokluğun bir ahmed arif şiiri sensizken!
gelmeyeceksin biliyorum, saat gecenin bilmem kaçı
bi zahmet.. rüyalarımdan da gitsen
hani gitsen diyorum, kendime gelsem.
ama gelmeyeceksin biliyorum nereye gitsem!
sana yazıyorum bunları bilesin,
kapanmadı henüz satırlarım,
ve en ince ayrıntısına dek saçlarım
ağırmadı henüz
sana yazıyorum bunları bilesin bu ölmek düpedüz!
#Kartalizm
İnsanlar ne de çok özenirler birbirlerine;
ve aslında ne kadar ayrıdırlar herbiri
diğerinden.
biri ilkbahar olmak ister diğeri sonbahar;
eylül yaprağı gibi dökülmek ister,
süzülüp güneşin kucağından.
biliyorum okumayacaksın, hissetmeyeceksin
belki bilmiyorsundur dahi varlığımı.
sen bilmiyorsundur boşluğa doğru bağırdığımı!
yanıbaşına uzandığımı..
nefesim kursağımda kaldı; ey tanrım
öldür beni,
bitsin şu halet-i ruhiyemde ki kırık girdabım
yaşamanın elzemi yokmuş meğer
bir sokakta yürümenin diğer sokağa faydası yokmuş..
ey tanrım öldür beni;
güneşe gölge eylemek ne de çok günahmış..
kalbim paramparça tanrım,
yüreğim heyecanını kaybetmiş
ağırmış saçlarımız bir salıncakta
geceye doğru koyvermiş..
oysa ne samimi duygularla yazmıştık binlerce satırı..
oysa ne kafiyeler üretmiştik
ne şehirler yakmıştık kibrimizden
ne baharlar ayaklarımızın altında çürümüştü
hislerim bir haziran gecesi tanrım,
umutlarım küçük bir çocuğun hayalkırıklığında
yeni doğan bebelerin sevgisini gasp etmemeliyiz tanrım
öldür bizi.
onu benden aldıysan, lüzumu yok nefes almamın,
bir bahar akşamında turnaların yerini kapmamın
yeni hayallere aldırmanın,
ruhumu yakmanın..
lüzumu yok!
insan binlerce kez sevebilir mi ey!
eğer öyleyse neden binlerce kalp yaratmadın sayın tanrı..
cehennem ötekindeyse
neden bunda cehennem ateşiyle sınadın..
lisanım gark bu uzlette,
muhtelif cevaplarımın soruları eksik her bir yerinde;
bir kalp kıyısı şeridinde,
döneninde, gideninde..
eksik her biri bir yerinde!
ey sevgili; aylardan kasım ve henüz
yüzümü dökmedim bu maviliğe
evrilmedim henüz simanın rengine.
gökyüzüne..
aylardan kasım ve sığamadım denizlere!
yoksun; yokluğun bir ahmed arif şiiri,
öylesine can yakıcı, öylesine içten
sana yazıyorum bunları bilesin,
vakit geçken.
yokluğun bir ahmed arif şiiri sensizken!
gelmeyeceksin biliyorum, saat gecenin bilmem kaçı
bi zahmet.. rüyalarımdan da gitsen
hani gitsen diyorum, kendime gelsem.
ama gelmeyeceksin biliyorum nereye gitsem!
sana yazıyorum bunları bilesin,
kapanmadı henüz satırlarım,
ve en ince ayrıntısına dek saçlarım
ağırmadı henüz
sana yazıyorum bunları bilesin bu ölmek düpedüz!
#Kartalizm
