-Göreceksin dostum. Yüzyılın buluşu olacak bu. Tarih adımızı altın harflerle yazacak. 2174 dünya tarihinin miladı olacak bak gör.
-Ondan hiç şüphem yok zaten. Bu makine sayesinde bütün pislikler temizlenecek değil mi hocam. Bunu hemen bütün gazetelere bütün televizyonlara bildirelim. Ben hemen söylüyorum bizim çocuklara. Onlar medyaya sızdırsın haberi.
-Hayır hayır hayır. Şimdilik bu makineden kimsenin haberi olsun istemiyorum. Geçen seferki hüsranı yaşamak istemiyorum tekrar. Dijital yağmur makinesindeki başarısızlığımızdan sonra bu kez her şeyi sağlama almalıyız. Bu belki de kariyerimdeki son şansım Kamber.
-Peki ne yapacağız hocam?
-Bir denek lazım önce. Ama güvenilir bir denek. Bu sırrı kimseye söylemeyecek bir denek… Unutma bu deney başarılı olursa insanlığın kurtuluşu anlamına gelecek. O yüzden en küçük ayrıntıya bile önem veriyorum. Şimdi düşün bakalım var mı böyle birisi?
-Hımm. Kim olabilir ki bizim buralarda. Devir kötü hocam kimseye güvenilmiyor.2174’deyiz malum. İnsanlık öldü be hocam.
-Zaten işte ben de bu yüzden yaptım diyorum ya bu makineyi. Ama sen düşün yine de vardır hala saf kalabilen birileri. Çalıştır saksıyı. Biraz aptal olmalı önce. Saf olmalı fazla soru sormamalı. Var mı böyle birisi?
-Var aslında ama…
-Kim?
-Uzay minibüslerinde muavinlik yapan bir genç var bizim köylüdür kendisi. Boş zamanlarında da bizim binada çaycılık yapıyor. Adı da Remzi.
-Bana onu hemen getirebilir misin peki?
-Tabi ki efendim. Dur bakalım şu an neredeymiş.
Garip görünümlü metal renkteki büyük aracın yanına gidip birkaç düğmesine dokundu ve altta özel bir ayna belirdi. Her ikisi de o aynadaki görüntüye dikkat kesildi. Remzi, uzay ve dünya arasında sefer yapan minibüste muavinlik yapmaktaydı. Minibüste uzatılan paraları sayarak şoföre verirken neşeli bir şekilde minibüsün radyosundan çalan arabesk müziğe eşlik etmekten geri kalmıyordu. Gri renkte metal bir tespih ve nazar boncuğunun hemen üzerinde iri puntolu biçimde “Nazar etme ne olur kredi çek senin de olur,” “Uzay indi bindi fiyat tarifesi” gibi yazılar minibüsün ön tarafını neredeyse kapatmıştı. Şoför, Remzi’den paraları alıp keyifli keyifli şarkıyı mırıldanırken bir “çak” yapmayı da ihmal etmiyordu.
-Bahsettiğin adam bu mu?
-Evet efendim ta kendisi.
-Hemen istiyorum hemen hemen. Fazla vaktimiz yok biliyorsun.
Profesörün yardımcısı Kamber, hemen ışınlanma makinesinin yanında aldı soluğu. Beyaz bir ışık cümbüşünün içersinde dönerek kaybolduktan kısa bir süre sonra Remzi’yle birlikte geri döndüler. Profesör denek için kullanacağı Remzi’yi gevrek gevrek gülerek süzerken, Remzi nereye getirildiğinin henüz farkında bile değildi.
-Evet Venüs’e iki kişi veren abla para üstü. Uzatalım abi bi zahmet. Var mı başka parasını uzatamayan para üstü bekleyen?
Profesör, henüz kendine gelemeyen Remzi’yi kolundan tutup birkaç metre ötedeki çok fonksiyonlu bayıltma, ayıltma, kısa yoldan öldürme, diriltme, sarhoş etme, uyutma gibi birçok programı olan makinenin içerinse soktu. Remzi hala kendinde değildi. Makinenin içerinse girerken bile hala “ Kaptan ağır ol Neptün’de yol çalışması varmış” diye mırıldanıyordu. Profesör çok fonksiyonlu makineyi bayıltma moduna programlayıp bir süre bekledi. Remzi’yi bayılmış bir vaziyette makineden çıkartıp onu yıllardır uğraştığı asıl makinesinin yanına doğru taşıdı.
-Profesör Bey?
-Ne var Kamber gene noldu?
