Psikoloğa Gitmeye Cesaret Edemiyorum

Özlem
🟢 Konu yazarı şu anda aktif
32 yaşındayım. Bugüne kadar ne yazık ki aktif bir sosyal hayatım olmadı, lisede arkadaşlarım vardı ancak sonrasında kimi üniversiteye gitti kimi de evlendi kendi hayatını kurdu. İki yıl üniversite sınavına çalıştım ancak kazanamadım. Sonra iş hayatım başladı ancak girdiğim ortamlarda hep yalnız kalan biri oldum. Belki de ben tercih ettim bilmiyorum. Biraz da karamsar bir insanım.

Sorunum şu ki her şeyin en olumsuzunu düşünüyorum, bazen kendi kendimle konuşuyorum. Ailem yılın uzunca bir dönemi memlekette kalıyor o dönemlerde de gittikçe yalnızlaşıyorum. Kendi kendime konuşma halim son zamanlarda çok arttı. Ne yapacağımı bilmiyorum. Bir gün istemsizce iş yerinde konuşurum diye çok korkuyorum. Sadece bu nedenle dalmamak için kulaklık bile takmıyorum.

Psikoloğa gidersem ve bana bir tanı konulursa diye çok korkuyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum.
alıntı​
 
Lefty' Alıntı:
Toplumun bazı kesimlerinde nedense psikolog / psikiyatrist korkusu var oysaki ortada ruhsal bir sorun varsa hayatı cehenneme çevirmek yerine, konunun uzmanlarından yardım almak gerekiyor.

Psikologlar ön görüşme sonrası şayet ilaç tedavisi gerektirecek bir durum ise zaten psikiyatristlere yönlendirirler. İlaç kullanımı gerektirmiyorsa doğrudan psikoterapi uygularlar ve bunda korkacak, çekinecek bir durum yoktur. Hastalık teşhisi konacaksa da psikiyatristler karar verebilir.
Genişletmek için tıkla ...
çünkü önce aileler herkese anlatmaya başlar "bizim oğlan/kız deli doktoruna gidiyor iyice kafayı sıyırdı" bik bik bik diye.
sonra yayılır, insanların bakışları ve tavırları değişir.
gerisini tahmin edebilirsin, bu durum da yardım alma ve tanı konulması kaygısı oluşturur.
 
Sux' Alıntı:
çünkü önce aileler herkese anlatmaya başlar "bizim oğlan/kız deli doktoruna gidiyor iyice kafayı sıyırdı" bik bik bik diye.
sonra yayılır, insanların bakışları ve tavırları değişir.
gerisini tahmin edebilirsin, bu durum da yardım alma ve tanı konulması kaygısı oluşturur.
Genişletmek için tıkla ...
Toplumun bu anlamsız değer yargıları ve mahalle baskısı yüzünden, çoğu insan, ruhsal olarak yaşadığı sıkıntıları içine atıp daha büyük sorunlar yaşamaya başlıyor ki sonu da genelde büyük kayıplarla sonuçlanmaktadır.

Haklısın, toplumda ne yazık ki böyle bir algı ve yaftalama alışkanlığı var ancak hasta mahremiyeti diye bir şey de var ve kimsenin haberi olmadan da gidilebilinir.
 
Öncelik çok dobra ve kendini bilen bir samimi açıklama yapmışsınız tebrik ederim.
Bunu yaptığınız için sanırım kendinizle ilgili güven problemi yok, buda en büyük artı ve lehinize bir durum..
Olaylara olumsuz yönde bakma hissi sizi kötü etkilemez, bende kendi öz yaşantımda ticaret ilişkilerinde veya kişisel bir takım olaylarda hep negatif düşünürüm o konuya yoğunlaşırım ki kötü bir duruma karşı çözüm odaklı krizi çözebileyim diye..İyi olursa zaten sevinirim mantığı ile hareket ederim.
Kendi kendine konuşma olayına gelirsek iki nedeni vardır.
1. nedeni hastalık olarak psikoz denilen bir durumdur, ve ilaç ve hastahaneye yatmanız gerekecek. ( öyle olsa bile ben tavsiye etmem, kendiniz halledebilirsiniz)
2. Aceleci ve hiperektif durumunuz var ise bu tür konuşmalar yapmanız doğal birşeydir.
Sanırım yaştan ve yanlızlıktan doğan ileri hayat endişesi birleşince biraz bayan olduğunuzdan dolayı hassas bir dönemdem geçiyorsunuz.Unutmayın herşey sizde başlar sizde biter, doktor olarak kendinizi seçin, umarım atlatırsınız.
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri