Bir trenin içinde, arkamda bırakamadıklarımı ve aklımdan geçenleri düşündüm. Beklerken üzerimde biriken tozu ve külü temizleyip, nerede olduğumu anlamak için pencereden dışarıya baktım. Tanımadığım bir şehirde, tanımadığım bir pencerenin kenarında, değişmeyen tek şeyin cebimde duran fotoğraf olduğunu farkettim. Herkes koşmaktan bahsederken, beklemenin insanın üzerinde bıraktığı yorgunluğu orada anladım.
Merhaba günlüğüm..
12/01/17
05:21
Ve hala uyumadım..