-Şey diyom yaaa…
-Ne diyorsun?
-Acaba doğru mu yapıyoruz diyorum.
-Ne demek doğru mu yapıyoruz? Ben kaç yılımı verdim sen biliyor musun bu makineye. İnsanlığın kurtuluşu bu makineye bağlı. Bak gör heykelimi dikecekler bu makineden sonra.
-Peki şimdi kesin gerçekleşecek mi o şey... realka… şeyy işte… realkanalizasyon… ııı... real… Neydi hocam ya?
-Reenkarnasyon gerizekalı Reenkarnasyon. Yüzyılın buluşu da diyebilirsin kısa yoldan. Herkes geri gelecek bu makineyle
-Herkes mi?
-Herkes
-Rahmetli babam da geri gelecek mi yani?
-Gelecek ama…
-Aması ne?
-Yani gelir ama… Nasıl desem sana. Yani dünyaya ikinci kez ne olarak geleceğini bu alet sağlayamıyor maalesef.
-Yani?
-Yani babanı bir maymun olarak görebilirsin.
Profesör bütün ciddiyetini bir kenarı bırakarak Kamber’in hacı babasının bir maymuna dönüşme ihtimalini aklından geçirip katıla katıla gülmeye başladı. Tam duracak gibi oluyordu ancak birden tekrar iştahlı bir kahkaha attı. Kamber bozuk bir yüz ifadesiyle profesörün gülmesinin bitmesini bekledi.
-Gülün hocam gülün yakışıyor mu size koskoca profesörsünüz bugüne bugün
Profesör katıla katıla gülmekten kendini bir süre daha alamadı.
-Tamam tamam kızma. Ne var canım hem. Bayramlarda falan elini öpmeye giderken alırsın bir çift muz gidersin işte fenamı… Haaahahaha. Kriz geldi bana kriz. Hahahaa…
-Peki Remzi?
Profesör nerdeyse kulaklarına varan ağzını bi anda kapattı. Elini başına götürüp bir süre düşündü.
-Remzi mi?
-Yani Remzi’yi Afrika kabilelerinde bir yamyam olarak görmeyelim hocam sonra.
Profesör elini çenesine götürüp bir süre sakallarını kaşıdı. Kafasını önüne eğerek çalışma odasının içerisinde bir kaç adım attı. Endişeli tavrı bir süre devam etti.
-Kimi kimsesi var mı bunun?
-Olmaz olur mu? Üç çocuğu var. Dijital seracılık yapıyor hepsi de köylerinde. Aslan gibi üç evladı var gel kurbanın olayım vazgeçelim bu işten. Adamı suaygırına leyin çevirirsin hocam.
-Sen ne dediğinin farkında mısın Kamber? Bir işe giriştik artık. Geri dönüşü yok bu işin. Sana insanlık bu makineye bağlı diyorum duymuyor musun?
-Peki Remzi?
-Hala Remzi diyorsun ya. Çocuklarına falan da biz bakarız. Karısına da belli bir maaş veririz.
-He iyi o zaman. Remzi abiyi de evine evcil kedi olarak alırsın tam olur deme hocam!
-Kamber bir daha Remzi lafı duymak istemiyorum. Bir işe girdik geri dönüşü yok. Remzi yok artık. O öldü. Uçtu gitti anlıyor musun? Birazdan başka bir insan olarak geri gelecek.
-Ya da Van gölü canavarı…
-Tamam yeter artık. Hem kötü ihtimalleri düşünme. Bak buraya yazıyorum. Bu Remzi gidecek geri gelecek. Asker sloganı gibi ya. İnan bana. Remzi belki de ABD başkanı olarak geri gelecek.
-Şımarır bu Remzi o zaman hemen. Başkanlık değiştirir adamı hem.
-O zaman ceza olarak bi daha reenkarnasyon yaparız. Hayatının geri kalanını aslanlara yem olmamak için ordan oraya koşturan bir geyik olarak geçirir.
-Vay be. Peki, biz de girecek miyiz bu makineye?
-Önce insanlık. Önce bu pislik kurtulmalı. Herkesin değişmeye, farklılaşmaya ihtiyacı var. Bu da tek bir şeyle mümkün: reenkarnasyon. Biliyorsun Kamber dürüst, namuslu güvenilir insanlar kalmadı artık dünyada.
-Bu da bir nevi format atmak oluyor diyorsunuz yani hocam.
-Yani. Öyle de düşünülebilir. Herkes yenilenecek ve başka bir canlı olarak geri gelecek. Böylece dünya en büyük kirliliğinden kurtulacak.
-Ya hocam iyi diyorsun hoş diyorsun da benim aklım hala Remzi’de. Ne deriz ailesine çocuklarına falan.
-Hepsi de teşekkür edecek bak gör. Üç kuruşa minibüs şoförlüğü yapıyordu belki şimdi bütün olaylara bakışı değişen zengin birisi olarak geri gelecek. Refaha kavuşacak işte fena mı? Onu belki de işadamı koltuğunda bir patron olarak göreceğiz.
-Ya da bir safarinin başrollerinde…
-Hadi hadi çok konuşma da yardım et. Güç kontrolleri devrede mi?
-Devrede.
- Emniyet düğmesi açıldı mı?
-Açıldı.
-Güvenlik ayarları aktif mi?
-Aktif hocam.
-Üçlü priz takılı mı(!)
-Üçlü priz var da topraklı hocam.
-Her şey tamamsa işleme başlayabiliriz. Tanrım duy sesimi. Sen bu kez utandırma beni. Bu kez başaracağım biliyorum. İnsanlık tüm bu kirlilikten reenkarnasyonla kurtulacak. Bu kez inanıyorum.
-İnşallah hocam inşallah. Haydi sayalım.
-5
-4
-3
-2
-1
-0
Bir süre sessizlik oluştu birbirlerine baktılar.
-Eeee? Ne oldu profesörüm?
-Düğmeye bassana gerizekalı.
Kamber bir süre düğmeye ve Remzi’ye baktı. Elleri titreyerek düğmeye doğru yaklaştı.
-Affet beni oğlum Remzi.
Bir anda müthiş bir gürültü koptu. Makineden çıkan sisler odanın içersini kapladı. Göz gözü görmüyordu. İçersinde Remzi’nin bulunduğu makine bir anda hızla dönmeye başladı. Profesör ve Kamber Remzi’nin başkalaşmasını bir iki adım geriye çekilip uzaktan seyrettiler. Makine her ikisini sesli biçimde bilgilendiriyordu.
-Reenkarnasyon işlemi başlamıştır dit dit dit…
Profesör bir anda keyiflenmeye başladı.
-Güzelll!
Makine sesli bilgilendirmelerine devam ediyordu.
-Reenkarnasyon yapılacak kişinin adı: Remzi Soysuz, Yaş:33, Memleket: Tokat Hobileri: karısını dövmek, rakı içmek, maç seyretmek, ışınlanmak, dit dit dit. Reenkarnasyon işlemi devam ediyor.
-Vay be bildi makine hepsini valla. Hocam sevdim ben bu makineyi.
-Eee… Kolay mı Kamber. Yıllarımı verdim ben bu makineye.
Makine Kamberi daha da şaşırtacak bir şey daha söylüyordu o an:
-Reenkarnasyon işlemi tamamlanmak üzere. Reenkarnasyon seçenekleri: İlk insan Adem, elektriği bulan Edison, Rus yazar Dostoyevski, ünlü bilimadamı Arşimet. Lütfen 30 saniye içersinde seçiniz. Yoksa makine otomatik olarak atayacaktır. Süre başlamıştır. dit dit dit…
-Kim hocam bunlar ya. Hiçbirini tanımıyorum ki ben. Sen tanıyor musun?
-Iııı. Şeyy! Adem’i duymuştum ama. İlk insan dedi deme. Onu seçelim biz.
-Yok hocam o kadar geri gitmeyelim. Diğerleri de önemlidir belki.
-Dünya gittikçe kirleniyor Kamber unutma. İlk insandan başlarsak en temize geri dönmüş oluruz.
-Hocam ama belki diğerleri de önemli kişilerdir.
-İnsanlar kitap mı okuyor sanki. Napalım biz yazarı. Bilimadamı desen zaten beni biliyorsun. Öbürkü de elektriği bulmuş. Elektriği kim kaybetmiş ki o herif bulmuş deme ama. Biz Adem diyelim Adem.
Makine geriye doğru saymaya devam ediyordu
-7,6,5.Son 5 saniye.
-Haydi hocam bak süre bitiyor. Sen gel dinle beni. Ben sanki bu Dostoyevski’yi duydum bi yerlerden. Onu seçelim biz.
-Adem olacak hayır.
-Arşimet’i seçelim o zaman.
-Adem diyorsam Adem.
