MAHŞER álemi herkesin mezarlarından çıkıp hesaba çekileceği álemin adıdır. Buna ahiret álemi diyoruz. Orada hesap vardır. Herkes dünyada yaptığının bedelini ödeyecek. Hiçbir şey gizli kalmayacak. Mahşer yerinin büyüklüğünü ihtişamını dehşetini zorluğunu ve oradaki insanların çaresizliğini anlatmak çok zordur.
Mahşer günü dünyamızın günleriyle kıyaslanamaz. Saatlerle ifade edilemez. Nitelik ve niceliğini ancak yüce Allah bilir. Söylenecek her söz yapılacak her tanımlama yetersiz kalacaktır. Dehşeti tarif etmekten uzak olacaktır.
Orada sorgu var. Sorgu esnasında diller kilitlenecek organlar konuşacak. Zalim zulmünden pişman olacak. Ama bu faydasız bir pişmanlık olacak.
Orayı hasret kapsayacak. Dostlar birbirinden kaçacaklar. Allah için kurulan dostluklar hariç dostlukların arkadaşlıkların hiçbir faydası olmayacak o gün.
* * *
Orada terazi kurulacak. Sevap ve günahların tartılacağı terazi. Bu dünyanın terazilerine benzemeyen bir terazi. "Teraziden maksat adalet midir?" Belki tartışılır ama orada bir terazinin olacağı kesindir. Orada sırat köprüsü kurulacak. Altından cehennem kaynayan sırat.
Amel defterleri dağıtılacak o gün. Defterler iyilik ve günahların sicilini anlatır. Hafıza kaybına uğrayanlar o gün hatırladıklarında mutlu olmayacaklar. Dönmek isteseler dönemeyecekler. Bağırsalar duyulmayacak. Çaresizlik ve pişmanlık kasıp kavuracak.
İşte o dehşetli günün ümit parıltısı Hz. Peygamber’in şefaati olacaktır. Sevgili Peygamberimiz mahşer áleminin ateşini dindiren bir rahmet olacaktır o gün.
Bütün müminlerin yöneldiği bir pusula olacaktır. Yüce Rabb’imizin müsaade ettiği noktaya kadar şefaat yetkisini kullanacak ve insanların kademe kademe kurtuluşunda aracı olacaktır. Aslında kendisi "Umulur ki Rabb’in seni makam-ı mahmuda (övülmüş makama) yükseltir" (İsra 73) ayetinin kendisine verilecek şefaate işaret olduğunu şefaatle bildirmişti.
Her peygambere dünya hayatında reddedilmez bir dua imkánı verilmiştir. Ve her peygamber bunu dünyada kullanmıştır. O ise bunu ahirete saklamıştır. İnananlara şefaat olarak.
İşte size peygamberimizin şefaatini anlatan o salih hadislerden birisi: "Kıyamet günü olunca insanlar birbirlerine karışırlar. Hz. Adem’e (AS) gelirler. Ona ’Bize Rabb’inin katında şefaatçi ol’ derler. Adem ’Ben bu konumda biri değilim siz İbrahim’e gidin. O Rahman’ın yakın dostudur’ der.
İbrahim’e (AS) gelirler. O da ’Ben bu konumda biri değilim siz Musa’ya gidin o Allah’la konuşandır’ der.
Musa’ya (AS) gelirler. O da ’Ben bu konumda biri değilim siz İsa’ya gidin. O Allah’ın ruhu ve kelimesidir’ der.
İsa’ya (AS) gelirler. O da ’Ben bu konumda biri değilim siz Muhammed’e (SAV) gidin’ der.
Bana gelirler. Ben ’Ben bu konumdayım’ derim. Ve Rabb’imin huzuruna çıkmak üzere izin isterim. İzin verilir. Bu esnada bana şu anda bilmediğim bazı hamd sözleri ilham olunur. Bunlarla Rabb’ime hamd ederim. O’na secdeye varırım.
’Kalk ey Muhammed! Konuş dinleneceksin; istediğin verilecektir; şefaatçi ol şefaatin kabul edilecektir’ denilir. Ben de ’Ey Rabb’im! Ümmetim ümmetimi istiyorum!’ derim.
Allahu Azze ve Celle ’Haydi git kalbinde bir arpa tanesi ağırlığınca iman olan herkesi ateşten çıkar’ buyurur. Ben de bunun üzerine giderim ve bildirileni yaparım. Sonra tekrar döner aynı övgü sözleriyle O’na hamd ederim. Sonra secdeye kapanırım.
* * *
’Kalk ey Muhammed! Konuş dinleneceksin; iste istediğin verilecektir; şefaatçi ol şefaatin kabul edilecektir’ denilir. Ben de ’Ey Rabb’im! Ümmetim ümmetim!’ derim.
Allahu Teala ’Haydi git kalbinde zerre miktarınca ya da hardal tanesi büyüklüğünce iman bulunan herkesi ateşten çıkar’ buyurur. Ben de bunun üzerine giderim ve bildirileni yaparım. Sonra tekrar döner aynı övgü sözleriyle O’na hamd ederim sonra secdeye kapanırım.
Allahu Azze ve Celle ’Kalk ey Muhammed! Konuş dinleneceksin; iste verilecektir; şefaatçi ol şefaatin kabul edilecektir’ buyurur. Ben ’Ey Rabb’im! Ümmetim! Ümmetimi istiyorum’ derim.
Allah (CC) ’Haydi git kalbinde hardal tanesinden çok az miktarda iman olan herkesi çıkar onları ateşten çıkar’ buyurur. Ben de gider bunu yaparım."
