Rüzgâr’da düşer.

Zaman dursa ya! dediğim bir Pazar’ın ertesine uyandım,
Ah sen;
Ne güzel rüyaydın, bitme diye yalvardım!
Yokluğun, sayıklayıp durduğum bir nağme gibi dilimi kesip gittin demin.
Sonra görüşürüz demiştin ya hani,
Kulağına uzanıp;
“Kader hep mi keder çeker? Gitme! diyemeyecek kadar lal bıraktın beni n’olur!
Gitme”
Ne büyük giyinmişsin,
Tüm gitmeleri de alıp gittin.
Dur dahi diyemedim.
Bu aşk sofrasından kaçıncı aç kalkışım?
Karın yokluğuna sek acılar içişim?
Çağrı merkezlerine düşüyor parmaklarım.
Adı ne diye sorduklarında, ne diyeceğimi dahi bilemiyorum.
Beyaz bir elbise vardı üzerinde,
Saçları düz, ana avrat dümdüz! gözleri bela gibiydi.
Ha unutmadan,
Topukları vardı bir de, bayağı büyüktü!
Gidişi çok sesliydi diyebildim sadece!
Korkuyorum, anlıyor musun?
Ya aradığım numarayı başka bir adam açarsa?
Ben onun dün gece ardında bıraktığı diyemeyeceğim kadar yabancıyım şu an!
Ah sevgili.
Zırhımı deldi gülüşün.
Kararttığın kirpiklerine kadar düştü ciğerlerim.
Asılı kaldım sen de!
Ne yaman yangınmışız.
Sen; kalamayacak kadar geç doğmuşsun
Ben sana yetişemeyecek kadar erken ölmüşüm!
Bağışla.
Kendimi rüzgârlı bir havada uçuşan yaprakların arasında buldum.
Ve aniden;
Düştüğüm ayaklarının dibini aşk sandım!
Öyle saydım, inandım.
Keşke uyanmasaydım..

Rüzgar.