Hep kandırdılar bizi çocukken.
Pollyanna
varmış hep gülermiş bir oyun oynarmış.Pollyanna hiç ağlamazmış!
Herşeyden
bir mutluluk çıkartır en berbat şeylere de kötünün de kötüsü var
dermiş.
Masallarla yaşar hayallerle coşarmış.
Masum bir gülüşü varmış
Pollyanna nın.
Hiç birşey eskitemezmiş o çocuk gülüşünü.
Bir gün
gelmiş ki hayat türlü türlü oyunlarına bir yenisini eklemiş. Derken bir yenisi
derken .
Hayat çekilmez günlerse hiç bitmez olmuş bu dünyanın karmaşalı
dolantılarında. Çözdükçe bir yenisi eklenmiş düğüme.
Bir yeni ilmek bir
yeni düğüm derken. Kocaman bir halat olmuş dertler.
Uzamış boylu boyunca
uzaklara. Her bir kaybedişte bir tel düşmüş saçlarından.
Hergün biraz daha
eksilmiş Pollyanna nın çocuk gülüşü.
İnanmaz olmuş masallara ihtişamlı
bulutlara gökyüzüne insanlara.
Umut diye birşey kalmamış ki içinde!
Vazgeçmiş Pollyanna artık birşeylere körü körüne bağlanmaktan
Vazgeçmiş
birşeyleri daha iyi kılmaktan ve vazgeçmiş Pollyanna bir gün iyiliğe koşmaktan.
Kötü olmamış ama
Tüm iyi dileklerini de kaybetmiş hayata karşı
.
Kuşların uçması kelebeğin kanat çırpması bir kedinin yumağıyla oynaması
artık onu sevindirebilecek kadar değerli değilmiş.
Anlamını kaybetmiş
herşey
Tamam gülüyormuş Pollyanna ama evinin dış duvarlarını görmüş
birgün.
Karşılaşmış işte hayatın bitmek bilmeyen bitirişleriyle! Kum
saattinin kumları dökülüyormuş birer birer.
Tarihe aldırmadan ne çabuk da
geçiyormuş hayat denen koca boşluk .
Bu güne kadar ne kadar dolu doluymuş
oysa günler ne kadar anlamlı.Ya da mutluluk muydu neydi bu oyunun adı?
Nasıl
olmuşta balonlar sönmüş ? Ya da her önüne gelen bir iğne mi dürtmüş Pollyannanın
balonlarına da patlamış hepsi ?
Kırmızı olan. Evet kırmızı olan onun
sevdiğiymiş oysa ki . Adı : Gülümsemek .
Sonra Mor olan geliyormuş sırada
Adı : İyilik birde siyah olan varmış tüm karanlığa inat adını aydınlık
koymuş
Her siyahta bir aydınlık vardır. Siyahın adına leke sürülmesin
diye. Ve turuncu varmış kocaman en sevdiklerindenmiş o da . Adı : ümit etmek
.
Ve bugün olmuş kalmamış uçacak bir balon. Ne bir renk ne de bir ahenk
.
Artık büyümüş Pollyanna .
Anlıyor insan aslında o bir hayal
kahramanı ve nasıl ki "Do" ile "Re" nin arasına giremez ise "La" ve "Do" ne
kadar kalın ise "Si" den ve diyezler ne kadar aykırı geliyor ise kulağa Su
nasıl akıyor güneş nasıl doğudan başlayıp da batıdan batıyorsa her gün. Bu
kadar gerçekmiş herşey ve bu kadar hayalmiş dünya
Oldukça masalmış
düşler.
Ve şarkılar anlatmazmış gerçeği oysa.
''En batmaz denilen
gemiler bile batar biliyorum ki Pollyannalarda ağlar ! "
Pollyanna
varmış hep gülermiş bir oyun oynarmış.Pollyanna hiç ağlamazmış!
Herşeyden
bir mutluluk çıkartır en berbat şeylere de kötünün de kötüsü var
dermiş.
Masallarla yaşar hayallerle coşarmış.
Masum bir gülüşü varmış
Pollyanna nın.
Hiç birşey eskitemezmiş o çocuk gülüşünü.
Bir gün
gelmiş ki hayat türlü türlü oyunlarına bir yenisini eklemiş. Derken bir yenisi
derken .
Hayat çekilmez günlerse hiç bitmez olmuş bu dünyanın karmaşalı
dolantılarında. Çözdükçe bir yenisi eklenmiş düğüme.
Bir yeni ilmek bir
yeni düğüm derken. Kocaman bir halat olmuş dertler.
Uzamış boylu boyunca
uzaklara. Her bir kaybedişte bir tel düşmüş saçlarından.
Hergün biraz daha
eksilmiş Pollyanna nın çocuk gülüşü.
İnanmaz olmuş masallara ihtişamlı
bulutlara gökyüzüne insanlara.
Umut diye birşey kalmamış ki içinde!
Vazgeçmiş Pollyanna artık birşeylere körü körüne bağlanmaktan
Vazgeçmiş
birşeyleri daha iyi kılmaktan ve vazgeçmiş Pollyanna bir gün iyiliğe koşmaktan.
Kötü olmamış ama
Tüm iyi dileklerini de kaybetmiş hayata karşı
.
Kuşların uçması kelebeğin kanat çırpması bir kedinin yumağıyla oynaması
artık onu sevindirebilecek kadar değerli değilmiş.
Anlamını kaybetmiş
herşey
Tamam gülüyormuş Pollyanna ama evinin dış duvarlarını görmüş
birgün.
Karşılaşmış işte hayatın bitmek bilmeyen bitirişleriyle! Kum
saattinin kumları dökülüyormuş birer birer.
Tarihe aldırmadan ne çabuk da
geçiyormuş hayat denen koca boşluk .
Bu güne kadar ne kadar dolu doluymuş
oysa günler ne kadar anlamlı.Ya da mutluluk muydu neydi bu oyunun adı?
Nasıl
olmuşta balonlar sönmüş ? Ya da her önüne gelen bir iğne mi dürtmüş Pollyannanın
balonlarına da patlamış hepsi ?
Kırmızı olan. Evet kırmızı olan onun
sevdiğiymiş oysa ki . Adı : Gülümsemek .
Sonra Mor olan geliyormuş sırada
Adı : İyilik birde siyah olan varmış tüm karanlığa inat adını aydınlık
koymuş
Her siyahta bir aydınlık vardır. Siyahın adına leke sürülmesin
diye. Ve turuncu varmış kocaman en sevdiklerindenmiş o da . Adı : ümit etmek
.
Ve bugün olmuş kalmamış uçacak bir balon. Ne bir renk ne de bir ahenk
.
Artık büyümüş Pollyanna .
Anlıyor insan aslında o bir hayal
kahramanı ve nasıl ki "Do" ile "Re" nin arasına giremez ise "La" ve "Do" ne
kadar kalın ise "Si" den ve diyezler ne kadar aykırı geliyor ise kulağa Su
nasıl akıyor güneş nasıl doğudan başlayıp da batıdan batıyorsa her gün. Bu
kadar gerçekmiş herşey ve bu kadar hayalmiş dünya
Oldukça masalmış
düşler.
Ve şarkılar anlatmazmış gerçeği oysa.
''En batmaz denilen
gemiler bile batar biliyorum ki Pollyannalarda ağlar ! "