K
Külkedisi
Ziyaretçi
Ziyaretçi
Öylesine yuttum ki sesli harflerimi… Korkar oldum noktalar koymanin ardindan yeni cümleler kurmaya... Artik yokmussun, artik yokmusum, artik yokmusuz... Gün batimlari yokmus oturdugumuz odanin sari duvarlarina yansiyan... Ellerin yokmus en beklenmedik anda ellerimle kavusan... Asklar yokmus artik, bir zamanlar var olduguna inanilan...
Öylesine yuttum ki sesli harflerimi… Içimde kirilan bir ayna kaldi sadece... Geceler yokmus artik, gündüzler de… Saatlerin kadranlari kirilmis, küsmüs zamana... Kala kala bir rüya kalmis geceleri bulustugum... Bir zamanlar bir romantigin sarhos eden gitar sesini dinledigimiz yer de silinmis gitmis haritalardan... Ne çok sey kalmamis, ne çok hiçbir sey var olmus yasanip bitmislerden…
Öylesine yuttum ki sesli harflerimi… En çok da isminin içinde geçenleri... Bir pusula ömründe ilk kez yanlis yönü göstermis... Gururuyla intihari seçmis, düsüp kirilmis yanlis yönü gösterdi diye... Güney de yokmus artik, kuzey de… Sabahlari yasadigimiz dogu silinip gitmis, batiysa hiç olmamis ki daha önceden zaten…
Öylesine yuttum ki sesli harflerimi… Kala kala sadece ve sadece o kelimeler arasina yerlestirilen birkaç küçük nokta kalmis... Sadece üç nokta… Apostroflar yokmus artik, virgüller de çoktan yitip gitmis geldikleri masallar alemine... Ne bir ünleme rastlayabilirmisiz artik bu ucunu göremedigimiz sokagin ortasinda, ne de kendini sorgulayip duran tek bir soru isaretine…
Öylesine yuttum ki sesli harflerimi… Yok olmus dakikalar, saatler, saniyeler... Ve sen biraz da... Sahi biz hiç var olduk mu dersin? Belki olduk, belki olmadik... Aslinda ne kadar yanildik, ne kadar aldandik... Biz koskoca birer yalandik... Odanda daginikligimi toplayan bir gölge vardi ya hani, o da yok artik... Daginikligim da yok, serzenislerim, bosvermisliklerim de... Artik biz yokuz ki…
Öylesine yuttum ki sesli harflerimi… Ancak, bana aldirmadan geçip giden zaman kalabilirdi ardimdan... Devam etti takvim yapraklari ardi ardinca koparilip atilmaya... Aylar yillara dönüp gitti... Artik ay yok, yildizlari da kaybettim ne zamandir... Sahi gökyüzü var miydi seni sevdigim zamanlar? Bilmiyorum ama, banyonda her sabah baktigim aynada gördügüm siluetin yok artik... Ya da telefonlarda duydugum sesin... Yoklar ne zaman var oldu! Veda etmeyi mi unuttuk artik olmayanlara yoksa!
Öylesine yuttum ki sesli harflerimi… Iki sehir, bir köprü vardi bir zamanlar... Eskiden izledigimiz filmler yok artik, ilk kez gittigimiz bale de oynanmadi bir daha hiç... Belki bir tiyatro oyununun ta kendisi bizdik... Tanrim, sen ve ben ne çok sey yitirdik... Birdik, bizdik, “en”dik, tektik… Sahi biz ne zaman bittik! Ne kadar zaman geçtiyse üzerinden, bu gece o kadar yutuyorum sesli harflerimi…
“Ah”larimi yutuyorum artik... Avaz avaz susuyorum, sessiz sessiz çigliklar atiyorum bu gece kendi kendime... Bitenlere gülüp baslamak isteyenlere agliyorum... Hüzünler mutlu ediyor beni, mutluluklara agliyorum... Her sey ters dönüyor ama ben yirtip atiyorum bir kagida yazdigim seni, yutuyorum bütün sesli harflerimi…
Öylesine yuttum ki sesli harflerimi… Içimde kirilan bir ayna kaldi sadece... Geceler yokmus artik, gündüzler de… Saatlerin kadranlari kirilmis, küsmüs zamana... Kala kala bir rüya kalmis geceleri bulustugum... Bir zamanlar bir romantigin sarhos eden gitar sesini dinledigimiz yer de silinmis gitmis haritalardan... Ne çok sey kalmamis, ne çok hiçbir sey var olmus yasanip bitmislerden…
Öylesine yuttum ki sesli harflerimi… En çok da isminin içinde geçenleri... Bir pusula ömründe ilk kez yanlis yönü göstermis... Gururuyla intihari seçmis, düsüp kirilmis yanlis yönü gösterdi diye... Güney de yokmus artik, kuzey de… Sabahlari yasadigimiz dogu silinip gitmis, batiysa hiç olmamis ki daha önceden zaten…
Öylesine yuttum ki sesli harflerimi… Kala kala sadece ve sadece o kelimeler arasina yerlestirilen birkaç küçük nokta kalmis... Sadece üç nokta… Apostroflar yokmus artik, virgüller de çoktan yitip gitmis geldikleri masallar alemine... Ne bir ünleme rastlayabilirmisiz artik bu ucunu göremedigimiz sokagin ortasinda, ne de kendini sorgulayip duran tek bir soru isaretine…
Öylesine yuttum ki sesli harflerimi… Yok olmus dakikalar, saatler, saniyeler... Ve sen biraz da... Sahi biz hiç var olduk mu dersin? Belki olduk, belki olmadik... Aslinda ne kadar yanildik, ne kadar aldandik... Biz koskoca birer yalandik... Odanda daginikligimi toplayan bir gölge vardi ya hani, o da yok artik... Daginikligim da yok, serzenislerim, bosvermisliklerim de... Artik biz yokuz ki…
Öylesine yuttum ki sesli harflerimi… Ancak, bana aldirmadan geçip giden zaman kalabilirdi ardimdan... Devam etti takvim yapraklari ardi ardinca koparilip atilmaya... Aylar yillara dönüp gitti... Artik ay yok, yildizlari da kaybettim ne zamandir... Sahi gökyüzü var miydi seni sevdigim zamanlar? Bilmiyorum ama, banyonda her sabah baktigim aynada gördügüm siluetin yok artik... Ya da telefonlarda duydugum sesin... Yoklar ne zaman var oldu! Veda etmeyi mi unuttuk artik olmayanlara yoksa!
Öylesine yuttum ki sesli harflerimi… Iki sehir, bir köprü vardi bir zamanlar... Eskiden izledigimiz filmler yok artik, ilk kez gittigimiz bale de oynanmadi bir daha hiç... Belki bir tiyatro oyununun ta kendisi bizdik... Tanrim, sen ve ben ne çok sey yitirdik... Birdik, bizdik, “en”dik, tektik… Sahi biz ne zaman bittik! Ne kadar zaman geçtiyse üzerinden, bu gece o kadar yutuyorum sesli harflerimi…
“Ah”larimi yutuyorum artik... Avaz avaz susuyorum, sessiz sessiz çigliklar atiyorum bu gece kendi kendime... Bitenlere gülüp baslamak isteyenlere agliyorum... Hüzünler mutlu ediyor beni, mutluluklara agliyorum... Her sey ters dönüyor ama ben yirtip atiyorum bir kagida yazdigim seni, yutuyorum bütün sesli harflerimi…