Saklanmak

Saklanmak istersin ya hani, kimsenin seni bulamayacağı, arayıp sormayacağı, tanımayacağı ve tanımaya çalışmayacağı bir yere. İşte böyle günlerde en çok özlenen bir kişi vardır mutlaka. O kişi benim için anneannem, bıçak kemiğe dayandığında ise dedemdir.
Kaçamadığım, saklanamadığım, susamadığım, konuşamadığım bir gece. Hepsini yapmak isteyip, hiçbirini yapamadığım bir gece.
Bir insan dönüp dolaşıp, hep aynı yerden yara alıyorsa, çözemediklerinden dolayı utanmalı mı? Yarasını iyileştiremediği için yetilerinden şüphe duymalı mı? Aynı noktaya takılıp kaldığı için kendine acımalı mı?
Sanırım hiçbiri ama hissedilen hepsi.
İnsan olduğumu kabullenmek, mükemmel olmadığımı ve vurdumduymazlığı yanında getirmeli. Belki de “insan”ın tanımını yapmaya başlamak atmam gereken ilk adımdır.
Bu gece atılmayacak bir adım.
Madem kaçmaya imkan yok, keşke saklanmaya imkan olsa...

Kahkahandan Öpüldün Anneannecim.
Seni çok özledim.