Makine son sözü söyledi:
-dit dit dit… Süre dolmuştur. Seçim işlemi başarısız.5 saniye içersinde otomatik seçim yapılacaktır.
-Ondan hiç şüphem yok zaten. Bu makine sayesinde bütün pislikler temizlenecek değil mi hocam. Bunu hemen bütün gazetelere bütün televizyonlara bildirelim. Ben hemen söylüyorum bizim çocuklara. Onlar medyaya sızdırsın haberi.
-Hayır hayır hayır. Şimdilik bu makineden kimsenin haberi olsun istemiyorum. Geçen seferki hüsranı yaşamak istemiyorum tekrar. Dijital yağmur makinesindeki başarısızlığımızdan sonra bu kez her şeyi sağlama almalıyız. Bu belki de kariyerimdeki son şansım Kamber.
-Peki ne yapacağız hocam?
-Bir denek lazım önce. Ama güvenilir bir denek. Bu sırrı kimseye söylemeyecek bir denek… Unutma bu deney başarılı olursa insanlığın kurtuluşu anlamına gelecek. O yüzden en küçük ayrıntıya bile önem veriyorum. Şimdi düşün bakalım var mı böyle birisi?
-Hımm. Kim olabilir ki bizim buralarda. Devir kötü hocam kimseye güvenilmiyor.2174’deyiz malum. İnsanlık öldü be hocam.
-Zaten işte ben de bu yüzden yaptım diyorum ya bu makineyi. Ama sen düşün yine de vardır hala saf kalabilen birileri. Çalıştır saksıyı. Biraz aptal olmalı önce. Saf olmalı fazla soru sormamalı. Var mı böyle birisi?
-Var aslında ama…
-Kim?
-Uzay minibüslerinde muavinlik yapan bir genç var bizim köylüdür kendisi. Boş zamanlarında da bizim binada çaycılık yapıyor. Adı da Remzi.
-Bana onu hemen getirebilir misin peki?
-Tabi ki efendim. Dur bakalım şu an neredeymiş.
Garip görünümlü metal renkteki büyük aracın yanına gidip birkaç düğmesine dokundu ve altta özel bir ayna belirdi. Her ikisi de o aynadaki görüntüye dikkat kesildi. Remzi, uzay ve dünya arasında sefer yapan minibüste muavinlik yapmaktaydı. Minibüste uzatılan paraları sayarak şoföre verirken neşeli bir şekilde minibüsün radyosundan çalan arabesk müziğe eşlik etmekten geri kalmıyordu. Gri renkte metal bir tespih ve nazar boncuğunun hemen üzerinde iri puntolu biçimde “Nazar etme ne olur kredi çek senin de olur,” “Uzay indi bindi fiyat tarifesi” gibi yazılar minibüsün ön tarafını neredeyse kapatmıştı. Şoför, Remzi’den paraları alıp keyifli keyifli şarkıyı mırıldanırken bir “çak” yapmayı da ihmal etmiyordu.
-Bahsettiğin adam bu mu?
-Evet efendim ta kendisi.
-Hemen istiyorum hemen hemen. Fazla vaktimiz yok biliyorsun.
Profesörün yardımcısı Kamber, hemen ışınlanma makinesinin yanında aldı soluğu. Beyaz bir ışık cümbüşünün içersinde dönerek kaybolduktan kısa bir süre sonra Remzi’yle birlikte geri döndüler. Profesör denek için kullanacağı Remzi’yi gevrek gevrek gülerek süzerken, Remzi nereye getirildiğinin henüz farkında bile değildi.
-Evet Venüs’e iki kişi veren abla para üstü. Uzatalım abi bi zahmet. Var mı başka parasını uzatamayan para üstü bekleyen?
Profesör, henüz kendine gelemeyen Remzi’yi kolundan tutup birkaç metre ötedeki çok fonksiyonlu bayıltma, ayıltma, kısa yoldan öldürme, diriltme, sarhoş etme, uyutma gibi birçok programı olan makinenin içerinse soktu. Remzi hala kendinde değildi. Makinenin içerinse girerken bile hala “ Kaptan ağır ol Neptün’de yol çalışması varmış” diye mırıldanıyordu. Profesör çok fonksiyonlu makineyi bayıltma moduna programlayıp bir süre bekledi. Remzi’yi bayılmış bir vaziyette makineden çıkartıp onu yıllardır uğraştığı asıl makinesinin yanına doğru taşıdı.
-Profesör Bey?
-Ne var Kamber gene noldu?
-Şey diyom yaaa…
-Ne diyorsun?
