Bugün fark ettim uzun olmuş yazmayalı senli cümleleri. Birikmiş içimde yine tonlarcası
sen kokan virane kelimeler
içine seni sığdıramadığım… Aklımı kaybetmişim
ruhum hiç bende olmamış
yüreğim zaten sende... Elimde çok az şey kalmış benim olan… Yetinmeyi bilmeli diyorum yine de. Sensizliğin içinde bile “sen” varsın baksana
o kadar yalnız sayılmam bu yüzden
o kadar da yoksul sayılmam.. Sadece yanımda değilsin
bir kelimenin içine sığdırmaya çalıştığım acılarım var… Kimsenin göremediği
anlayamadığı paramparça duygularım…
Oyunun bitmesine çok az kaldı... Bitmemesi için o kadar saçma hamleler yapıyorum ki
gülüyorum kendi kendime sonra acıyarak. Ama bitecek…
Şah ve mat…! O kadar yakınız işte sonuna…
Ama daha oyun bitmedi... Hala devam eden hamleler var
pes edemiyorum sonunu bilsem de... Son taşlara bağladığım umutlarım var… Küçücük bir bebek bakar ya etrafına neler oluyor
ben nerdeyim der gibi
öyle masum
öyle boş… Ben de öyleyim şu sıralar.. Ne olduğunu anlamadan hayata bakıyorum
nereye savrulduğumu bilmeden bambaşka yollara çıkıyorum
gözlerim kamaşıyor… Sen yoksun o yollarda
adımların yok
tesadüfen karşılaşma ihtimalimiz yok…
Ama daha oyun bitmedi... Hala devam eden hamleler var
Çok zor geliyor ardıma bakmadan dönüp gitmek bu kadar yokluğa…
Gözlerinsiz kalmak…
Bir daha dokunamayacak olmak…
Ama yüreğim sende kaldıkça değil başka şehirde
dünyanın bir ucunda olsam bile hayalini götüremeyecek benden hayat... Kokunu
gözlerini
gülüşünü… Hepsi bende kalacak…