Yüce Rabb’imizden bu şefaati hak etmeyi temenni edelim.(NİHAT HATİPOĞLU)
Mahşer günü dünyamızın günleriyle kıyaslanamaz. Saatlerle ifade edilemez. Nitelik ve niceliğini ancak yüce Allah bilir. Söylenecek her söz yapılacak her tanımlama yetersiz kalacaktır. Dehşeti tarif etmekten uzak olacaktır.
Orada sorgu var. Sorgu esnasında diller kilitlenecek organlar konuşacak. Zalim zulmünden pişman olacak. Ama bu faydasız bir pişmanlık olacak.
Orayı hasret kapsayacak. Dostlar birbirinden kaçacaklar. Allah için kurulan dostluklar hariç dostlukların arkadaşlıkların hiçbir faydası olmayacak o gün.
* * *
Orada terazi kurulacak. Sevap ve günahların tartılacağı terazi. Bu dünyanın terazilerine benzemeyen bir terazi. "Teraziden maksat adalet midir?" Belki tartışılır ama orada bir terazinin olacağı kesindir. Orada sırat köprüsü kurulacak. Altından cehennem kaynayan sırat.
Amel defterleri dağıtılacak o gün. Defterler iyilik ve günahların sicilini anlatır. Hafıza kaybına uğrayanlar o gün hatırladıklarında mutlu olmayacaklar. Dönmek isteseler dönemeyecekler. Bağırsalar duyulmayacak. Çaresizlik ve pişmanlık kasıp kavuracak.
İşte o dehşetli günün ümit parıltısı Hz. Peygamber’in şefaati olacaktır. Sevgili Peygamberimiz mahşer áleminin ateşini dindiren bir rahmet olacaktır o gün.
Bütün müminlerin yöneldiği bir pusula olacaktır. Yüce Rabb’imizin müsaade ettiği noktaya kadar şefaat yetkisini kullanacak ve insanların kademe kademe kurtuluşunda aracı olacaktır. Aslında kendisi "Umulur ki Rabb’in seni makam-ı mahmuda (övülmüş makama) yükseltir" (İsra 73) ayetinin kendisine verilecek şefaate işaret olduğunu şefaatle bildirmişti.
Her peygambere dünya hayatında reddedilmez bir dua imkánı verilmiştir. Ve her peygamber bunu dünyada kullanmıştır. O ise bunu ahirete saklamıştır. İnananlara şefaat olarak.
İşte size peygamberimizin şefaatini anlatan o salih hadislerden birisi: "Kıyamet günü olunca insanlar birbirlerine karışırlar. Hz. Adem’e (AS) gelirler. Ona ’Bize Rabb’inin katında şefaatçi ol’ derler. Adem ’Ben bu konumda biri değilim siz İbrahim’e gidin. O Rahman’ın yakın dostudur’ der.
İbrahim’e (AS) gelirler. O da ’Ben bu konumda biri değilim siz Musa’ya gidin o Allah’la konuşandır’ der.
Musa’ya (AS) gelirler. O da ’Ben bu konumda biri değilim siz İsa’ya gidin. O Allah’ın ruhu ve kelimesidir’ der.
İsa’ya (AS) gelirler. O da ’Ben bu konumda biri değilim siz Muhammed’e (SAV) gidin’ der.
Bana gelirler. Ben ’Ben bu konumdayım’ derim. Ve Rabb’imin huzuruna çıkmak üzere izin isterim. İzin verilir. Bu esnada bana şu anda bilmediğim bazı hamd sözleri ilham olunur. Bunlarla Rabb’ime hamd ederim. O’na secdeye varırım.
’Kalk ey Muhammed! Konuş dinleneceksin; istediğin verilecektir; şefaatçi ol şefaatin kabul edilecektir’ denilir. Ben de ’Ey Rabb’im! Ümmetim ümmetimi istiyorum!’ derim.
Allahu Azze ve Celle ’Haydi git kalbinde bir arpa tanesi ağırlığınca iman olan herkesi ateşten çıkar’ buyurur. Ben de bunun üzerine giderim ve bildirileni yaparım. Sonra tekrar döner aynı övgü sözleriyle O’na hamd ederim. Sonra secdeye kapanırım.
* * *
’Kalk ey Muhammed! Konuş dinleneceksin; iste istediğin verilecektir; şefaatçi ol şefaatin kabul edilecektir’ denilir. Ben de ’Ey Rabb’im! Ümmetim ümmetim!’ derim.
Allahu Teala ’Haydi git kalbinde zerre miktarınca ya da hardal tanesi büyüklüğünce iman bulunan herkesi ateşten çıkar’ buyurur. Ben de bunun üzerine giderim ve bildirileni yaparım. Sonra tekrar döner aynı övgü sözleriyle O’na hamd ederim sonra secdeye kapanırım.
Allahu Azze ve Celle ’Kalk ey Muhammed! Konuş dinleneceksin; iste verilecektir; şefaatçi ol şefaatin kabul edilecektir’ buyurur. Ben ’Ey Rabb’im! Ümmetim! Ümmetimi istiyorum’ derim.
Allah (CC) ’Haydi git kalbinde hardal tanesinden çok az miktarda iman olan herkesi çıkar onları ateşten çıkar’ buyurur. Ben de gider bunu yaparım."
Yüce Rabb’imizden bu şefaati hak etmeyi temenni edelim.(NİHAT HATİPOĞLU)