-Acaba doğru mu yapıyoruz diyorum.
-Ne demek doğru mu yapıyoruz? Ben kaç yılımı verdim sen biliyor musun bu makineye. İnsanlığın kurtuluşu bu makineye bağlı. Bak gör heykelimi dikecekler bu makineden sonra.
-Peki şimdi kesin gerçekleşecek mi o şey... realka… şeyy işte… realkanalizasyon… ııı... real… Neydi hocam ya?
-Reenkarnasyon gerizekalı Reenkarnasyon. Yüzyılın buluşu da diyebilirsin kısa yoldan. Herkes geri gelecek bu makineyle
-Herkes mi?
-Herkes
-Rahmetli babam da geri gelecek mi yani?
-Gelecek ama…
-Aması ne?
-Yani gelir ama… Nasıl desem sana. Yani dünyaya ikinci kez ne olarak geleceğini bu alet sağlayamıyor maalesef.
-Yani?
-Yani babanı bir maymun olarak görebilirsin.
Profesör bütün ciddiyetini bir kenarı bırakarak Kamber’in hacı babasının bir maymuna dönüşme ihtimalini aklından geçirip katıla katıla gülmeye başladı. Tam duracak gibi oluyordu ancak birden tekrar iştahlı bir kahkaha attı. Kamber bozuk bir yüz ifadesiyle profesörün gülmesinin bitmesini bekledi.
-Gülün hocam gülün yakışıyor mu size koskoca profesörsünüz bugüne bugün
Profesör katıla katıla gülmekten kendini bir süre daha alamadı.
-Tamam tamam kızma. Ne var canım hem. Bayramlarda falan elini öpmeye giderken alırsın bir çift muz gidersin işte fenamı… Haaahahaha. Kriz geldi bana kriz. Hahahaa…
-Peki Remzi?
Profesör nerdeyse kulaklarına varan ağzını bi anda kapattı. Elini başına götürüp bir süre düşündü.
-Remzi mi?
-Yani Remzi’yi Afrika kabilelerinde bir yamyam olarak görmeyelim hocam sonra.
Profesör elini çenesine götürüp bir süre sakallarını kaşıdı. Kafasını önüne eğerek çalışma odasının içerisinde bir kaç adım attı. Endişeli tavrı bir süre devam etti.
-Kimi kimsesi var mı bunun?
-Olmaz olur mu? Üç çocuğu var. Dijital seracılık yapıyor hepsi de köylerinde. Aslan gibi üç evladı var gel kurbanın olayım vazgeçelim bu işten. Adamı suaygırına leyin çevirirsin hocam.
-Sen ne dediğinin farkında mısın Kamber? Bir işe giriştik artık. Geri dönüşü yok bu işin. Sana insanlık bu makineye bağlı diyorum duymuyor musun?
-Peki Remzi?
-Hala Remzi diyorsun ya. Çocuklarına falan da biz bakarız. Karısına da belli bir maaş veririz.
-He iyi o zaman. Remzi abiyi de evine evcil kedi olarak alırsın tam olur deme hocam!
-Kamber bir daha Remzi lafı duymak istemiyorum. Bir işe girdik geri dönüşü yok. Remzi yok artık. O öldü. Uçtu gitti anlıyor musun? Birazdan başka bir insan olarak geri gelecek.
-Ya da Van gölü canavarı…
-Tamam yeter artık. Hem kötü ihtimalleri düşünme. Bak buraya yazıyorum. Bu Remzi gidecek geri gelecek. Asker sloganı gibi ya. İnan bana. Remzi belki de ABD başkanı olarak geri gelecek.
-Şımarır bu Remzi o zaman hemen. Başkanlık değiştirir adamı hem.
-O zaman ceza olarak bi daha reenkarnasyon yaparız. Hayatının geri kalanını aslanlara yem olmamak için ordan oraya koşturan bir geyik olarak geçirir.
-Vay be. Peki, biz de girecek miyiz bu makineye?
-Önce insanlık. Önce bu pislik kurtulmalı. Herkesin değişmeye, farklılaşmaya ihtiyacı var. Bu da tek bir şeyle mümkün: reenkarnasyon. Biliyorsun Kamber dürüst, namuslu güvenilir insanlar kalmadı artık dünyada.
-Bu da bir nevi format atmak oluyor diyorsunuz yani hocam.
-Yani. Öyle de düşünülebilir. Herkes yenilenecek ve başka bir canlı olarak geri gelecek. Böylece dünya en büyük kirliliğinden kurtulacak.
