BirDevrinSonu
Üye
-
- Katılım
- Ocak 10, 2010
-
- Mesajlar
- 38,599
-
- Tepkime puanı
- 3,179
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Napıcan ?
Yaşam alanı
Ren geyiği dünyanın kuzey bölgelerinde birçok bölgede yayılmıştır: Norveç, İzlanda, İsveç`in kuzey bölgeleri, Finlandiya, Rusya`nın Avrupa kısmındaki kuzey bölgelerden Pasifik Okyanusu`na kadar olan bölümü, Alaska, Kanada ve Grönland. Ren geyiği doğal olarak 10. yüzyıldan beri soyu tükendiği İskoçya`ya 1952 yılında tekrar getirilmiştir.
Evcil ren geyiklerine daha çok kuzey İskandinavya ve Rusya`da rastlanır, doğada serbest olarak yaşayan ren geyikleri ise Kuzey Amerika, Grönland ve 18. yüzyılda insanlar tarafından getirildiği İzlanda`da rastlanır. Avrupa`da doğada serbest olarak yaşayan son ren geyiklerine Norveç`in güneyinde rastlanır. Doğal yaşam alanı yaklaşık olarak 62° enlemin içinde kalır.
Fiziksel özellikler
Dişi geyiğinin ağırlığı 60 ile 170 kg arasında değişir. Ren geyiğinin bazı alt türlerinde erkek dişiden çok az büyüktür, diğerlerinde ise 300 kg. ya kadar varabilir. Hem erkeğin hem de dişinin boynuzları bulunur. İskandinavya ren geyiklerinde yaşlı erkeklerde boynuzlar aralık ayında düşer. Genç erkeklerde ilkbahar başında, dişilerde ise yazın boynuzlar düşer. Boynuzlar genellikle aşağıda ve yukarıda olmak üzere iki ayrı grup hâlinde çatallaşır. Evcil ren geyikleri doğada serbest yaşayanlara nazaran daha kısa bacaklı ve ağırdır. Kuzey Amerika ren geyikleri saatte 80 km. hızla koşabilir ve yılda yaklaşık 5.000 km. yol alabilir.
Ren geyiği boynuzları her yıl kadife adı verilen yumuşak bir deri katmanının altında büyür. Yukarıdaki ren geyiğinin boynuzlarından biri üzerindeki kadife tabakası kalkmak üzere.
Ren geyiklerinin burunlarının içinde bulunan özel kemikler yüzey alanını oldukça artırır. Nefes alınırken gelen soğuk hava ciğerlere girmeden önce hayvanın vücut sıcaklığı ile ısınır, nefes verilirken çıkan havadan da su yoğunlaşarak burunda kalır ve içeri giren havayı nemlendirmek için kullanılır, aynı zamanda büyük olasılıkla mukus tabakadan emilerek kana geçer.
Ren geyiklerinin toynakları mevsime uygu olacak şekilde değişir. Yazları, tundra yumuşak ve nemli iken toynakların altı süngerimsi bir yapı kazanarak fazladan bir çekiş gücü sağlar. Kışları ise toynakların altı büzülerek sıkşır ve toynakların sert olan kenarları buzu keserek hayvanın kaymasını engeller.
Ren geyiğinin iki katmanlı bir kürkü vardır. Altta yoğun, yüne benzer bir katman bulunur ve bunun üzerinde de daha uzun içi boş ve hava dolu kıllar vardır. Ren geyiği oldukça kolay ve hızlı yüzer. Göçeden sürüler geniş bir gölü ya da akarsuyu yüzerek geçmekten kaçınmaz.
Ren geyiği dünyanın kuzey bölgelerinde birçok bölgede yayılmıştır: Norveç, İzlanda, İsveç`in kuzey bölgeleri, Finlandiya, Rusya`nın Avrupa kısmındaki kuzey bölgelerden Pasifik Okyanusu`na kadar olan bölümü, Alaska, Kanada ve Grönland. Ren geyiği doğal olarak 10. yüzyıldan beri soyu tükendiği İskoçya`ya 1952 yılında tekrar getirilmiştir.
Evcil ren geyiklerine daha çok kuzey İskandinavya ve Rusya`da rastlanır, doğada serbest olarak yaşayan ren geyikleri ise Kuzey Amerika, Grönland ve 18. yüzyılda insanlar tarafından getirildiği İzlanda`da rastlanır. Avrupa`da doğada serbest olarak yaşayan son ren geyiklerine Norveç`in güneyinde rastlanır. Doğal yaşam alanı yaklaşık olarak 62° enlemin içinde kalır.
Fiziksel özellikler
Dişi geyiğinin ağırlığı 60 ile 170 kg arasında değişir. Ren geyiğinin bazı alt türlerinde erkek dişiden çok az büyüktür, diğerlerinde ise 300 kg. ya kadar varabilir. Hem erkeğin hem de dişinin boynuzları bulunur. İskandinavya ren geyiklerinde yaşlı erkeklerde boynuzlar aralık ayında düşer. Genç erkeklerde ilkbahar başında, dişilerde ise yazın boynuzlar düşer. Boynuzlar genellikle aşağıda ve yukarıda olmak üzere iki ayrı grup hâlinde çatallaşır. Evcil ren geyikleri doğada serbest yaşayanlara nazaran daha kısa bacaklı ve ağırdır. Kuzey Amerika ren geyikleri saatte 80 km. hızla koşabilir ve yılda yaklaşık 5.000 km. yol alabilir.
Ren geyiği boynuzları her yıl kadife adı verilen yumuşak bir deri katmanının altında büyür. Yukarıdaki ren geyiğinin boynuzlarından biri üzerindeki kadife tabakası kalkmak üzere.
Ren geyiklerinin burunlarının içinde bulunan özel kemikler yüzey alanını oldukça artırır. Nefes alınırken gelen soğuk hava ciğerlere girmeden önce hayvanın vücut sıcaklığı ile ısınır, nefes verilirken çıkan havadan da su yoğunlaşarak burunda kalır ve içeri giren havayı nemlendirmek için kullanılır, aynı zamanda büyük olasılıkla mukus tabakadan emilerek kana geçer.
Ren geyiklerinin toynakları mevsime uygu olacak şekilde değişir. Yazları, tundra yumuşak ve nemli iken toynakların altı süngerimsi bir yapı kazanarak fazladan bir çekiş gücü sağlar. Kışları ise toynakların altı büzülerek sıkşır ve toynakların sert olan kenarları buzu keserek hayvanın kaymasını engeller.
Ren geyiğinin iki katmanlı bir kürkü vardır. Altta yoğun, yüne benzer bir katman bulunur ve bunun üzerinde de daha uzun içi boş ve hava dolu kıllar vardır. Ren geyiği oldukça kolay ve hızlı yüzer. Göçeden sürüler geniş bir gölü ya da akarsuyu yüzerek geçmekten kaçınmaz.
