Şaka ya!

Nefes alıyorsun...​

İyi, güzel hayattasın.​

Nasıl son durumun? Doğduğundan bu yana ne değişti? Neler değişmedi? Etrafında gördüğün onca şey, onca insan ve canlı... Anıların, hatıraların, mâzi... Bütün yaşadıkların gerçek mi? Hadi başa dönelim ve izle beni...​

Karanlık bir odada idin. Ya da oda mıydı orası bilemedin. Orada ne kadar kaldığını da. Gözlerini açtın ve bir şeyler gördün, anlam veremedin. Kulakların bir şeyler duydu çıkartamadı. Karnın acıktı daha sen söylemeden doydun. Diğer ihtiyaçların zaten kendi hâlinde olup bitiyordu. Doğru mu? Pekâlâ. Gelelim hislerine. Arzuların, hırsın, can sıkıntın var mıydı? Hayır değil mi? İyi, güzel aklın yerinde!​

Sonra o karanlıktan bir anda kurtuluverdin. Sen de ne olup bittiğini anlamamıştın. Belki de o yüzden ağlayıp durdun. Neyse, uzatmayalım; devam ediyorum... Ardından sana bir isim verildi. Bir varlığın olduğu gibi. Artık biriydin sen, canlı biri. Çevren oldu, arkadaşların gibi. Kanından olan olmayan, canından olan olmayan ve tabi ki sevmediklerin, düşmanların... Canın ne isterse yaptın veya yapamadın ama yapmayı çok istedin. Eğlendin, güldün, ağladın, düştün, kalktın... Her acı gibi mutlulukta bir yere kadardı, huzur da bir yere kadar. Baktın hiçbir şeyin devamlılığı yoktu; Gözyaşının, gecenin, gündüzün, ocakta yanan alevin...​

Nasıl son durumun Ey İnsan? Doyduğundan bu yana ne değişti? Aç kaldığında ne kaybettin? Etrafında gördüğün onca şey, onca insan ve canlı... Anıların, hatıraların, mâzi... Bütün yaşadıkların gerçek mi?​