-Ya hocam iyi diyorsun hoş diyorsun da benim aklım hala Remzi’de. Ne deriz ailesine çocuklarına falan.
-Hepsi de teşekkür edecek bak gör. Üç kuruşa minibüs şoförlüğü yapıyordu belki şimdi bütün olaylara bakışı değişen zengin birisi olarak geri gelecek. Refaha kavuşacak işte fena mı? Onu belki de işadamı koltuğunda bir patron olarak göreceğiz.
-Ya da bir safarinin başrollerinde…
-Hadi hadi çok konuşma da yardım et. Güç kontrolleri devrede mi?
-Devrede.
- Emniyet düğmesi açıldı mı?
-Açıldı.
-Güvenlik ayarları aktif mi?
-Aktif hocam.
-Üçlü priz takılı mı(!)
-Üçlü priz var da topraklı hocam.
-Her şey tamamsa işleme başlayabiliriz. Tanrım duy sesimi. Sen bu kez utandırma beni. Bu kez başaracağım biliyorum. İnsanlık tüm bu kirlilikten reenkarnasyonla kurtulacak. Bu kez inanıyorum.
-İnşallah hocam inşallah. Haydi sayalım.
-5
-4
-3
-2
-1
-0
Bir süre sessizlik oluştu birbirlerine baktılar.
-Eeee? Ne oldu profesörüm?
-Düğmeye bassana gerizekalı.
Kamber bir süre düğmeye ve Remzi’ye baktı. Elleri titreyerek düğmeye doğru yaklaştı.
-Affet beni oğlum Remzi.
Bir anda müthiş bir gürültü koptu. Makineden çıkan sisler odanın içersini kapladı. Göz gözü görmüyordu. İçersinde Remzi’nin bulunduğu makine bir anda hızla dönmeye başladı. Profesör ve Kamber Remzi’nin başkalaşmasını bir iki adım geriye çekilip uzaktan seyrettiler. Makine her ikisini sesli biçimde bilgilendiriyordu.
-Reenkarnasyon işlemi başlamıştır dit dit dit…
Profesör bir anda keyiflenmeye başladı.
-Güzelll!
Makine sesli bilgilendirmelerine devam ediyordu.
-Reenkarnasyon yapılacak kişinin adı: Remzi Soysuz, Yaş:33, Memleket: Tokat Hobileri: karısını dövmek, rakı içmek, maç seyretmek, ışınlanmak, dit dit dit. Reenkarnasyon işlemi devam ediyor.
-Vay be bildi makine hepsini valla. Hocam sevdim ben bu makineyi.
-Eee… Kolay mı Kamber. Yıllarımı verdim ben bu makineye.
Makine Kamberi daha da şaşırtacak bir şey daha söylüyordu o an:
-Reenkarnasyon işlemi tamamlanmak üzere. Reenkarnasyon seçenekleri: İlk insan Adem, elektriği bulan Edison, Rus yazar Dostoyevski, ünlü bilimadamı Arşimet. Lütfen 30 saniye içersinde seçiniz. Yoksa makine otomatik olarak atayacaktır. Süre başlamıştır. dit dit dit…
-Kim hocam bunlar ya. Hiçbirini tanımıyorum ki ben. Sen tanıyor musun?
-Iııı. Şeyy! Adem’i duymuştum ama. İlk insan dedi deme. Onu seçelim biz.
-Yok hocam o kadar geri gitmeyelim. Diğerleri de önemlidir belki.
-Dünya gittikçe kirleniyor Kamber unutma. İlk insandan başlarsak en temize geri dönmüş oluruz.
-Hocam ama belki diğerleri de önemli kişilerdir.
-İnsanlar kitap mı okuyor sanki. Napalım biz yazarı. Bilimadamı desen zaten beni biliyorsun. Öbürkü de elektriği bulmuş. Elektriği kim kaybetmiş ki o herif bulmuş deme ama. Biz Adem diyelim Adem.
Makine geriye doğru saymaya devam ediyordu
-7,6,5.Son 5 saniye.
-Haydi hocam bak süre bitiyor. Sen gel dinle beni. Ben sanki bu Dostoyevski’yi duydum bi yerlerden. Onu seçelim biz.
-Adem olacak hayır.
-Arşimet’i seçelim o zaman.
-Adem diyorsam Adem.
Makine son sözü söyledi:
-dit dit dit… Süre dolmuştur. Seçim işlemi başarısız.5 saniye içersinde otomatik seçim yapılacaktır.
