-
- Katılım
- Ekim 30, 2014
-
- Mesajlar
- 41,005
-
- Tepkime puanı
- 18,446
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Kapadokya
36 yaşındayım ve hayatımın bir dönüm noktasındayım. Yıllardır aynı işte çalışıyorum, düzenli bir hayatım var ama içimde hep eksik bir şeyler olduğunu hissediyorum. Küçüklüğümden beri en büyük tutkum şarkı söylemekti. Ne zaman bir şarkıya kendimi kaptırsam, gerçekten yaşadığımı hissediyorum. Ama bugüne kadar bunu sadece bir hayal olarak sakladım çünkü ailem ve çevrem her zaman “gerçekçi” olmam gerektiğini söyledi.Son birkaç yıldır içimdeki bu tutkuyu daha fazla bastıramaz oldum. Müzikle ilgili bir şeyler yapmak, sahneye çıkmak istiyorum. Ama ne zaman bu konuyu açsam, ailem sert bir şekilde karşı çıkıyor. “Bu yaştan sonra şarkıcı mı olacaksın?”, “Elindekileri riske atmaya değer mi?” gibi sözlerle beni caydırmaya çalışıyorlar. Özellikle annem çok endişeli. Bana hep, “Bunca yıl emek verdin, düzenini bozmaya değer mi?” diye soruyor. Babam ise daha sert. “Böyle hayallerin peşinden koşmak sorumsuzluk” diyor ve konuşturmuyor bile. Onların baskısı yüzünden zaman zaman kendimi bencil hissediyorum ama diğer yandan da hayatımın geri kalanını pişmanlık içinde geçirmek istemiyorum.Evet, risk büyük. Başarılı olup olmayacağımı bilmiyorum. Ya yeteneğim yetmezse ya insanlar beni dinlemek istemezse? Ama içimde öyle büyük bir istek var ki bazen her şeyi göze alıp denemek istiyorum. Sahneye çıkıp kendimi müziğe bırakmayı, gerçekten ait olduğum yerde olmayı hayal ediyorum. Ama ailemle aramı bozmak da istemiyorum. Sizce ne yapmalıyım Kalbimin sesini mi dinlemeliyim yoksa ailemin endişelerine kulak verip güvenli olan mevcut işimi mi seçmeliyim?